In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

maandag 21 september 2020

Verleiding.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Gisteren zag ik een aller schattigst filmpje van springende en rennende babygeitjes. Smelt! Wat waren ze leuk! En dat geluid ook, van die lieve kleine baby-blaatjes. Waarom hadden we de bokken ook alweer allemaal laten castreren? Ik begon er op slag aan te twijfelen. Er was een tijd dat we ze elk jaar hadden, babygeitjes. En ze zijn echt om op te vreten, zo lief. En zo aanhankelijk. Het probleem was echter dat niet elke mama even consciëntieus was als het om het moederschap ging. Het gebeurde een paar keer dat moeders totaal geen interesse toonde voor haar pasgeboren lam en het weg bokte als het wilde drinken. Het hulpeloze, bibberende en huilende geitje ging dan mee naar binnen. En dan was je aan de beurt. Eerst de buurman, toen nog een biologische geitenhouder, bellen of hij biest had voor de eerste flesjes. En daarna over op de poedermelk voor lammeren. En net als mensenbaby's moeten babygeitjes heel vaak de fles. Om de paar uur, ook bij nacht en ontij. Met een slaapdronken hoofd naar beneden, melk opwarmen, een hard gillend geitje uit de bench halen, fles erin en daarna de slaap niet meer kunnen vatten omdat je te wakker bent. En plasjes opruimen, èn keuteltjes, de hele dag door. Dweilen met de kraan open, dat was het. Bij voorkeur als het seizoen al begonnen was en we bezig moesten met hele andere dingen. We hebben zelfs een geitentweeling in de kost gehad, dus dubbelop! Hoe aandoenlijk het ook is, zo'n kleine geitenbaby die na het drinken van zijn fles tegen je aan in slaap valt, het was afmattend en uitputtend, en niet te combineren met. En dan, wat doe je als ze eenmaal groot zijn, want ze groeien meer op als huisgenoot dan als geit. Want andere geiten zijn eng. En een volwassen geit in de huiskamer is écht geen goed idee. Dus lieten we alle bokken castreren. Om er maar vanaf te zijn. We hebben nu nog maar vier geiten die de omheining slopen en ontsnappen, en daar hebben we onze handen al vol aan. Dus beste Facebook, bij deze het verzoek geen filmpjes van koddige babygeitjes meer aan me voor te stellen. Ik mocht eens in de verleiding komen.....

www.lacharviere.nl

zondag 20 september 2020

Ontbijt op bed.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Ergens in het voorjaar, tijdens de lockdown, vonden we een verzwakt en hongerig egeltje met bloedende, geamputeerde, voorpootjes. Eerst ging hij, in overleg met de zoogdierenopvang, hier in de verzorging en een weekje later, toen de opvang toestemming had gekregen om te reizen, werd hij opgehaald. Een weekje of drie daarna kwam hij terug en mocht hij hier, zij het in een afgezette ruimte, verder revalideren. Maar hij ontsnapte, vraag me niet hoe. De tweede keer dat we hem terugvonden zat het arme ding helemaal onder de teken, en bloedde zijn pootje weer wat, dus hop, weer naar de opvang. Of we hem nog terug wilden, vroeg de aardige mevrouw een weekje of twee nadien? Natuurlijk! En met de vraag om hem zo eens in de paar maanden als we hem zagen een pipetje Stronghold te geven, werd meneer weer geretourneerd. Hij werd losgelaten in de achtertuin en verdween. Een tijd lang zagen we hem niet en stiekem maakte ik me al zorgen. Want de droogte maakt het er voor dieren niet makkelijker op, en met twee stompjes als voorpootjes is hij in het nadeel als het om scharrelen naar voedsel gaat. De waterbak die we voor hem neer hadden gezet bij de kas was een gok, want we wisten niet waar hij zat. En toen ineens vorige week, in het nèt donker, zagen we hem in de buurt van die waterbak. Snel naar binnen voor een schoteltje brokjes en vlees, dat we voor zijn neus neerzetten. Hij was niet bang van mijn stem en al snel ging zijn neusje de lucht in. Eten! Blij dat ik hem wat extra's kon geven en dat het hem goed ging! De volgende avond, precies op dezelfde tijd, was hij er weer. En nu hebben we dus een nieuw avondritueel. Zodra het donker is gaan we naar buiten, met een schoteltje eten. De meeste poezen hebben we in de schemering al naar binnen geveegd, want ook die azen op een schoteltje met lekkere brokjes en vlees. Het egeltje loopt precies waar we hem verwachten, elke avond weer. En zodra hij mijn stem hoort loopt hij naar me toe. Voor zijn ontbijt, dat hij met graagte in ontvangst neemt. Er volgt een hoop gekraak en gesmak, want eten kan hij! Zo lief! We zijn blij dat we hem weer in de peiling hebben, en dat het goed met hem gaat. Dat we hem, nu net voor hij zijn winterslaap in gaat, extra bij kunnen spijkeren, zodat hij met genoeg gewicht aan zijn lange winterslaap kan beginnen. Er komt binnenkort een dag dat hij er ' s avonds niet zal zijn. Maar pas weer ergens in de lente. Tot die tijd is ons laatste klusje van de dag het ontbijt van dit kleine mannetje verzorgen. En dat doen we natuurlijk graag.....


www.lacharviere.nl

zaterdag 19 september 2020

Wachten.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wachten op de regen, dat was het motto van gisteren. Hij kwam niet. Geen drup. Terwijl in het Zuiden, de Cevennen, de Gard en de Herault rivieren buiten hun oevers traden, er een tornado was bij de airport van Montpellier, bruggen instorten en auto's werden meegevoerd door het water, dreven hier de onweersbuien om ons heen. Even leek het er op, toen de hemel donker werd door het naderende front, maar al snel bleek het ons wederom niet te raken. Het centraal massief spleet de bui doormidden. Wel koelde het iets af en stond er de hele dag een straffe wind. De dag ging niet verloren dankzij de keukenactiviteiten. Twee zuurdesembroden en tien liter heerlijke erwtensoep waren het resultaat. Het grootste gedeelte van de soep ging de vriezer in, voor snelle maaltijden en studentenbakjes. De rest stond 's avonds op tafel, vergezeld door dikke tosti's van zuurdesem met gerookte rauwe ham en brie. Vandaag opnieuw kans op regen, en 21 graden. Ik ga regelmatig naar de lucht kijken of het al komt. Een mens moet hoop houden toch?

vrijdag 18 september 2020

Kippenvel.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De weerberichten zien er veelbelovend uit. Gisteren werd de oververhitte atmosfeer al onstuimiger, met wolkenluchten die zich opbouwden en een stevige wind. Toch was het nog steeds warm en droog. Vanmiddag wordt er onweer voorspeld, met regen, een millimeter of tien. Ook voor de rest van de volgende twee weken voorspellen de weerberichten elke dag regen. Ik kan het alleen maar hopen. De temperaturen zakken van de plus dertig graden naar vijftien graden in de loop van volgende week. En ik moet eerlijk zeggen, ik snak ernaar. Ik snak naar verfrissing en een lekker vest. Misschien zelfs al 's avonds de kachel aan, en de kaarsjes. Naar de eerste sprietjes groen van het zich herstellende gras tussen de uitgebeten en dorre velden. Ik snak naar het wegspoelen van de dikke laag stof die overal op ligt. Naar niet meer elke dag de groententuin sproeien terwijl er niet tegenaan valt te beregenen. Ik kijk uit naar de stroompjes en riviertjes die zich weer kunnen gaan vullen. Naar de eenden die zich verheugen over iedere plas die ze tegenkomen. Als het valt tenminste. Gelukkig is de eerste wintergroente wèl aangekomen in de winkels. De knolselderij gaat vandaag in een grote pan erwtensoep, en de aangekondigde spruiten voor bij de tartiflette konden rekenen op een enthousiaste reactie van de mannen. Vanmiddag zitten we buiten, te genieten van het onweer, met de geur van verse erwtensoep op de achtergrond. En ik hoop op minstens één momentje kippenvel, zodat ik een lekker vest aan kan trekken. Ik ben een beetje klaar met die zomer.....


www.lacharviere.nl

donderdag 17 september 2020

Basse cour.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

We hoeven maar richting de hooischuur te lopen, en de hele basse cour, oftewel het pluimvee, komt aan gerend, gefladderd of gevlogen. Want dat is die tweebener, en die gaat de hooischuur in, in de hooischuur is het voederhok, en daar staat een grote oude vriezer vol met mais en graan. Pure terreur is het, want je komt de hooischuur niet zo maar in, laat staan uit, als de hele meute om je benen hangt. Ze lopen met je mee tot in het voerhok om te kijken wat je gaat doen. Als ik 's middags het tweede waterrondje van de dag doe, geen overbodige luxe nu het zo heet en droog is, geef ik het gevogelte hun zin, en gooi een paar handen graan en mais door de deuropening naar buiten. Dan zijn ze in ieder geval even een tiental minuten uit mijn vaarwater. Bij voorkeur meer graan dan mais, want daar doen ze langer over. Het is een heel ritueel, zowel 's ochtens als 's middags. En natuurlijk houden we het zo zelf in stand. Maar soms moet je niet teveel over dingen nadenken en kiezen voor de gemakkelijkste weg.....


www.lacharviere.nl

 

woensdag 16 september 2020

Frustrerend.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

 Het is droog. Kurk- en kurkdroog. De Allier is verschroeid, de mare heel ver leeg, voor het derde jaar op rij, en de bomen vechten om in leven te blijven. Ook deze zomer hebben er veel de genadeklap gekregen en de geest gegeven. Voorlopig is er, volgens de weerberichten, nog geen zicht op regen. Dus toen gisteren aan het eind van de middag een frisse wind opstak die de dertig graden iets draaglijker maakte, en de hemel betrok terwijl het in de verte begon te rommelen, hadden we hoop. Al viel er ook maar één flinke bui, dat zou al even verlossing geven. Het gerommel in de verte werd een, niet aangekondigde, forse onweersbui. Ramen dicht en stekkers eruit. Gerommel en gedonder boven onze hoofden. Er viel een heel klein druppeltje op mijn hand terwijl ik met mijn camera naar de weilanden van de pony's en ezels liep. En daar bleef het ook bij, één druppeltje. Terwijl we het, aan de andere kant van de vallei, met bakken naar beneden zagen komen, bleef het bij ons droog. Zo frustrerend! Het onweer dreef voorbij, vandaag herpakt de hitte zich met 30 graden op de thermometer. Vanaf zaterdag slaat het weer om en zou er regen kunnen vallen. Maar dan moet het ook nog maar vallen. En niet zoals vaak, voorbij drijven aan de andere kant van de vallei. Fingers crossed.....


www.lacharviere.nl

dinsdag 15 september 2020

Chaos.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Eén van de Cochinkrieltjes die dit jaar geboren zijn, is uitgegroeid tot een prachtige haan. Het is een krulveer, en hoe! Zijn nekveren waaieren naar voren om zijn koppie heen en zijn poten zijn zwaar bevederd. Hij is een georganiseerde ronde chaos van veren, zeg maar. Daarnaast is hij pinnig. Hij kijkt behoorlijk streng uit zijn ogen en paradeert door de achtertuin alsof hij de heerser van heel het kippenrijk is. Het is dat hij maar zo heel klein is want anders zou ik bang van hem worden.....


www.lacharviere.nl