In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

donderdag 27 februari 2020

Broeds.....

Bantam Cochin, Cochin krielen

En we hebben de eerste broeder van het jaar. De crèmekleurige bobtail Cochinkriel. Ze zit als een platte pannekoek heel geconcentreerd op haar eitjes. De eerste dagen gingen haar zusterhennen ermee akkoord, en zochten ze een ander plekje voor hun te leggen eieren. Later veranderde dat en claimden ze hun vaste legplek terug. Move over, ik moet mijn ei kwijt. Met als gevolg, zucht, dat de bobtailhen op een steeds verder groeiende eierberg zit. Gisteren piepte er zelfs al een eitje onder uit, want zo groot is het hennetje niet. De stand staat nu op 7 stuks, maar er komen er elke dag wel twee of drie bij. Ik kom dit probleem elk jaar tegen en laat het altijd uit de hand lopen. Het eindigt steevast in een puinhoop van half bebroede, niet bebroede en wel bebroede maar koud geworden eieren. Een succes wordt het zo nooit. Vandaag maar even kijken of ik de huidige eitjes kan schouwen, en de bevruchte eitjes kan markeren en terug leggen. De rest confisqueer ik. Dus moet ik opletten wanneer ze haar dagelijkse benen-strek-rondje heeft. Want een pinnig broeds hennetje van haar eieren halen, daar ben ik geen held in.....

www.lacharviere.nl

woensdag 26 februari 2020

Gepaneerde vingers.....

Rundvleeskroketten

Het was allemaal de schuld van onze huisarts, bedacht ik me toen ik met (jakkie, bah) kledderige handen in de keuken stond. Een maand of drie geleden vertelde hij, van oorsprong Roemeen, ons dat hij een week op vakantie ging naar Amsterdam. Daar was hij nog nooit geweest. Of we nog speciale Nederlandse gerechten aan konden raden die hij niet over mocht slaan. We vertelden hem dat de Nederlandse keuken heel internationaal was, en dat hij in Amsterdam eten vanuit alle windstreken kon vinden. Nee, niet echt Nederlandse specialiteiten die we konden aanbevelen. Want of je als toerist in Amsterdam nou ergens een bord boerenkool met worst zou kunnen vinden, daar waren we niet zo zeker van. Wel vertelden we hem van de Febo, en van snacks uit de muur. We moesten er eigenlijk wel om lachen toen we probeerden hem uit te leggen hoe dat werkte. Een paar weken geleden zagen we hem weer, en vroegen hoe het was geweest. Hij wilde zeker nog eens terug, had inderdaad geconstateerd dat de restaurants heel internationaal waren, maar had wel een kroket gegeten. Niet uit de muur maar keurig gepresenteerd op een schoteltje met een toefje peterselie erop. En die vond hij heel erg lekker! Ik kreeg meteen visioenen van een lekker broodje kroket, en voor ik het wist had ik hem beloofd dat, als ik weer eens kroketten zou maken, ik er een paar zou komen brengen. Belofte maakt schuld. Dus startte ik afgelopen week het driedaagse proces voor de perfecte rundvleeskroket. Dag één runderbouillon trekken, van schenkels, rundvlees en veel verse groentes en kruiden. Dag 2 het vlees uitpluizen en met de afgekoelde runderbouillon de ragout maken. Die een nachtje laten "zetten" in de koelkast en dan op dag 3 de kroketten maken. En dat is waar het fout ging. Na één kroket was de lol er voor mij af. Een kledderige bal koude ragout in je handpalm, even door het paneermeel, een kroket ervan rollen, heel voorzichtig want anders scheurt hij, dan door de eierstruif (brrrr....) en de kroket tenslotte weer door de paneermeel. Met als gevolg dat niet alleen de culinaire snack gepaneerd is maar ook al je vingertoppen. En dat vind ik vies! Met frisse tegenzin pakte ik door en ik eindigde met 24 prachtige kroketten die de vriezer ingingen. En nog een liter runderbouillon. Voor de volgende keer. Ooit. Natuurlijk aten de mannen gisteren een frietje speciaal met twee verse rundvleeskroketten. De lekkerste die ze ooit gegeten hadden zeiden ze. Dat dan weer wel. Ik moest het doen met de geur (oh die geur, hmmm!)  en de herinnering aan het happen in zo'n knapperig korstje met die geurige ragout erin. Lactose in de roomboter van de roux en gluten in het paneermeel. Maar ik mopper niet, ik heb weer chantagemateriaal op voorraad. Want voor een rundvleeskroketje zijn ze tot veel bereid! Vandaag even de huisarts bellen. Wanneer ik het beste de 10 ingevroren kroketten kan langs brengen. Een stukje Nederlandse eetcultuur op het Franse platteland. Ik hoop niet dat hij denkt dat ik er een gewoonte van ga maken. Want die gepaneerde vingers, daar moet ik eerst weer even overheen komen.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 25 februari 2020

Een kaartje.....

Valentijnsbloemen

Ik ben blij dat buiten de Narcissen en de Primula's bloeien. Want zonder bloemen is het ook maar saai. Binnen hoef ik het echt niet te proberen de boel op te fleuren. Want dat is bij voorbaat kansloos. Met zoveel nieuwsgierige poezen is er geen beginnen aan. Bolletjes, plantjes, een bos bloemen, een mooie krans; de boel wordt in no time vakkundig gemolesteerd. Ik was het even vergeten want al zo lang niets groens meer binnen gehad. Dus zette ik de mooie bos rozen die ik voor Valentijn kreeg in het Pastisgietertje dat ik ooit bij de Emmaus had gevonden. Op het antieke hakblok. Dat stond leuk! Het duurde letterlijk vijf minuten. Gietertje in stukken, geknakte rozen en een waterballet op de grond. Een beteuterde Doppio ernaast. Zucht! Ik kon er niet eens boos om zijn, want ik had beter moeten weten. De scherven van de leuke gieter, zonde, verdwenen in de vuilnisbak en wat er nog aan rozen te redden was kreeg een plekje op het aanrecht in de keuken. Want daar mogen geen poezen komen. Daar hebben ze nog een weekje treurig staan wezen. Als een constante reminder dat groen in de woonkamer ècht geen optie is. Dus volgende Valentijn, hoe lief bedoeld ook, geen bloemetje. Met een kaartje met bloemen erop ben ik ook al dik tevreden.....

www.lacharviere.nl

zondag 23 februari 2020

Zoeken.....

eendenei

Tjonge, wat zijn die Loopeenden slordig! De drie dames zijn net begonnen met eieren leggen en wat er gezegd wordt over Loopeenden klopt: ze laten ze overal vallen. Er gaat geen dag voorbij of ik vind op een rare plek een eendenei. Zo lag er al ééntje onder de aanhanger, zijn er al een paar het water ingerold omdat ze op de schuine helling rondom de mare werden gelegd, en er liggen er nu twee op het drijvende eendeneiland, dus daar kan ik niet bij. Nou heb ik sowieso geen plannen met de eieren, behalve dan dat ik er een paar achter hou. Loopeenden schijnen wat broeden betreft namelijk net zo slordig te zijn. En de twee Barbarie-dames die we nog hebben gaan straks weer broeden op onbevruchte eieren. Het zijn goede broeders en ervaren moeders. Dus wil ik een paar Loopeend-eieren aan hen doneren. Dan hebben we toch weer pulletjes en hoef ik me niet met de rommel van eendjes groot brengen te bemoeien. Wat dat is een heel gedoe. Dus voorlopig maak ik elke dag een rondje. Op zoek naar eendeneieren. Pasen is vroeg dit jaar......

www.lacharviere.nl

Zonne-energie.....

Het erf op een lentedag

Mooi weer, dus het hele weekend buiten aan het werk geweest. De kas is af, en dicht. De eerste kweektafels zijn gemaakt, dus ik kan beginnen met inzaaien. De geiten hebben en passant even een nieuw deurtje in het hek gekregen, want dat hadden ze gesloopt. Nu nog zorgen dat ze niet te pas en te onpas over het gaas springen, maar dat komt nog. Verder takken geraapt, Rozen gesnoeid, distels en brandnetels gestoken en de trap onkruidvrij gemaakt. Er is nog heel veel te doen, maar het is een begin. Zo buiten bezig te zijn in een t-shirt is heerlijk. Zonne-energie opdoen, dat is precies wat we nodig hadden.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 22 februari 2020

Kastanjes.....

Tamme kastanjes

Ik schreef het al eerder: bloemen, planten, struiken en bomen; het groen is hartstikke duur in Frankrijk. Logisch, want het komt allemaal uit Nederland. In de loop van de jaren hebben we al voor een kapitaal aan fruitbomen, rozen, struiken en weet ik veel wat nog meer geplant. Niet altijd met even veel succes, want door droge zomers is het lastig dingen goed aan de groei te krijgen en in het seizoen is er niet altijd de ruimte om alles elke dag van een flinke plens water te voorzien. Maar we blijven stug door gaan met onze beplantingsplannen. Veel van het lijstje van bomen die we graag op ons domein wilden hebben is al afgestreept. We misten nog de tamme Kastanje, Hazelaars en een Gieser Wildeman stoofpeer. Afgelopen week zag ik op de website van de Lidl dat ze vanaf de 17e Hazelaars in de aanbieding zouden hebben voor nog geen drie euro per stuk. Mooi! Maar er waren blijkbaar meer kapers op de kust, want bij onze vaste Lidl waren ze 's middags al niet meer te vinden. Vrijdag in Montlucon bij twee Lidls langs gegaan, maar ook daar waren ze uitverkocht. Wel hadden ze nog tamme kastanjes, dus daar hebben we er drie van meegenomen. Toch weer wat dat we van het lijstje af kunnen strepen. Vandaag gaan ze de grond in, want het wordt een heerlijke dag. Lekkere temperaturen en volop zon. Niets zo lekker als bomen planten met het oog op de toekomst. En dan maar groeien.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 21 februari 2020

Vinkje.....

De kassen

Het kan zo verkeren. Na het logje over de onafgemaakte kassen hebben we nog eens naar ons prioriteitenlijstje gekeken en besloten nu toch eerst de kassen aan te pakken. Want het is natuurlijk hartstikke zonde om die investering langzaam ter ziele te zien gaan. Er is hard aan gewerkt, afgelopen dagen. En kijk: de onderkant is dicht! Inmiddels zijn er ook bij beide deuren trapjes gekomen. Veel handiger, want het is een hoge opstap en al ben ik best langbenig en lenig, het was een gedoe. De eerste platen zijn nu gelijmd en kunnen er niet meer uitwaaien. Het is nu slechts een kwestie van de rest van de platen vastlijmen, een kweektafel erin, en ik kan groentes gaan voorzaaien. De aardappelzakken zijn ook onderweg, dus kan ik ook de pootaardappeltjes planten. Een lekker vooruitzicht, in een zonnige, warme kas met groen bezig zijn! Ik ben blij dat we nu eindelijk tijd hebben genomen om dit project af te maken. Toch weer een vinkje.......

www.lacharviere.nl