In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zaterdag 18 januari 2020

Verlatingsangst.....

Aanloopkater

Gisteren toog ik vastberaden met een kooitje naar de schuur. Ik wilde mijn nieuwe vriendje daar weg hebben. Het was daar te koud en te tochtig, en hij was te verloren. Toen ik binnen kwam liep hij al meteen hard miauwend op me af. Enigszins paniekerig. Het meegebrachte blikvoer hoefde hij niet. Na enige tijd met hem te hebben doorgebracht manoeuvreerde ik hem in de richting van het kooitje. Er was een moment dat hij een stukje erin ging, maar toen ik probeerde zachtjes de rest van hem erin te duwen stribbelde hij tegen. En dat was nou precies wat ik niet wilde, nog meer stress, dus besloot ik de poging te staken. Dat kooitje ging hem nog niet worden. Toen ik terugliep naar de boerderij liep hij achter me aan, ging teleurgesteld zitten op het pad. Toen ik hem riep vanuit de deuropening zette hij zijn angst opzij en, oh wonder, liep zo met me mee naar binnen. Yes! In de keuken kreeg hij een gestoomd kabeljauwfiletje en man, dat ging erin! Vanaf dat moment had ik er een stalker bij, vastbesloten als hij was me niet uit het oog te verliezen. Het was meer dan duidelijk dat hij een huis gewend was, en dat hij happy was uit de tochtige schuur te zijn. Hij accepteerde met graagte het dekentje dat ik voor hem neerlegde, werd Zen van de kattenmuziek van David Teie die ik zachtjes op de achtergrond voor hem aanzette. (Klinkt zweveriger dan het is, het is muziek die wetenschappelijk speciaal voor katten is ontwikkeld en echt heel goed werkt om ze rustig te krijgen.) Het is duidelijk dat het een ontzettend lieve kater is, die heel erg aan mensen hangt en niet aan soortgenoten. Een kater die alleen bij een oude dame heeft gewoond of zo. Een kater met enorme verlatingsangst, dat is duidelijk. Als ik naar de woonkamer ging, waar hij nu nog even niet kan komen in verband met hond en andere poezels, probeerde hij uit alle macht mee te glippen door de deur. En ging dan vervolgens op het kussen van Boule Mich' liggen wachten en kijken naar de deur of ik weer terugkwam. Als ik bij hem ging zitten greep hij mijn arm vast met zijn pootjes en gaf zich dan eindelijk over aan de slaap, want wat is hij moe! Bij het aardappels schillen zat hij naast me op het aanrechtblad, en terwijl de pannen op het vuur stonden nestelde hij zich als een klein aapje in mijn armen om daar weer te slapen. Zo aandoenlijk! Vannacht hebben we de deur naar de overloop open laten staan, en heeft hij de hele nacht aan het voeteneinde van ons bed gelegen, zonder een kik te geven. Pas toen ik wakker werd vannacht om naar het toilet te gaan werd hij ook wakker en liep met me mee, om daarna gewoon weer zijn plekje aan het voeteneind in te nemen. Het breekt mijn hart te bedenken dat dit lieve dier een paar traumatische weken achter de rug heeft. Volgens mij is hij ook niet meer zo heel jong, sterker nog, het zou me niet verbazen als hij al op leeftijd is. Is hij gewoon gedumpt bij ons en was hij zomaar ineens zijn huis en mens kwijt waardoor hij nu zo bang is alleen te worden gelaten? Ik denk er maar niet te veel aan. Maar geef hem alle liefde en aandacht en ik vertel hem dat hij hier mag blijven en wij nergens naartoe gaan. Maar dat hij wel moet gaan leren delen met andere poezels en dat er genoeg van alles is. Hij zal aankomende dagen stukje bij beetje zijn evenwicht en vertrouwen terug moeten gaan vinden, en daar gaan wij hem bij helpen. En dan, als hij een beetje gewend is, naar de veterinaire voor een check-up, en later castratie. Voor nu ben ik blij dat hij veilig en warm binnen is......

www.lacharviere.nl

vrijdag 17 januari 2020

Zacht......

Zonsopgang


Afgelopen dagen was het prima weer. Het is ongelooflijk zacht, en gisteren was het ronduit lente te noemen. Overal komen de bolletjes boven de grond, met al knoppen in Narcissen en de Sneeuwklokjes. De Wilgen beginnen te bloeien, de Goudsbloemen zijn nooit opgehouden, de Rozen lopen uit en zelfs de Pioenen steken hun neuzen al boven de grond. Je ziet de knoppen van de Kersenboom al zwellen. Alles is door de hoge temperaturen gewoon twee maanden eerder. En al kijk ik uit naar de lente, het is te vroeg. Die kou kan er gewoon nog komen. Sterker nog, in het weekend dalen de temperaturen een graad of 10 en krijgen we weer nachtvorst. Ik moet dus aan de gang met stro en verhuisdekens om een aantal planten te beschermen. En ook mijn nieuwe harige vriendje ga ik vandaag proberen naar binnen te krijgen. Ik had gisteren zo met hem te doen. Ik ben hem vaak gaan bezoeken in de schuur en elke keer zat hij op me te wachten. Hij kreeg brokjes en blik en liet zich eindeloos aanhalen. Ging lekker naast me liggen en kwam op schoot. Ik mocht niet weg van hem, en hij liep zelfs met me mee tot aan de trappen van de boerderij, maar liet zich stoppen door het welkomstcomité  van andere poezels. Want daar gaat het nog wel even fout. Zijn beste verdediging is de aanval op dit moment. Zo ontheemd en onwennig als hij is, de stress,  het zorgt ervoor dat andere poezels even geen optie zijn (om al helemaal niet over de hond te praten) , al heeft hij al wel neus aan neus gestaan met Boule Mich' en Tigger. Dus probeer ik hem nu, even gescheiden van de rest, binnen gewend te krijgen. Daar heeft hij in ieder geval ons gezelschap en is het warmer dan in die tochtige, donkere schuur. En van daaruit verder. Bij de dierenarts waren er geen vermiste katten bekend en ook online heb ik niets kunnen terugvinden. Mijn enige hoop is nog dat hij een chip heeft, maar ja, als hij al niet gecastreerd is zal hij die chip ook wel niet hebben. Dus mijn (regen)dag is wel weer gevuld vandaag; me bekommeren om planten en dieren, want oh ja, ook nog weer een verkouden kippie in de receptie. Never a dull moment hier.....

www.lacharviere.nl

donderdag 16 januari 2020

Gedumpt?

Aanloop kater

Gistermiddag liep ik het voerhok in de hooischuur in en kon nog net weer een glimp van de verstekeling opvangen. Hij schrok toen ik binnenkwam en sprong door het raampje naar buiten. Benieuwd waar hij was gebleven liep ik heel zachtjes om de schuur heen. En daar was hij. Hij stond te drinken uit een bak regenwater en zag me niet. Dat gaf me de gelegenheid hem eindelijk goed te bekijken. Wat een mooi beest! Dikke staart, grote kraag, hij deed me denken aan een Siberische kat. Heel rustig bleef ik staan en wachtte tot hij me in het vizier kreeg. Klaar met drinken draaide hij zijn koppie om en zag me. En er gebeurde niets. Geen schrikreactie van zijn kant. Dus riep ik hem, en kletste tegen hem, en hij kletste terug. En terwijl ik heel voorzichtig op mijn hurken ging zitten kwam hij, al mauwend, naar me toe! Hij liet zich uitgebreid aaien, gooide zich op de grond op zijn rug zodat ik zelfs zijn buik mocht aaien, en kreeg er maar geen genoeg van. Dit was helemaal geen wilde kat! Toen ik wegliep om mijn camera te halen liep hij met me mee, maar stopte omdat hij andere katten tegenkwam. Teleurgesteld ging hij bij de hoek van de schuur naar me zitten kijken. Toen ik even later terugkwam was hij weg. Hè, ships, ik had zo graag een foto van hem gehad om te kijken of hij als vermist was opgegeven. Maar nadat ik hem riep kwam hij tevoorschijn, en weer volgde er een uigebreid kroel-ritueel. De brokjes die ik hem gaf aanvaarde hij in graagte. Hij ziet er niet verwaarloosd uit, ook niet mager, wel de nodige klitten op zijn buik. Maar oren en ogen schoon en een dikke vacht die wijst op winterhardheid. Een snelle inspectie van zijn achterkant leerde dat het om een ongecastreerde kater ging. Geen idee hoe oud, maar volgens mij ook niet zo heel jong. Dit was toch gewoon iemands huisdier? Zo'n ontzettend lief en sociaal dier! Toch woont hij nu alweer een week of drie in onze schuur. Geen idee waar hij vandaan komt, hij was er zomaar ineens. Wel merk ik dat hij zich verloren voelt, ontheemd, en nu blij is met de aandacht die hij krijgt. Ik heb een mand voor hem neergezet, met kussens en een lekker warme deken, op de plek waarvan ik denk dat hij daar slaapt. Operatie vriendjes maken gaat vandaag verder. Ik zal eens bij de dierenarts vragen of ze hem kent, en als we zijn vertrouwen hebben en hem mee kunnen nemen, laten kijken of hij gechipt is. Ergens bekruipt me toch het gevoel dat hij hier gedumpt is. En eerlijk: hij had het slechter kunnen treffen......

www.lacharviere.nl

woensdag 15 januari 2020

De drie B's......

Vogelnest voor natuurspeeltuin

Oké, eerlijk; ik zou willen dat ik weer 5 was. Of zeven. Of negen, of..... Nou ja, in ieder geval niet  bijna 53. Gisteren hebben we een nieuw speelobject voor de natuurspeeltuin in elkaar gezet. Een vogelnest van 1,20 meter doorsnee. En het lonkt. Het nodigt uit om te spelen. En al is de maximale belasting 200 kilo, ik doe het toch maar niet. Want dat is vragen om problemen. Zeker omdat het vogelnest me al een paar dagen nek en rug heeft gekost nadat ik de buizen (die onder spanning staan door het net) alleen wel even in elkaar kon zetten. Zelfoverschatting. Ik kon het niet, en de volgende dag gilden alle zenuwen in nek, schouders en rug moord en brand en kwam ik niet verder dan de 3 B's: Bed, Bad en Bank. Lang leve de Voltaren op la Charvière. Wijzer geworden blijf ik dus maar uit de buurt van het vogelnest. En neem genoegen met een plaats als toeschouwer. Want wat zullen onze jonge gasten zich hier straks mee vermaken!

www.lacharviere.nl

dinsdag 14 januari 2020

Fluitje van een cent.....

Domsjoo spoelbak Ikea

Gisteren was het dan zover; de gesneuvelde porseleinen spoelbak werd vervangen door het Elzasser exemplaar. Wel spannend, want de doos was nog niet open geweest. Hij was helemaal origineel en dicht. Ineens sloeg de schrik ons om het hart. Wat nou als? Maar gelukkig zat er een onbeschadigde en prachtig glimmende spoelbak in. Kwestie van de oude eruit en de nieuwe erin, kitje en klaar. Fluitje van een cent! Maar dat bleek toch niet helemaal zo te zijn. De nieuwe spoelbak bleek 2 centimeter minder diep en ook de achterkant, met de afdruip-ribbels, was anders. Moest bij de oude wasbak de overloop apart aangesloten worden, bij de nieuwe zat het geïntegreerd. Blijkbaar zijn er twee verschillende uitvoeringen van de Domsjoo in omloop geweest. Na enig puzzelwerk leek het erop dat we alsnog naar Ikea moesten voor een paar ontbrekende schroeven, die van de oude bak waren korter. Gelukkig kwamen we er op het laatste moment achter dat die schroeven bijgeleverd waren. En toen ging het toch best snel. Enig zaag- en slijpwerk en hij zat. Hij valt heel iets verder terug dan de oude, maar verder is er geen verschil. De keuken ruikt nog stevig naar kit, wat aangeeft dat er iets is gebeurd, maar verder is de situatie gewoon weer hoe het was. En wij zijn blij! Wat een geluk dat we toch nog een nieuwe Domsjoo hebben kunnen vinden. Vanaf nu ga ik héél voorzichtig afwassen.....

www.lacharviere.nl

maandag 13 januari 2020

Pauwze.....

Pauwen dames

De dames Pauw zijn over het algemeen altijd samen en heel lief voor elkaar. Het grootste gedeelte van de dag zijn ze on the move. Ze lopen in de achtertuin of de tuin van de gite, vliegen de voliere van de kippen binnen, scharrelen voor de schuur of bij de mare. Als ze zo even een gestolen momentje zitten te relaxen op de balustrade van het terras, een soort van middagdutje waarbij ze toch alles in de gaten kunnen houden, is het leuk om ze te observeren. Er is er altijd eentje die zich wat afzondert, zij zit liever in de Kersenboom tijdens haar rustuurtje. Verder proberen ze altijd bij hun moeder in het gevlij te komen. Het is duidelijk dat zij het opperhoofd van de groep is. Ook wordt de "pauwze" gebruikt om veren te poetsen, en soms poetsen zij ook voorzichtig elkaars hoofd. De tederheid waarmee dat gebeurt is verbazingwekkend voor zulke grote en pittige vogels. Het zijn bijzondere momentjes, waarvan wij evenveel genieten als zij.....

www.lacharviere.nl

zondag 12 januari 2020

Elzasser spoelbak.....


Gisteren moesten zoon en ik ons een dagje met zijn tweeën vermaken. Want weet je nog, de kapotte porseleinen spoelbak die sneuvelde onder het geweld van de zuurkoolsteen? We gingen dus niet naar Ikea, we stelden het steeds maar uit. Want jeetje, even een paar nieuwe aanrechtbladen, een kraangat maken en een ander model spoelbak installeren, dat werd een behoorlijke klus. Maar het was echt niet handig, één functionele bak en de ander niet te gebruiken en met een teiltje eronder. Dus toch nog maar even gegoogeld, en wat bleek, de dag ervoor had iemand een gloednieuwe Domsjoo spoelbak, nog in de originele verpakking, te koop gezet op le Bon Coin. Yes! Maar ehm, wel helemaal bij Basel, in de Elzas. Een snelle rekensom leerde dat een dag auto niet opwoog tegen een paar dagen keukenverbouwing. Dus de afspraak gemaakt, en oh ja, of we voor de meneer een kilo mosterd uit Charroux mee wilden nemen want die vond hij zo lekker, en gisteren een rit van 6 uur heen en zes uur terug om de Elzasser spoelbak op te halen. Ook ik was voor dag en dauw op, want als je alles alleen moet doen, schoonmaak, dieren, waterbakken, dan moet je even doorwerken. Desalniettemin bleef er nog tijd over voor de afspraak die Noah en ik hadden staan voor een fotoshoot. Hoog tijd om profielfoto's te verversen, want die waren al weer een paar jaar oud. Het zonnetje kwam niet, maar de foto's buiten waren desondanks geslaagd. Zoon happy! Na een omgekeerd rondje, alle dieren weer naar binnen vegen, extra hout voor de kachel en alles dicht voor de avond, arriveerde een vermoeide ega, mèt de spoelbak, om een uur of half zeven. Maar de sauna was warm, de kaarsjes brandden, en de knolraap/ pastinaak gratin met salie en Gruyière stond in de oven. Vandaag doen we alles gewoon weer volgens de gebruikelijke routine, want na zo'n dag voel je je rug behoorlijk. En dan kijken wanneer we de spoelbak kunnen vervangen.....

www.lacharviere.nl