In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

maandag 10 augustus 2020

Confiture met passie......

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wat ooit begon als een dun stokje van 15 centimeter met een tweetal blaadjes, dat in één seizoen net wat wist te groeien maar door mijn onoplettendheid tijdens het snoeien van de Rozen genadeloos werd afgeknipt is nu een Passiflora van formaat geworden. Een waterval van groene ranken waar elke dag heel veel prachtige bloemen in te bewonderen zijn. Het is een geslaagd huwelijk met de Roos die hem steun biedt. De bijen zijn er blij mee, blijkbaar zijn Passiebloemen lekker. En door de bestuiving van onze bijtjes ontdekte ik dat de Passieflora nu vol hangt met vruchten. Passievruchten, wow! Al snel leerde ik van Google dat ze, eens mooi geel en rijp, wel eetbaar zijn, maar dat er weinig smaak aan zit. Jammer! Je schijnt er wel lekkere confiture van te kunnen maken, dus dat ben ik zeker van plan. Nu nog wachten tot ze rijp zijn, en hopen dat de Pauwen dat niet eerder ontdekken dan ik. Het is tenslotte hun favoriete schuil- en loungeplekje, onder de groene ranken van deze exotische schoonheid.....

www.lacharviere.nl

zondag 9 augustus 2020

Waanjons.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Na de knoflook waren nu de uien aan de beurt om gevlochten te worden. Twee weken hebben ze op het land liggen drogen. Met die hoge temperturen ging het hard en was het loof in no time verdord. De uienvlecht werd loodzwaar, maar mooi. Te mooi om voorlopig te gebruiken. Hij krijgt een ereplaatsje naast de twee strengen knoflook. Grappige anekdote: in de Franse taal is de uitspraak van het woord uien, oignons, officieel veranderd. Werd het vroeger, zoals ik het op school geleerd heb, uitgesproken als "waanjons", de uitspraak is nu officieel veranderd in "onjons". Ik moet er elke keer bij nadenken en ga nog vaak de fout in. Het is er ingestampt hè. Hoe dan ook, de onjons uit eigen moestuin hangen er mooi bij dit jaar.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 8 augustus 2020

Binge-watchen.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat
 Hitte in Frankrijk, een canicule. Al dagen lang haalt de thermometer nèt niet de 40 graden. Je ziet alles verdorren onder je ogen. Ook de moestuin krijgt, ondanks het dagelijkse sproeien, een flinke deuk. In de kas is het helemaal niet te doen. De geoogste tomaten zijn warm genoeg om zonder verhitting te worden geprakt tot saus. De mare daalt in sneltreinvaart, al mogen we dit jaar niet mopperen want het is tenslotte al augustus. Ook de nachten zijn warm en plakkerig, het koelt nauwelijks af. Ondanks, of misschien wel dankzij, de ventilatoren bij onze bedden worden we moe wakker. Met deze temperaturen en de zon die ongenadig brand komt er niet veel uit je handen. Gelukkig hebben we een zwembad, en een koude buitendouche. Ja, maar...... Met het begin van augustus en de canicule zijn de nagels aan mijn doodskist weer terug van weggeweest; wespen. En het zijn er behoorlijk wat dit jaar. (Weinig winterkou en een warm voorjaar.) Oh ja, dat ook nog. Hoe gemakkelijk vergeet je het bestaan van deze beestjes in de winter.... Ze zijn ineens overal. In de kas vliegen er zo een stuk of 10, aangetrokken tot de rode aardbeien die er hangen. En in de moestuin zitten ze op en tussen sla en boerenkoolblad, op zoek naar druppeltjes water. Zo ook bij het zwembad, èn op de tuinslang en kraan bij de buitendouche. En op de sauna. En gewoon ook op de grond. Ze zijn agressief. En één prik is voor mij genoeg. Zwemmen is dus geen optie, althans niet overdag. De buitendouche ook niet. Ik kom alleen nog buiten in de ochtendschemering, en na het ondergaan van de zon, want dan zijn ze er niet. In het halfdonker trek ik even een paar baantjes. De rest van de tijd slijt ik binnen met de ramen dicht, maar daar ben ik niet zo goed in. Oké, de docu over Queen en Adam Lambert op Netflix was mooi, maar zitvlees om te binge-watchen heb ik niet. Na een uurtje ben ik er wel klaar mee. En je kunt ook maar zoveel tijd achter je laptop doorbrengen, ook al is de tijdlijn van Twitter oneindig. Dan zou ik nog de de hele dag kunnen poetsen, maar nàh, laat maar. Ik wil naar buiten! Ik mis het contact met de dieren, met de plantjes in de moestuin, met de Rozen en al het andere. Ik mis licht, lucht en het zonnetje! Zodra ik echter een voet over de drempel zet zie ik alweer zo'n geel/ zwart gestreepte pestkop en vlucht ik weer naar binnen. De dagen zijn lang zo. En dat blijven ze nog wel even. Ik heb het even opgezocht, hoe lang wespen leven, en het antwoord was ontluisterend; één wespenseizoen lang. Pas als het kouder wordt, en natter, zo ergens eind oktober, gaan deze plaagbeesten dood. Zucht..... Deze quarantaine valt me een stuk zwaarder dan de vorige.....


www.lacharviere.nl

donderdag 6 augustus 2020

Stekels.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat
 Het leek zo goed gelukt, vorig jaar. Ik beplantte de waterput met Oxalisbolletjes en een vaste Geranium. Het deed het als een tierelier. Mooi, dat zou het volgende seizoen gewoon weer terugkomen. Maar natuurlijk had ik buiten het beestenspul gerekend. met gravende katten en krabbende kippen lagen de bolletjes in het voorjaar allemaal boven de grond. De Geranium deed het nog wel, maar ook die gaf na verloop van tijd de geest. Met als resultaat een lege put. Toen we gisteren wat wortelstokken van de Iris plantten bij de gite, en daarvoor verse potgrond hadden aangerukt, hebben we ook meteen maar de pot in de put bijgevuld. Want door al dat gekrab was het behoorlijk leeg geworden daar. En dan maar afdekken met grind. Althans, dat was het voornemen. En dat hadden we beter direct kunnen doen. Want nog geen tien minuten later was de put geconfisqueerd door Pauwen. En lag de aarde weer overal. Ik geef ze geen ongelijk; het was tenslotte letterlijk een zandbad. En nog overdekt ook, dus lekker in de schaduw. Voor dit jaar geef ik me gewonnen, ik ga er niets, maar dan ook niets, meer in planten. Volgend jaar zien we wel weer verder. Ik denk dat ik dan ga voor iets met héél veel stekels......


www.lacharviere.nl

dinsdag 4 augustus 2020

Geluk bij een ongeluk.....

A71 onderweg naar Clermont-Ferrand

We rijden wat kilometers op dit moment. Zoon lest twee keer per week in Riom, en die tijd benutten we door het één en ander te doen in zijn appartement en om de plaatselijke middenstand te verkennen. Tussen appartement en rijschool crossen we de hele stad door. Gisteren vertrokken we direct na een vroege lunch, hij moest rijden van 3 tot 4 uur, en zo hadden we nog wat extra tijd. Maar het was druk op de weg, en ons bezoek aan de Action in Clermont voor een waslijst aan spullen hield ons ook op. Toch zijn de keuken en de woonkamer nu spic en span, de kastjes ingericht, hebben de wasmachine en de vaatwasser een flinke reinigingsbeurt gehad en zit zijn boxspring half in elkaar. Van de week nog een keer zo'n exercitie, dan is ook zijn slaapkamer klaar voor gebruik. Oh, en de eettafel is nog een wirwar aan losse plankjes en schroeven, zo ook een wandtafel voor zijn televisie (Ikea), de oven kan nog wel een flinke dosis ovenreiniger gebruiken, de badkamer moet nog gesopt en tenslotte de vloer, want die voelt nog wel enigszins plakkerig (iew) aan. Voor Noah, die al vanaf maart thuis zit, breekt het de week en brengt het de broodnodige afleiding, dat gescharrel in en om zijn nieuwe woonst. En ach, eigenlijk voor ons ook. Het is een stille week, zonder gasten, vanaf zaterdag hebben we weer één familie op de camping. In een normaal jaar zouden we dit zo nooit hebben kunnen doen. Dan zouden we druk zijn geweest met de receptie, schoonmaak, het terras en in de keuken. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Laten we het maar houden op een geluk bij een ongeluk; we hebben dit jaar alle tijd om zoon in te huizen op zijn toekomstige adres.....

www.lacharviere.nl

Je eigen boontjes doppen.....


Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Onze eigen boontjes doppen, we doen het veel de afgelopen tijd. Letterlijk. De gulle bonenplanten in de moestuin blijven maar geven. Er liggen al kilo's geblancheerde sperzie- en boterbonen in de vriezer. Wat handig is, want ik kan ze straks overal in kwijt. In de paella, een lekkere curry, in de foo yong hai of de gado gado. Ze komen wel op. En zo in het zonnetje aan de picknicktafel met zijn tweeën de boontjes afhalen, ach, er zijn slechtere manieren om je tijd door te brengen. Tussendoor van tijd tot tijd ook even checken bij lieve Lucy, want het oude besje is weer thuis en ze heeft een flinke veer gelaten. Ze heeft een pak medicijnen mee gekregen, boven Jan is ze nog niet. De bloedarmoede wil nog niet beteren, en dat kan meerdere dingen betekenen. Of er zijn nog niet ontdekte uitzaaiingen, in bijvoorbeeld de milt, of er is sprake van een doorgemaakt virus. Het kan ook nog een chronische bloedziekte zijn. Eerst maar kijken of de antibiotica en de corticosteroïden iets uithalen. Zaterdag terug op controle. Loezepoes is dolgelukkig weer thuis te zijn en wil niets liever dan de hele tijd tegen me aan geplakt liggen en tegen me kletsen. We hebben haar op de bovenverdieping gezet, wel zo rustig zonder hond en andere poezels. Vannacht heeft ze de hele nacht geen centimeter geweken van mijn hoofdkussen. Van tijd tot tijd een lebber over mijn voorhoofd. Of ze nog de nodige tijd erbij krijgt? We weten het niet, maar we hopen het natuurlijk wel. Twaalf jaar is op leeftijd, maar nog niet onoverkomelijk. Misschien dat veel aandacht en heel veel lekkere hapjes haar de duw geven die ze nodig heeft om weer helemaal beter te worden.....

www.lacharviere.nl

maandag 3 augustus 2020

Tweede poging.....

Indische Loopeend

Eén van de Loopeend-dames zit sinds kort te broeden. Ze heeft een rustig plekje in een bosje hoog onkruid in de geitenwei geclaimd. Nou deed ze al eerder een halfbakken poging, maar halve dagen broeden en dan 's middags lekker de hort op om te flierefluiten, dat werkt niet. Dus werd het niets. Loopeenden staan ook niet bekend als hele goede broeders en moeders, dat zal het zijn. Toch lijkt deze poging serieuzer, de dame in kwestie komt nu nog maar één keer per dag een korte tijd van haar nest af. maar de vier weken die ze te gaan heeft zijn lang, en de hoge temperaturen werken ook niet echt mee. Het zal me benieuwen! Nog zo'n 3 weken te gaan.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 1 augustus 2020

Opluchting.....

Onweer

Aan de bloedhete en benauwde dag waarbij de thermometer net niet de 40 graden aantikte, kwam aan het einde van de middag een einde. Een onweersbui van een paar uur die zelfs bekroont werd met wat regen. Wat een opluchting! Veel viel er niet, maar de grond werd een beetje nat. Dat is al heel wat! Vandaag gaan we weer richting de 30 graden, maar we beginnen de dag heerlijk fris. Gisteren ben ik nog op bezoek geweest bij Lucy. De dierenarts heeft haar baarmoeder, waar een grote massa in zat, verwijderd. Op mijn vraag of ze een biopt had genomen antwoordde ze dat ze op mij had gewacht om te laten zien hoe groot het was. Ze maakte de massa open waar ik bij was. Een heel groot hematoom, veel gestold bloed (vandaar de bloedarmoede), en in het midden inderdaad iets dat waarschijnlijk de tumor was. Het is opgestuurd naar het lab, over een paar dagen hopen we de uitslag te krijgen. Loezepoes was moe, en zwakjes, maar heel blij ons te zien. Ze probeerde te kletsen maar was heel schor. Ze lag nog aan het infuus en kreeg elke twee uur wat eten met een spuitje. Pas als ze weer zelfstandig kan eten mag ze naar huis. Straks ga ik er weer langs, om te kijken hoe het met het oude besje is en haar te laten weten dat we haar niet vergeten zijn. Arme, arme Loes, ze heeft een paar hele zware dagen achter de rug. Ik hoop dat ik haar straks wat monterder aantref. Maar wat ben ik blij dat ze toch de kracht heeft weten te vinden om naar huis te komen.....

www.lacharviere.nl