In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

vrijdag 31 juli 2020

Schrik.....

Wilde peen, Daucus carotus

Ondanks het feit dat we heel veel poezenbeesten hebben, heb ik altijd een feilloos gevoel voor wie ik te lang niet heb gezien. Een soort van katten-alarmbelletje. Afgelopen week ging het af. Onze oudste dame, onze Maine Coon Lucy van 12 jaar jong, had ik de hele dag nog niet gezien. 'S ochtends was ze komen eten, maar daarna had ze zich niet meer gemeld. Ook de volgende dag was ze niet present. Bezorgd zochten we op haar favoriete plekjes, geen spoor. Het werden drie dagen, vier dagen. Geen Loes. Roepen en zoeken, maar waar begin je hier in die eindeloze ruimte? Wat was er gebeurd? Vorige week was ze nog aan het flikflooien me de rode buurkater. Zou ze hem gevolgd zijn en de weg kwijt zijn geraakt? We maakten ons grote zorgen. Gisterenmorgen, tijdens een gesprek met onze accountant aan de picknicktafel op het terras, zag ik haar ineens vanuit mijn ooghoek aan komen wankelen. Ze was enorm verzwakt, kon nauwelijks op haar pootjes staan, vermagerd, en haar normaal zo praatgrage stem kwam niet verder dan een schor gepiep. Snel mee naar binnen waar ik haar bij de waterbak zette. Ze wilde drinken maar kwam niet ver. Oh, dit was helemaal niet goed! Dus als de wiedeweerga de dierenarts gebeld, ze kon direct gebracht worden, dus hop in een kooitje, in de auto en gaan. Gelukkig hebben we een oneindig lieve en kundige dierenarts, en al deed het me zeer haar zo ziekjes achter te moeten laten, ik wist dat ze bij Christine in goede handen was. Ik gaf haar vrij spel om alle testen te doen die nodig waren. 'S middags belde de dierenarts. Het nieuws was niet goed. Alle bloedtesten waren in principe oké maar Lucy had ernstige bloedarmoede en ze zag op de echo een grote massa in haar buik. Ze dacht aan een tumor in de milt of de baarmoeder. Ze zou haar, omdat ze zo uitgedroogd en zwak was eerst tot de avond aan het infuus houden en daarna wilde ze, zodra ze dacht dat Lucy het aankon een laparoscopie doen om te kijken wat het was. En zou me daarna bellen om te bespreken wat de opties waren. Er volgde spannende uren. Uren waarin ik er sterk rekening mee hield dat we Lucy moesten laten gaan. En natuurlijk was ik net niet op tijd om de telefoon op te nemen dus had ze ingesproken. Ze heeft een enorme cyste ter hoogte van de baarmoeder gevonden. Meer weet ik nog niet, vandaag verder. As het een onschuldige cyste is verklaart het nog niet de bloedarmoede. Er valt nog veel uit te zoeken. Arme, arme Loezepoes. Ik ga vandaag in ieder geval bij haar kijken. Wordt vervolgd.....

www.lacharviere.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie posten