In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zaterdag 21 oktober 2017

Pluimveeverdriet......

kip

Wat een rotdag eergisteren. Nadat ik eerder berichtte over de jonge pauwen die het zo goed deden, staat het er nu ineens heel anders voor. Donderdag waren we al vroeg in de ochtendschemering buiten en troffen daar een roepende en zoekende mama pauw aan, met slechts één jong mannetje. De andere twee jongen waren van de aardbodem verdwenen. Lang hebben we lopen zoeken, naar pauwen, naar sporen, veren en vonden niets. In de loop van de dag werd steeds meer duidelijk dat ze echt niet terug kwamen. Toen ik ook nog bij een klein kippenhokje in de geitenwei veel zilvergrijze en wat zwarte kippenveertjes vond vervloog alle hoop. Vossen! Hier waren een Bantamkipje, dat de vrijheid verkozen had, en twee van haar vier kuikens gepakt door een vos. Dus was het ook direct helder wat er met de pauwtjes was gebeurd. Wanneer? Ergens in de hele vroege ochtend toen het net schemerde en ze uit de boom vlogen. We hebben ze immers woensdagavond allemaal in de boom zien vliegen. Een kater hebben we. Aangeslagen. Ze waren al zo groot en deden het zo goed. En dan ook nog mama kip en twee kleine kipjes. Het moet een hele vossenfamilie zijn geweest. Dat kan niet anders. De twee kleine haantjes die overbleven hebben we nu opgehokt in de kippenren. Ze moeten het nu zonder hun mama doen. De rest van de kippen, en de kleinste eendjes, worden ook elke avond veilig opgehokt, daar kan geen vos bij. Maar onze gemoedsrust, die is weg. De hele zomer zijn de vossen weg geweest, afgeschrikt door alle reuring op het perceel. Maar nu zijn ze terug. Stelselmatig zoekend naar mogelijkheden en prooi. Vanmorgen weer, om een uur of 6, liep er eentje vlak langs de boerderij. We slapen er slecht van. Kunnen alleen maar hopen dat de overgebleven pauwen hun boom niet uit komen voor het licht is en de rovers verdwenen zijn. Soms is het leven op het platteland niet leuk.....

www.lacharviere.nl

1 opmerking: