In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zaterdag 30 november 2019

Verdwijnziekte.....

imkeren, raatinspectie

Waar we al bang voor waren is gebeurd; ook het tweede bijenvolk, het volk dat beroofd werd, is verdwenen. Hetzelfde verhaal als de eerste kast die zo maar ineens leeg bleek te zijn aan het begin van de herfst. Bij de laatste inspectie in september bleek het een groot volk. Nu was de kast leeg. Wat dode bijen onderin de kast en raten vol met voedsel, maar geen levende bij meer te bekennen. Wel weten we, door het maken van close-up foto's, dat het onze eigen zwarte bijen, een volk dat een stukje verderop staat, waren die roofden. Maar roof is ook een teken dat het beroofde volk zwak is, dus dat kun je ze niet eens kwalijk nemen. Een grondige inspectie van de lege kast leverde geen verdenkingen op van ziekte of mijtenlast. Ik ben er nog maar weer eens ingedoken, en vond op het internet een interessant onderzoeksrapport over de "verdwijnziekte". En daarin vond ik een verklaring die me een "aha"-momentje opleverde. Aan het einde van de zomer gaat de koningin van een volk steeds minder leggen. Het volk krimpt dan in voor de winter. De bijtjes die dan nog geboren worden zijn de winterbijen, die maanden van kou en het verzorgen van de wintertros moeten kunnen doorstaan. Voor het voeden en groot brengen van deze winterbijen is goed stuifmeel nodig, dat ze voorziet van essentiële vitamines, eiwitten en voedingsstoffen. Is dat stuifmeel er niet, dan krijg je hele zwakke en ziektegevoelige winterbijen.  Terugdenkend aan het afgelopen jaar was het een dramajaar voor de bijen. Klimatologisch gezien hebben ze het heel zwaar gehad. Een slecht voorjaar, dat vroeg begon, waarna de koude terugkwam, en toen meteen die enorme droogte en hitte erachter aan. Er heeft weinig gebloeid, en in de maanden juli, augustus en september viel er helemaal niets meer te halen. Alles was geel en verdord. Toen kwam in oktober de regen en bleef het te warm, de volkeren bevatten nog volop broed en waren groot. Niet zoals het hoort. Klimaatverandering, het is funest voor de bijen. We hebben wel 3 bijenbomen geplant, die laat moeten bloeien, en er staan zakken zaden van groenbemesters en bijenbloeiers klaar om de randen naast het varkensveld in te zaaien, maar het kost tijd voordat het allemaal groot is en gaat bloeien.  Twee van onze vijf volkeren zijn al verdwenen en het is de vraag hoe de andere drie volkeren de winter door komen. In het voorjaar schaffen we twee nieuwe volkeren aan, met verse koninginnen. Uithuilen, kasten poetsen en opnieuw beginnen......

www.lacharviere.nl

vrijdag 29 november 2019

Seasons in France.....

Koeien in de vroege ochtend

Ik heb duizenden foto's op mijn laptop staan, en op een externe harde schijf. Verzameld in de loop van jaren. Zonde om daar niets mee te doen. De foto's worden één keer geplaatst op de weblog, of halen die niet eens, en staan verder te verstoffen, op chronologische volgorde, in eindeloze mappen op de pc. Dus besloot ik gisteren wat foto's in te sturen naar Getty's images (stockfoto's) en binnen 10 minuten mocht ik als contributor content uploaden. De rest van de dag is verdwenen in een waas van spitten in mappen om de mooiste foto's uit te zoeken. Het uploaden en taggen is een langzaam proces, de map "Seasons in France" bevat na een paar uur doorwerken pas 15 foto's. Dat wordt stukje bij beetje dus, om de pak 'm beet 100 foto's die ik tot nu toe heb uitgezocht erop te krijgen. Maar het doet me deugd, de mooiste foto's zo bij elkaar te zien. En het daagt weer uit om eropuit te gaan om "het perfecte plaatje" te schieten. Dàt, en het houdt je van de straat......

www.lacharviere.nl

donderdag 28 november 2019

Luxe.....

camping in de herfst

Het gaat hard met de herfst de laatste dagen. De Essen verloren al eerder hun blaadjes en de prachtige oker- en roesttinten van de Eikenblaadjes vormen hoe langer hoe meer een tapijt. Dankzij, alweer, een storm gisteren worden de bomen steeds kaler. Het is een mooi gezicht, het gras weer zo groen, de kleuren van de bomen en de jagende wolken door het blauw van de lucht. De uitgestorven camping gaat zijn eigen gang. De egels zullen al in winterslaap zijn, de vogels hebben vrij spel in de bamboe en de hoge bomen, en de mollen zijn, na lange tijd van keiharde droge grond, weer lekker actief. Het heeft iets intiems, zo'n lege camping, de stilte. De looppaden die weer bedekt worden door een groen tapijt. De verdorde blaadjes bij de afwasplek en in de spoelbakken. Alsof moeder natuur heel zachtjes maar onvermurwbaar haar recht op de grond weer terugneemt. Haar energie weer ongestoord haar werk doet. Ik kom er graag, zo in de herfst. Het is ongekend luxe, om 5 ha. natuur gedurende het grootste gedeelte van het jaar voor je alleen te hebben.....

www.lacharviere.nl

woensdag 27 november 2019

Wortelschieten......

begin natuurspeeltuin

Nog meer hout dat geplant is op St. Catherine. Maar of dat wortel gaat schieten? De twee torens met verbindingsstuk zijn in de grond gezet op het nieuwe speelveld. Nu moeten ze nog helemaal afgetimmerd gaan worden en de 4 meter touwbrug moet bevestigd gaan worden. Nog lang niet klaar. Gisteren hebben we de eerste dode Es gerooid, die in de natuurspeeltuin gebruikt gaat worden. De oude Es die bij de grote gite stond en al twee jaar dood was. Hij krijgt een mooie nieuwe bestemming. Vandaag hopen we verder te gaan, hoewel het een lastige is op woensdag. Zoon is immers vanmiddag thuis en is bezig met een sneltreintraject rijbewijs. Elke woensdag en zaterdag moet hij naar Commentry gebracht worden voor theorie, en twee uur later weer gehaald. Even doorbijten, maar als het goed gaat heeft hij over een maand of drie het felbegeerde rijbewijs. Tot zo lang moeten wij maar even tussen de taxibeurten door laveren.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 26 november 2019

Sainte Catherine.....

Camping

A la Sainte Catherine, tout bois prend racine, is het gezegde dat bij 25 november hoort. Vrij vertaald is Sainte Catherine een uitstekende dag om te planten. Het weer werkte ook mee. En dat kwam goed uit want er moest nog een haag worden geplant tussen de plek van één van de bungalowtenten en die van de mobilhome. Dus her en der op het terrein zochten we mooie rechte Sleedoornstruikjes, Prunussen en Meidoorns, gaven ze een plantgat met goede aarde en meteen ook een knipbeurt. Nu zoek ik alleen nog een Vlierstek, maar die vind ik nog wel ergens. En nu maar hopen dat Sainte Catherine ons genadig is en de vers geplante haag lekker gaat groeien.....

www.lacharviere.nl

maandag 25 november 2019

Niet elegant.....

Kachel

Ik schreef het al gisteren: mijn laars was van binnen kletsnat. Nou ligt de tijd van kekke slippertjes met strass en leuke enkellaarsjes met hakken al een hele tijd achter me. Het belangrijkste schoeisel in de winter zijn mijn kaplaarzen. En met zo'n volgelopen laars ben ik dus flink onthand. De emergency-crocs die voor de deur staan zijn met die nattigheid levensgevaarlijk want zo glad. Buiten is het koud, en vochtig, dus daar drogen werd hem niet. Voor de kachel dan maar. En dan komt zo'n schouwdecoratie, de opgezette hertenkop die we ooit cadeau kregen bij een oude eettafel, toch maar mooi van pas. Ik geef het toe, elegant is het allerminst, zo'n modderige kaplaars boven de kachel. Maar praktische oplossingen hebben hier nou eenmaal de voorkeur. Ons interieur heeft toch al zwaar te lijden gehad onder het boerenbestaan met al die dieren. Nu maar hopen dat mijn laars snel droogt....

www.lacharviere.nl

zondag 24 november 2019

Nat.....

Indische loopeenden

Wat een ontzettend but-weer was het gisteren. Het water kwam met bakken uit de lucht en het waaide heel hard. Dat alles te danken aan een cycloon die via de golf van Biskaje over de mediterranée en de Alpen trok. De Franse Zuidkust heeft wederom te maken gekregen met heel veel wateroverlast en overstromingen. Wat dat betreft viel het hier nog mee, en de eenden hadden een topdag. Druk, druk, druk! Je kunt ze geen groter plezier doen dan met heel veel nattigheid. Pas in de loop van de middag klaarde het een beetje op. Van extreme droogte zijn we nu naar heel veel plassen en modder gegaan en de mare begint weer een beetje op peil te geraken. Hopen dat ik vandaag de kans krijg om mijn kaplaarzen te laten drogen, want die stonden nèt op het verkeerde plekje onder de overkapping......

www.lacharviere.nl

zaterdag 23 november 2019

Wees-plantjes.....

Muffin en de plantjes.......

Toen dochter vertrok naar Clermont Ferrand liet ze haar plantjes moederziel alleen achter in een lege kamer. Omdat ik voorzag dat ze daar geen water zouden krijgen en een jammerlijke dood zouden sterven nam ik ze mee naar beneden. Maar wat te doen met die twee plantjes? Ik zette ze buiten op het tafeltje bij de deur, waar ze elke dag een beetje water kregen als de hanging baskets gesproeid werden. Ze deden het daar wonderwel, net als de kleine Bougainville die er al stond. De hele zomer, èn tot ver in de herfst, hebben ze het daar prima naar hun zin gehad. Maar het werd kouder, en de nachtvorst kwam eraan. Dus moest ik ze binnenhalen. Nou ben ik gek op tuinplanten, maar met kamerplanten heb ik niet zoveel. Laat staan dat het een haalbare kaart is met zoveel poezen, iets van groen binnen. Maar zorgplicht. Omdat ze uit hun potjes waren gegroeid kocht ik grotere potten en kregen ze verse aarde. En een plekje in de woonkamer, net als het stekje van één van de plantjes. En nu staan ze op het antieke hakblok en moet ik er aan wennen na zoveel jaren van groenloos binnen-bestaan. Het staat zo kneuterig. Of ze het gaan redden binnen, dat weet ik niet. Ik geef ze trouw water, maar de woonkamer is donker en ze hebben de interesse van sommige poezen gewekt. Hier en daar is er al een hapje geprobeerd. We doen ons best om ze de lange winter door te krijgen. Want dan mogen ze weer naar buiten. Dat moet voor zo'n plantje toch ook lekker zijn......

www.lacharviere.nl

vrijdag 22 november 2019

Comfort food.....

Spaghetti aglio olio

Gisteren rookte ik 3 mooie roze knoflookbollen in de rookoven op appelhout. Om te roken heb je niet perse een rookoven nodig, je kunt ook al met wat houtmot in een wok een goed resultaat bereiken. De gerookte knoflook geurde heerlijk, dus daar moest mee gekookt worden. En waarin komt knoflook beter tot zijn recht dan in een spaghetti aglio olio? Dus kookte ik 200 gram spaghetti en sneed twee tenen van de gerookte knoflook fijn, met een rood pepertje. Ik verwarmde 7 eetlepels goede olijfolie in een pan en liet daarin de knoflook en het pepertje even langzaam fruiten. Daarna de gekookte spaghetti erdoor, zeezout, een flinke draai van de pepermolen, en een handje verse peterselie uit de kruidentuin. En ten slotte een royale hoeveelheid geraspte Parmezaan. Zo simpel maar wat rook het goddelijk! En dat was het dan ook. En de gerookte knoflook, wow, wat sprong die eruit! Echt comfort food! Soms is het leven heel simpel en heb je maar een paar ingrediënten nodig; tijd en liefde.......

www.lacharviere.nl

donderdag 21 november 2019

Rovers.....

Bijen

Eindelijk liet het zonnetje zich gisteren weer zien. Na een bevroren, en flink koude,  start van de ochtend was het 's middags heerlijk buiten. Tijd om te kijken of de bijen vlogen. De eerste drie kasten die naast elkaar staan zagen er goed uit. Er werd gevlogen en er was wat gezellige activiteit. De vierde kast, de kast die naast het volk staat dat verdwenen is, was een ander verhaal. Wat een hectiek! Ik ben er even bij gaan zitten om op mijn gemak te bepalen wat ik nou precies zag. Wat ik zag was chaos! Heel veel bijen gingen in en uit, rollebolden vechtend over de vliegplank, gingen vechtend verder tegen de kast op, een paar dode bijen naast en voor de kast en heel veel paniek. Dat kon maar één ding betekenen: roof. Iets soortgelijks had ik in de twee weken voor hun naburige volk verdween gezien. Ook rollebollende bijen. En dat volk was dus gewoon verdwenen. Bij roof van andere volken kan een volk bijen in korte tijd onder de voet worden gelopen en uitgemoord worden. En dit zag er heftig uit. Ships! Snel naar de schuur, imkerpak aan en een lat meegegrist. Gelukkig kwam ega net thuis en die sloot zich bij me aan. We hebben nog wel even in de kast gekeken, maar er was niet veel bijzonders te zien. Er zat nog suikerwater genoeg in de kast. Wel waren de dames knap geïrriteerd! De vliegopening verkleinen naar een paar centimeter was de enige optie. Dat maakt het voor het volk makkelijker de opening te verdedigen. En het werkte, de ene na de andere bij ving bot toen ze naar binnen probeerden te komen. Ze werden er zonder pardon weer even hard uit gebonjourd. Al snel keerde de rust terug. Ook bij de tweede kast zagen we wat gerollebol op de vliegplank, dus hebben we van alle kasten de vliegopening maar verkleind. Nu maar kijken of het aangevallen volk de winter doorkomt, of dat het sowieso al een zwak volk blijkt. Imkeren, het blijft spannend!

www.lacharviere.nl

woensdag 20 november 2019

Zuur.....

Zuurkool maken

Het stond al een jaar of wat op de planning; zelf zuurkool maken. De grote geglazuurde aardewerk pot van 25 liter had ik al gescoord, evenals een grote maalsteen om te verzwaren. Maar het kwam er maar steeds niet van. Totdat er gisteren 4 zware witte kolen op het aanrecht lagen. Dan maar de stoute schoenen aantrekken. De pot sopte ik uit, de steen kreeg een goede schrobbeurt, de wijn haalden we uit de kelder en de kruiden, met vers laurierblad uit de kruidentuin, en het zout stonden klaar. Mandoline uit de kast en schaven maar. Na elke kilo geschaafde kool met een laagje kruiden en zout moest er flink gestampt worden, een grote stamper hadden we zelf gefabriceerd door mijn oude houten deegroller te bevestigen aan een bezemsteel. Aan het einde van de rit hadden we tien kilo geschaafde kool met jeneverbes, kruidnagel, kummel, peperkorrels, laurier en wijn in de pot zitten die door het kneuzen netjes onder water stonden. Linnen doek erop, daarop een omgekeerd bord verzwaard door de steen en klaar was Kees. Nu staat de grote pot in de woonkamer, de enige ruimte die verwarmd is, waar hij twee weken moet staan om de melkzuurbacteriën de kans te geven zich te ontwikkelen. Daarna gaat hij de kelder in waar het lekker koel en stabiel is. Ik zeg wel twee weken, maar het schijnt nogal te gaan stinken, dat fermentatieproces. Dus laten we zeggen dat de pot er mag staan totdat het niet meer te harden is in de woonkamer.  Het moet tenslotte wel leefbaar blijven! Vanmorgen voel ik spieren in armen en rug, door het stampen, die ik nog niet eerder gevoeld heb. Maar de gedachte aan heerlijke wijnzuurkool met zelfgemaakte gerookte worst (een ander project dat we aan het uitproberen zijn), daar heb ik best wat spierpijn voor over.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 19 november 2019

Saai.....

Herfst

Het is een beetje een saaie herfst. Qua weer dan. Eigenlijk hebben we al wekenlang weer dat we van de afgelopen jaren niet kennen. Grijze, bewolkte en natte dagen. En koud, dat ook. Met een graad of zes overdag en zonder dat het zonnetje zich laat zien is het niet lekker buiten. Vooral saai, niet veel te beleven. Maar van binnen zitten wordt je ook zo suf, dus dook ik gisterenmiddag met de snoeischaar de achtertuin in. De jonge fruitbomen ging ik rigoureus te lijf. Vier mooie geseltakken uitkiezen, alle andere takken wegsnoeien, en de geseltakken met een derde inkorten. Wel een beetje met pijn in mijn hart, want ze waren eindelijk een beetje gegroeid en ik wil zo graag een rijkelijke oogst, maar wat er overbleef na de drastische snoeibeurt waren kale kapstokken. En toch is het nodig, de eerste jaren. Om een mooi en stevig takkengestel te krijgen met veel uitlopers. Snoeien doet groeien en je moet gewoon durven. Het was een klusje van een half uurtje, maar toch, ik was even buiten bezig. Aankomende week gaan de temperaturen weer wat omhoog, naar een graad of 12. Nu hopen dat ook het zonnetje zich weer een beetje gaat laten zien. Ik ben een beetje klaar met die grijze dagen.....

www.lacharviere.nl

maandag 18 november 2019

Een berg......

scharreleieren

Al een week of twee was de eierstroom in het kippenhok gestopt. Winterstop. Nog een paar broedse kippen in oktober en dat was het. Te koud, te vroeg donker, te weinig licht. Iedere kip deed gewoon zijn scharrelding op één kip na, de laatste die zat te broeden. Ik liet haar maar want veel eieren konden het niet zijn. Na een week of twee viel het me op dat ze wel steeds breder en hoger kwam te zitten. En toen lagen er ineens een stuk of wat eieren naast het nest. Een paar dagen later zag ik pas hoeveel eieren in het nest lagen toen madame even een hapje ging eten. Wow! Ze zat op een hele berg! Ongetwijfeld waren er elke dag eieren van collega-kippen bijgekomen die ze ingepikt had. Ze hield het niet droog, die hele eierberg. Er kwam een moment dat ze een paar eitjes opzij rolde en daarop ging zitten, en gisteren bleek ze de handdoek helemaal in de ring te hebben gegooid. Een enorm nest met een twintigtal koude eieren bleef over. Die ik zo de vuilnisbak in heb gekiept. Wat zonde! De laatste eitjes van eigen kippen die ik nog had gingen gisteren door de verse pasta. Nu maar wachten tot de dagen weer wat gaan lengen.....

www.lacharviere.nl

zondag 17 november 2019

Oorlog.....

kruidentuin

Eindelijk heb ik de houten bakken, die we in het voorjaar hadden neergezet om te vullen met groenten maar nooit verder zijn gekomen dan dat, uit gegraven. Meters en meters verdord Kleefkruid en Bramen hadden de bakken laten verdwijnen, maar na enige krachtmeting wisten we ze te bevrijden. Nu staan ze voor, en is de kruidentuin ineens twee keer zo groot. Wel jammer dat het nu herfst is, want mijn handen jeuken om ze te gaan vullen. De Nepeta die het zo goed doet en zoveel vliegers en fladderaars aantrekt ga ik scheuren en zo vermeerderen. Ik zet er nog wat Lavendula officinalis bij en ook thijm, salie, Borage en oregano. Niet zo zeer omdat ik zoveel kruiden nodig heb, met de oorspronkelijke bezetting ben ik al dik geholpen, maar omdat die kruidentuin afgelopen zomer zo'n snoep-walhalla was voor zoveel insecten en vlinders. En zo ontstaat aan de voor-/ zijkant van de boerderij ineens een echte tuin. Omringd met geurende Rozen met een hart van dito kruiden. Tuinieren op de rest van de 5 ha. heb ik maar opgegeven, het is vechten tegen de bierkaai. We kunnen distels, bramen, Kleefkruid en brandnetels de oorlog verklaren maar als we even met wat anders bezig zijn winnen ze toch weer terrein. Het concentreren van de tuindromen op één of twee plekjes gaat het sleutelwoord worden. En op die plekken ga ik er dan ook voor: een geurtuin met wolken vlinders. Zeg nou zelf, dat klinkt toch goed......

www.lacharviere.nl

zaterdag 16 november 2019

Zagen en timmeren......

Begin natuurspeeltuin

En eindelijk was er weer tijd en ruimte om verder te gaan met de natuurspeeltuin. Waar waren we ook al weer gebleven? Oh ja, de plek was gemaaid en gefreesd, de materialen ingekocht, dus nu moest er gebouwd worden. Gisterenmiddag stond dan ook, na heftige zaag en timmergeluiden vanuit de schuur, een begin van de eerste toren op de weg. Nog met schragen voor de stabiliteit, de onderkant wordt, als hut, nog dicht gezet, bovenop moet er nog een borstwering komen, maar het begin is er. Als de eerste toren klaar is kan hij als blauwdruk voor de tweede toren dienen waarna ze op hun plaats kunnen worden gezet. En dan worden ze aan elkaar verbonden middels een touwbrug. Het eerste speelelement is onderweg. Fijn weer om zo creatief bezig te zijn en je ideeën tot leven te zien komen. Want wat gaat hij leuk worden, die natuurspeeltuin!

www.lacharviere.nl

vrijdag 15 november 2019

Verrassing......

Lady Luck

Wat ons diep geraakt heeft, de afgelopen tijd, is hoeveel mensen zo intens met ons meeleven en ons oprecht het beste gunnen. En met al die lieve berichtjes en telefoontjes kwamen ook al die fijne herinneringen weer boven van de afgelopen seizoenen. Gisteren zat er, geheel onverwacht, een heel lief klein cadeautje in de brievenbus. Lady Luck, met een hele lieve kaart. Als hart onder de riem. En het wordt gewaardeerd! Heel erg! Dus lieve Linda, Bas, Sam en Tim, dank je wel voor deze fijne opsteker. Die spruitjes leggen we vast klaar. Voor als jullie nog eens onze kant op komen.....

www.lacharviere.nl

donderdag 14 november 2019

Hangplek.....

pauwenhangplek

Omdat de schommelbanken van de kampvuurplaats nu in de opslag staan voor de winter, blijven we achter met een prieeltje dat niet echt dienst doet. Het vuur brandt nu binnen in plaats van buiten en even lekker loungen is er zonder banken niet bij. Maar de Pauwen hebben het kale prieel een nieuwe bestemming gegeven. Zij gebruiken het gewoon als hoge hangplek. Tja, als de gasten weg zijn is la Charvière gewoon weer van de dieren.....

www.lacharviere.nl

woensdag 13 november 2019

Sterfgeval.....

kaarsjes

Mijn azijnmoeder is dood. Dat ontdekte ik gisteren. Tijdens mijn wekelijkse keukenschoonmaak haalde ik, zoals altijd, even het deksel van de vinaigrier om de geur van de rode wijnazijn op te snuiven. Waar dit normaal gesproken heerlijk ruikt, rook het nu naar terpentijn. Bah! En donker troebel vond ik hem ook. Zou rode wijnazijn kunnen bederven? Na enig zoeken op het internet kwam ik erachter dat de mère, een gelatineuze plak azijnbacteriën (die de alcoholische drank omzet in azijn), hoort te drijven, maar als zij te dik wordt zakt ze naar de bodem en gaat de mère dood. Enig vissen met een lepel leverde het bewijs dat de mère inderdaad naar de bodem van de vinaigrier was gezakt en flink dik en stug was geworden. RIP azijnmoeder. En nu? Die azijn rook zo penetrant, die kon ik niet meer gebruiken. Zelfs niet meer om de verse wijn te enten. De enige oplossing was uithuilen en overnieuw beginnen. Dus kiepte ik de azijn weg, gooide de moeder oneerbiedig in de prullenbak en sopte de pot uit. Nieuwe fles Bordeaux erin en toch een heel klein stukje van de oude mère in de hoop dat er toch nog wat actieve bacteriën waren.  En nu maar wachten tot de magie zich weer gaat voltrekken. En regelmatig snuffelen om te kijken hoe de azijn ervoor staat. Gelukkig hebben we nog even voor het nieuwe seizoen zich aandient en de wijnazijn, samen met honing van eigen bijtjes en biologische Spaanse olijfolie van onze adoptieboom verwerkt zal worden tot heerlijke vinaigrettes. Met tijd komt alles weer goed. Maar zielig vind ik het wel, voor die mère.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 12 november 2019

Tweede lente.....

Koolzaadvelden in november

Onderweg in de omgeving kwamen we diverse bloeiende Koolzaadvelden tegen. Samen met de bermen die op nieuw zijn gaan bloeien èn de stralend blauwe lucht krijg je het idee dat het geen herfst maar (weer) lente is. Alleen de temperaturen liegen er niet om; we beginnen de ochtenden nu met een beetje rijp.....

www.lacharviere.nl

maandag 11 november 2019

Dromen van Rozen.....

Delbard in Malicorne

Zes jaar geleden, vers aangekomen in de streek, ontdekte ik de kwekerij van Delbard in Malicorne. Rozen- en fruitkweker met een uitgebreid assortiment. Gek van Rozen als ik ben kocht ik stevig in want een huis in Frankrijk, daar horen rozen bij. Mijn droom van overdadig bloeiende en geurende rozen werd ingehaald door de realiteit; de dure Rozen werden vakkundig om zeep geholpen door loslopende geiten en ander gespuis. Sommigen sneuvelden direct, anderen deden er 3 jaar over voor ze, door eindeloos geknabbel aan de jonge blaadjes, de geest gaven. Eén bleef erover. Die had al een behoorlijke hoogte toen ik hem plantte en gaf de geiten zo het nakijken. Die roos doet het fantastisch en levert elk jaar een waterval aan bloemen. Helaas zonder geur, maar wat een plaatje! De teloorgang van de andere Rozen bleef me echter steken.
De pépinières van Delbard zijn een jaar of twee geleden gesloten, volgens mij kun je alleen nog online bestellen, maar dit weekend waren er open dagen. Met snoei-workshops, lokale producten en uiteraard Rozen en fruitbomen met fiks kortingen. Dus gingen we naar Malicorne en kwamen uiteraard niet met lege handen terug. De vijg "Ronde de Bordeaux" die ik al eerder aangeschaft had, maar die de twee aanvallen van de bosmaaier niet had overleefd, gaat in de herkansing. Verder ging ik door de knieën voor een abrikoos met bloei door de hele lente, waardoor je, ondanks eventuele vorst, meer kans hebt op vruchten, de "Rustique des Pyrenées". En dan die rozen hè, die bleven lonken. De eerste keer liep ik er stoer voorbij, de tweede keer ging ik voor de bijl. Want de Rozen die normaal gesproken 15,- euro per stuk kosten, werden nu verkocht voor 8,- euro, bijna de helft. Dus gingen er Theerozen, Klimrozen een aantal uit de collectie "les souvenirs d'amour parfumés" mee. In ieder geval allemaal geurend en doorbloeiend. We hebben ze geplant aan de zijkant van kruidentuin, bij de muur van de grote gite, en de klimmers aan de voet van het hek achter de kruidentuin. Want tuindromen. Voorlopig verheug ik me op het voorjaar, als ze gaan uitlopen. Al zal de bloei wellicht nog een jaartje langer op zich laten wachten. En nu maar hopen dat de geiten achter het hek blijven.....

www.lacharviere.nl

zondag 10 november 2019

Ziekenboeg.....

poes Mees houdt overzicht

We hebben een pittige week achter de rug. Afgelopen maandag begon er één kat met spugen. Wat kan, er kan er wel eens eentje verkeerde muis hebben gegeten of een dagje niet lekker zijn. Maar toen begon er nog één, en nog één. En afgelopen vrijdag waren er drie zo zielig en ziekjes dat de dierenarts besloot ze ter observatie op te nemen. Om ook ontlastingstesten te kunnen doen want ze wist het niet. De hele week hebben we kattenkots opgeruimd, vele, vele malen per dag. En op advies van de veterinaire eindeloos de dierendekens gewassen, water- en voerbakken met chloor schoongemaakt, en de vloeren gedweild en gestoomd. Alle viervoeters moesten binnen blijven totdat ze vrijgesproken en beter waren verklaard, waar een aantal van hen, die zich inmiddels weer beter voelden, heftig tegen verzetten. De drie bij de dierenarts, die hebben we gisterenmorgen opgehaald. Weer helemaal beter en hongerig. De dierenarts heeft niets kunnen vinden. Geen koorts, geen diarree, alleen een dag of 2 a 3 heftig spugen en zielig zijn. Nu, na een kleine week, kunnen we zeggen dat ze allemaal, op kleine Doppio, Boul Mich' en Lucy na, ziek zijn geweest. De laatste twee waren gisteren nog zielig, maar zijn vandaag gelukkig weer opgeknapt. Maar wat hebben we ons zorgen gemaakt! Zoveel zieke katten ineens, en niet weten wat het is, daar ben je de hele dag fysiek, maar ook emotioneel, mee bezig. Waarschijnlijk is het een virus geweest, wat zullen we nooit weten. Vandaag nog een flinke schoonmaakbeurt en dan hopen we het allemaal weer achter ons te laten.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 9 november 2019

Doppio.....

Chocolate Ragdoll kater Beauty Solid's Doppio

De dag nadat de belastinginspecteur zou komen zouden we vertrekken naar het UZA, en daarna door naar Nederland. Met de camper, zoon had immers vakantie. We stonden gepakt en gezakt. Want we hadden een missie; Ragdollkitten Doppio ophalen. Al weken en weken moesten we het doen met foto's en filmpjes en moest hij groot genoeg groeien om te mogen verhuizen. Om jullie wel bekende redenen ging de hele trip niet door en moesten we de komst van de nieuwste telg uitstellen. Toen de kogel door de kerk was volgde er een bliksemactie; in nog geen 24 uur op en neer naar Edam om de kleine man alsnog op te halen. Zondag, in het holst van de nacht, stond er een klein en verdwaasd droppie in de keuken. Geslapen heb ik niet meer die nacht. Nu zijn we inmiddels bijna een week verder, en kleine Doppio is helemaal gewend. Geen problemen met de andere poezels. Hij heeft zijn favoriete slaap- en verstopplekjes gevonden en is thuis. Alleen hond Obi, die vindt hij nog wat eng, maar ook dat gaat steeds beter omdat Obi hem de ruimte geeft. Doppie is lief, mega-zacht, spint heel hard, klautert regelmatig op schoot en is behoorlijk chill. Wat genieten we van dit chocolate Ragdoll-katertje! Welkom Doppio.....

N.B. Cattery Beauty's solids uit Edam heeft nog 3 katertjes uit dit nest beschikbaar:

https://www.facebook.com/catterybeautyssolids/

www.lacharviere.nl

vrijdag 8 november 2019

Gereedschapskist....


Het basic leven hier op het Franse platteland betekent dat je veel zelf moet kunnen. Je kunt niet overal een expert voor inschakelen. En al doende leert men. En zeker als je, net als ons, twee oude Land Rovers hebt. Het zijn auto's voor bricoleurs, never a dull moment. Nou was het vervangen van de koppelingsplaat van de zwarte Land Rover te hoog gegrepen, en het bleek een dure grap. De auto heeft het grootste gedeelte van de zomer bij de garagist gestaan. Eerst kon hij de onderdelen niet vinden (die hebben we zelf later via Internet besteld), en toen bleek ook het vervangen ervan geen sinecure, en liet hij ook nog een schroef in het motorblok vallen. Maar ergens in september kwam het zo gemiste werkpaard weer op stal. En nu had de andere Land Rover kuren. Tijdens een lange rit gaf hij de melding "reduced engine power", en bleek het niet meer mogelijk boven de 80 km per uur te komen. Lastig op de snelweg als je nog héél veel kilometers voor de boeg hebt. En je moet kruipen in de slipstream van vrachtwagens. Het werd dan ook laat. Gelukkig zijn er genoeg actieve Land Rover fora, waar de oplossing voor handen was. Het moest liggen aan een vuile of kapotte luchtmassameter. Eh ja...  De diy's op YouTube bleken een uitkomst. Heel stoer lokaliseerden we het bewuste geval, maakten het schoon met een speciale spray, et voilá, de Land Rover spint weer als een poesje. Weer wat geleerd. Stiekem zijn we een beetje trots op dat laatste staaltje zelfredzaamheid, al is het voor een doorgewinterde sleutelaar waarschijnlijk een fluitje van een cent. Nu wachten op het volgende euvel. Want oude Land Rovers, tja. Niet voor niets word er gezegd dat je altijd een gereedschapskist bij je moet hebben.....

www.lacharviere.nl

woensdag 6 november 2019

Knollen en wortelen.....

Knolgroenten

Ik ben altijd blij als de wintergroenten weer aan zijn gekomen in de schappen van de supermarkt. Het zomeraanbod vind ik hier altijd maar zo zo. Tomaten, courgettes, sla, aubergine, daar blijft het wel een beetje hangen. Dan ben je snel door je repertoire heen. Dus als ik de eerste prei, pompoen, knolselderij en kolen weer spot ben ik happy! Zakken voorgesneden gemaksgroenten kennen ze hier niet, dus wordt er hier in de winter geschild, gesneden en gehakt. Voor stamppotten, lekkere maaltijdsoepen en gratins. Zeker omdat in Frankrijk allerlei "vergeten" groenten nog heel normaal zijn. Koolraap (rutabaga), meiknollen (navets), schorseneren (salsifis), koolrabi (chou rave), pastinaak (panais), bataten (patate douce), rammenas (radis noir), savooiekool (chou vert), ze zijn hier volop verkrijgbaar. En zo lekker! En gezond! Zo komen we de aankomende winter wel door......

www.lacharviere.nl

Van slag.....

wintertijd

Die wintertijd hè, ik kan daar maar niet aan wennen. Ik ben helemaal mijn natuurlijke ritme kwijt. Qua maaltijden en qua slapen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat we, sinds we hier wonen, geen horloges meer dragen. En ook die mobiele telefoon binnen laten liggen. Eenmaal bezig baseren we de tijd op ons gevoel. En op het licht. En dat werkt prima. Ook met tijdig wakker worden 's ochtends. Maar zo maar ineens moeten de kippen een uur eerder opgehokt worden. Is het een uur eerder donker en begint je avond dus vroeger, en wat betreft slapen, daar maken we een potje van de laatste tijd. Elf uur er niet uit te rammen zomertijd betekent dat ik 's avonds om 10 uur al zit te knikkebollen, en de nacht die volgt is, mede door het vele gepieker van de laatste weken, regelmatig veel te kort. Dat je dan gewoon al om 4 uur 's nachts beneden zit. Of om 5 uur. Zodat je bij de lunch al een behoorlijke dag achter de rug hebt, en 's avonds natuurlijk weer veel te vroeg word ingehaald door de slaap. Ik vind het maar verwarrend, zo maar de klok een uur voor- of achteruit zetten. Niet handig als je leeft in een natuurlijk ritme en je biologische klok onvermurwbaar is.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 5 november 2019

Herfststorm.....

november op la Charvière

Tot nu toe was het weer behoorlijk goed te noemen. Wel wat regen zo af en toe, maar daar zijn we alleen maar blij mee. Dit weekend stonden we onder code oranje. De herfststorm Amélie trok over het land. Een heel weekend kletsende regen, jagende luchten en fikse wind met nog hardere windvlagen. En omdat de bomen nog volop in het blad zitten kan dat problemen opleveren. Maar alles bleef keurig op zijn plaats. Door de regen is de natuur weer helemaal bijgetrokken. Zelfs op de campingplaatsen die zowat kaal waren door de droogte staan verse jonge sprietjes gras. Fijn om alles weer zo groen te zien. Deze week gaat de temperatuur gestaag naar beneden. Vandaag wordt het nog maar 11 graden, aankomende dagen gaat de nachttemperatuur zelfs naar de 1 graad. Dat wordt weer krabben straks.....

www.lacharviere.nl

maandag 4 november 2019

insubordinatie.....

Cochinkrielen of Bantam Pékin

In de achtertuin lopen een aantal ieniemienie Bantam kipjes. Cochinkrielen. En ze zijn allerschattigst. Ze komen naar je toe gerend als je buiten komt, laten zich oppakken en laten zich elke avond gedwee naar bed brengen. Tot vorige week. Het grijze Bobtail krieltje liep te dralen. Terwijl de rest al in het hok was had madame nog geen zin. Toen ik probeerde haar op te pakken om haar in het hok te zetten draaide ze zich venijnig om en pikte in mijn hand, en direct nog eens. Daarna ging ze ineens voor the kill en moest mijn voet het ontgelden. Zoveel insubordinatie in de kippentoom duld ik niet als opperkip, en dus gaf ik haar met mijn uitgetrokken teenslipper een zachte tets onder haar gevederde bips. Zelfs dat was niet genoeg om haar te corrigeren, het geïrriteerde kipje bleef mijn voet aanvallen. We hebben zo nu en dan een haantje dat pittig reageert en je aanvalt en nemen dan passende maatregelen. Maar een kip? En dan ook nog zo'n zachtaardig krieltje? Nog nooit eerder meegemaakt. Al mopperend heb ik de handdoek in de ring gegooid en ben weggelopen. Iets met eigen schuld en vossen of zo. Zover kwam het niet, na een minuut of tien zat mevrouw alsnog op stok en konden we het hok sluiten. Maar verbeeld ik het me of kijkt ze me nu elke keer voldaan aan? Ik zie haar nog net niet haar tong uitsteken.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 2 november 2019

Update:......


De kogel is door de kerk, we gaan door. Na een week hard werken en eettafelvergaderingen, die soms al om 4 uur 's nachts begonnen, hebben we een flink aantal stappen genomen en wordt alles veel duidelijker. We hebben eindeloos inkoopfacturen opgevraagd en bij elkaar gezocht om tegenover de verkoopfacturen te zetten. Want dat we ongelooflijk veel geïnvesteerd hebben de afgelopen jaren om Domaine la Charvière te maken tot wat het nu is, is duidelijk. En het plaatje wordt zo ook steeds duidelijker. Geholpen met financieel en praktisch advies door verschillende lieve mensen. Die BTW-afdracht, die moet er komen, al gaat die waarschijnlijk meevallen. Wat betreft de sociale lasten en inkomstenbelasting, daar hebben we onszelf hoogstwaarschijnlijk lelijk in de vingers gesneden. Technisch gezien zijn we al een paar jaar geleden  een ander soort bedrijf geworden. En waar we dachten geen kosten en investeringen te kunnen aftrekken (die we wel hadden want volop in opbouw) was het tegenovergestelde het geval. Met als gevolg veel teveel betaalde sociale lasten. Of we daar nog iets mee kunnen weten we niet, maar dat is van later zorg.

Kijkend naar de toekomst kunnen we alleen maar concluderen dat we uit ons jasje waren gegroeid. Dus, andere bedrijfsvorm die beter past. De hele zaak gaat sowieso maanden in beslag nemen en wordt makkelijk over het seizoen heen getild. De financiële zekerheid om een eventuele klap te pareren, is toegezegd. Dus gaan we gewoon verder met ons mooie domein. Met eventueel wat groei. De gemeente is bezig met onze aanvraag om de campingvergunning van 15 naar 25 te brengen. Want we hebben structureel veel meer aanvragen dan we kunnen honoreren. Misschien nog niet dit jaar, want het vereist een aantal aanpassingen aan het sanitair en de infrastructuur. Maar de mogelijkheid en de ruimte hebben we. De license petit-restaurant hadden we ook al, en verder laten we de camping classificeren omdat het BTW tarief dan met 10% verlaagd wordt. Een heel technisch verhaal allemaal, maar voor ons zijn de zaken nu een stuk helderder dan een week geleden. En niet in de laatste plaats door alle lieve reacties en acties. Want die maken duidelijk dat Domaine la Charvière een heel bijzonder plekje is dat zovele mensen in hun hart hebben gesloten. Er liggen hier van zoveel mensen, en ook van ons, zoveel goede herinneringen. Dat verdient het om, nu veel sterker, door te gaan. We kunnen dus met volle overtuiging zeggen: wij hebben zin in seizoen 2020, en we hopen velen met ons......

www.lacharviere.nl

vrijdag 1 november 2019

Troostrijk recept....

Knolselderijsoep met champignons, spinaziepesto en knolselderijchips

Koken is voor mij ontspanning. En omdat onze hoofden afgelopen week continue in de zesde versnelling razen, duik ik in de loop van de middag vaak de keuken in om mijn zinnen te verzetten. Het snijden van alle ingrediënten, de texturen in je handen, de geuren die zich ontwikkelen en de keuken langzaam vullen, het brengt je weer terug op aarde. Met als beloning twee tevreden mannen. Even een momentje als gezin, met zijn allen aan tafel. Een rustpuntje in een meer dan hectische tijd. Ik weet nooit van tevoren wat ik ga maken, ik kijk in de koelkast en ga verzinnen wat ik ermee kan. Gisteren viel mijn oog op een grote knolselderij. Op een donkere regendag een lekkere troostrijke kom herfstsoep, dat was een goed idee! Het werd uiteindelijk een romige knolselderijsoep met gebakken champignons, spinaziepesto en knolselderijchips. Echt heel erg lekker! Voor de liefhebbers volgt hier het recept:

1 kilo knolselderij
1,5 liter groente- of kippenbouillon
125 ml. room
2 eetlepels olijf- of andere olie

250 gram kastanjechampignons
paprikapoeder of pimenton
2 el. bloem

150 gram verse en gewassen spinazie
50 gram pijnboompitten
50 gram Parmezaanse kaas
2 knoflooktenen
60 ml olijfolie
eventueel wat citroensap

Schil de knolselderij, leg een mooi stuk voor de chips apart, en snijd de rest in blokjes.
Verwarm 2 el olijfolie in de pan en bak de blokjes knolselderij zachtjes ca. 10 minuten totdat je een beetje karamelisatie krijgt (ietwat bruin maar niet tè!). Voeg dan de bouillon toe, breng aan de kook en laat 15 à 20 minuten zachtjes koken met de deksel op de pan. Voeg de room toe en pureer de soep mooi zacht met de staafmixer. Breng op smaak met zout en peper. Zet de soep even apart.

Neem het stuk knolselderij en schaaf deze met de mandoline in mooie, dunne repen. Haal de repen even door de bloem totdat ze goed bedekt zijn. Frituur de chips in ongeveer 5 minuten in een friteuse op 180 graden mooi bruin en knapperig. Laat de chips uitlekken op keukenpapier, en strooi er zout en wat paprikapoeder overheen. Zet apart.

Voor de pesto gebruik je de keukenmachine. Maal de knoflook, pijnboompitten en kaas fijn. Voeg daarna de spinazie toe en maal dit fijn. Voeg daarna scheutje voor scheutje de olijfolie toe totdat je de gewenste consistentie hebt bereikt (ik maakte hem iets dunner). Breng op smaak met zout, peper en eventueel wat citroensap.

Borstel de champignons schoon en snijd ze in kwarten. Verwarm een beetje olijfolie en bak de champignons mooi bruin. Breng ze op smaak met zout en peper.
Warm ondertussen de soep nog weer even op.

Schep de soep in een kom, leg wat gebakken champignons in het midden, druppel met een lepel de spinaziepesto erom heen en garneer tenslotte met de knolselderijchips.

Bon appetit!