In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zaterdag 20 september 2014

Dag Napoleon....


Soms is het niet makkelijk een berichtje te posten. Vooral niet omdat het nog zo vers is. En we helemaal ontdaan zijn. Met Napoleon ging het al een tijd niet goed. Diarree,  flauw, en niet meer wie hij was. Diverse keren van de dierenarts allerlei medicijnen gehad, en soms leek het dan weer even wat beter te gaan. Verdween de diarree en was hij weer wat monterder. Zo ook de laatste weken.

Gisteren, tijdens het voeren, zag ik hem niet. En meteen sloeg de schrik me om het hart. Niet voor niets, want ik vond hem, doodziek, in een hoekje onder de kar. Eigenlijk dacht ik dat hij al dood was, maar toen ik hem aanraakte slaakte hij een ijselijke gil. Het was me direct duidelijk dat hij er heel slecht aan toe was en het niet ging halen. Tja, en wat doe je dan. Ik ben direct gaan rennen om de dierenarts te bellen en handdoeken en een bench voor hem te halen. Toen we terug kwamen was het al te laat. Napoleon was dood. Het arme ding. We waren totaal verslagen. De dierenarts, die later kwam, heeft hem nog wel even bekeken. Hij denkt, juist omdat het zo op en neer ging, dat het een immuniteitsprobleem was. En dat kan kloppen. Toen we Napoleon ophaalden, slechts twee weken oud en door zijn moeder verstoten, was hij zielig en gaf ik hem weinig kans. Waarschijnlijk geen biest gehad en aan de diarree door de supermarktmelk die hij kreeg. Ondanks het feit dat we hem oplapten heeft dat hem uiteindelijk genekt. Geen immuunsysteem dus kansloos zodra hij naar buiten ging. Het was vreselijk hem zo te zien. En niet te weten hoe lang hij heeft liggen doodgaan 's nachts. Het verdriet is groot. we hadden hem zo graag een lang en gelukkig leven op La Charvière gegund. Het is niet anders. Soms is het boerenleven verre van idyllisch en krijgt het verhaal absoluut geen happy end. Dag lieve, lieve Nappie. Dank voor zesenhalve maand gekke geitenkoppies en gezelschap. Het ga je goed.....

2 opmerkingen:

  1. Ahhh, arme Napoleon. Zo'n lief bokje. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel veel sterkte met het verlies van Napoleon. Jammer dat hij maar zo kort geleefd heeft.
    Groetjes Marianne Verhaaf

    BeantwoordenVerwijderen