In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

dinsdag 24 mei 2016

Drama dag.....


Gisteren werd een gewone dag al snel een klein drama. Joséphientje en haar Lente-kind slapen altijd in de hooischuur. We brengen ze 's avonds naar bed en als we 's ochtends de deuren open gooien rennen ze ons tegemoet. Maar gisteren niet. Alleen een hard gillende Fien verwelkomde ons. Geen Lente. Nergens te bekennen. Maar hoe kan een klein bokje nou zo maar verdwijnen uit een afgesloten schuur? Enig speurwerk leerde ons dat de boef waarschijnlijk door het hooigat in de ezelstal terecht moest zijn gekomen. En van daaruit naar buiten de ezelweides in. Na eindeloos zoeken vond Roelof het kleine menneke. Helemaal verdwaasd, bibberend en onder de modder stond hij heel stil in een hoekje van een vervallen kippenhok in de ezelweide. Snel mee naar binnen, de warmte in. Terwijl we hem schoon spoelden bleek hij een bloedend wondje onder zijn vacht te hebben. Misschien aan een spijker blijven hangen? Lente was behoorlijk onderkoeld en bibberde als een rietje.  Helemaal verdwaasd. Toch maar met spoed naar de dierenarts. Daar werd inderdaad geconstateerd dat hij een ondertemperatuur had, en toen met de tondeuse het wondje, dat stevig bloedde, werd blootgelegd bleek hij een bijtwond te hebben. Een behoorlijk diep rond gat en nog 3 andere gaatjes. Dat moet een vos zijn geweest! Wat een trauma voor dat beestje! Antibiotica, steroïden, thuis met een kruik onder een dekbedje bij de kachel, water met druivensuiker met een spuitje in zijn mond, maar het bleef penibel. Lente reageerde nergens op en lag maar in een hoekje. Dommelde steeds weg om dan ineens weer met een harde gil wakker te worden. Dus aan het eind van de middag toch maar weer terug naar de veterinaire. Bij het kaalscheren van zijn hals voor een infuus met glucose en zout bleek dat hij ook op zijn nek diverse schrammen en blauwe plekken had. Arme Lente, hij was flink toegetakeld! Een flinke dosis vocht en pijnstillers gingen er in. Daar knapt hij inderdaad van op. En in de loop van de avond lag hij heerlijk te knabbelen op hooi en blaadjes. Vanmorgen troffen we een wakker bokje aan in de kamer, hij had een goede nacht gehad. De kleine man is nu weer verenigd met mama Josephien, en wijkt geen stap van haar zijde. Wat een avontuur! En wat had dit anders af kunnen lopen, ik moet er niet aan denken. Vossen, het hoort erbij op het platteland, maar dit is toch wel heel naar......

2 opmerkingen:

  1. Ach jee wat ellendig. Tja het hoort bij de natuur maar het valt ons persoonlijk zwaar op de maag. Maar fijn dat jullie hem weer zo mooi gered hebben. De vos moet maar op zoek naar iets dat niet van jullie is. 😉

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach jee wat ellendig. Tja het hoort bij de natuur maar het valt ons persoonlijk zwaar op de maag. Maar fijn dat jullie hem weer zo mooi gered hebben. De vos moet maar op zoek naar iets dat niet van jullie is. 😉

    BeantwoordenVerwijderen