In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

donderdag 13 februari 2020

Tijd en kevertjes.....

Boerenkool

Kijk! Zie je dat kleine groene plantje tussen de distels en het gras? Dat is een heel klein stronkje boerenkool. In de kas. Die kas blijft een project dat we maar niet klaar krijgen. Eerst hebben de twee aan elkaar geschakelde kassen twee jaar in de doos in de opslag gestaan. Geen tijd. Daarna besloten we, om de kassen stahoogte te geven, een geraamte van palen te maken om ze op te zetten. En dat gebeurde ook. En de kassen werden in elkaar gezet. Maar die onderkant moest ook nog dichtgezet worden met planken. En dat kwam niet af. Ingehaald door het seizoen. En toen kwam er een storm, en nog één, en bleken de pvc-platen er heel makkelijk uit te waaien. Eenmaal airborne waaiden ze met het grootste gemak een dikke honderd meter verder. We bleven platen bij elkaar harken. Dus dat moest anders, ze moesten in de kit. Maar geen tijd. Alweer niet. De verzamelde pvc-platen gingen voorlopig naar de schuur. Dus de voorgezaaide plantjes maar gewoon in de grond in de uitgeklede kas gezet. Op hoop van zegen. Wonder boven wonder deed de boerenkool het prima. Ze groeiden als kool, zeg maar. Totdat ik op een dag moest constateren dat er alleen nog nerven over waren. En er heel veel kleine zwarte kevertjes onder en op de planten kropen die de schuldige waren. Ik spoot, met een biologisch goedje, en het deed niks. Wat het voor beestjes waren, geen idee, maar de buuf had ze ook. Daar ging mijn boerenkool! Ik heb het hele kasverhaal toen maar opgegeven. Ooit hebben we tijd en krijgen we een plekje waar we in de winterzon de voorbereidingen kunnen treffen voor een kruidige, kleurige en smakelijke zomer. Ik heb geduld. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik van de week even door één van de gapende gaten van de kas een blik naar binnen wierp. Boerenkool! Er had een plantje de aanval van de kevertjes en mijn gebrek aan verdere interesse overleefd! Het plantje is te klein om er iets mee te kunnen, hooguit een peutermaaltijd groot, maar toch..... Hoop doet leven. Ik ga me binnenkort maar weer eens wijden aan het wieden van al het onkruid in het skelet van wat ooit een kas moet worden. Want wie weet, misschien komt het er dit jaar wel van.....

www.lacharviere.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie posten