In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

maandag 21 september 2020

Verleiding.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Gisteren zag ik een aller schattigst filmpje van springende en rennende babygeitjes. Smelt! Wat waren ze leuk! En dat geluid ook, van die lieve kleine baby-blaatjes. Waarom hadden we de bokken ook alweer allemaal laten castreren? Ik begon er op slag aan te twijfelen. Er was een tijd dat we ze elk jaar hadden, babygeitjes. En ze zijn echt om op te vreten, zo lief. En zo aanhankelijk. Het probleem was echter dat niet elke mama even consciëntieus was als het om het moederschap ging. Het gebeurde een paar keer dat moeders totaal geen interesse toonde voor haar pasgeboren lam en het weg bokte als het wilde drinken. Het hulpeloze, bibberende en huilende geitje ging dan mee naar binnen. En dan was je aan de beurt. Eerst de buurman, toen nog een biologische geitenhouder, bellen of hij biest had voor de eerste flesjes. En daarna over op de poedermelk voor lammeren. En net als mensenbaby's moeten babygeitjes heel vaak de fles. Om de paar uur, ook bij nacht en ontij. Met een slaapdronken hoofd naar beneden, melk opwarmen, een hard gillend geitje uit de bench halen, fles erin en daarna de slaap niet meer kunnen vatten omdat je te wakker bent. En plasjes opruimen, èn keuteltjes, de hele dag door. Dweilen met de kraan open, dat was het. Bij voorkeur als het seizoen al begonnen was en we bezig moesten met hele andere dingen. We hebben zelfs een geitentweeling in de kost gehad, dus dubbelop! Hoe aandoenlijk het ook is, zo'n kleine geitenbaby die na het drinken van zijn fles tegen je aan in slaap valt, het was afmattend en uitputtend, en niet te combineren met. En dan, wat doe je als ze eenmaal groot zijn, want ze groeien meer op als huisgenoot dan als geit. Want andere geiten zijn eng. En een volwassen geit in de huiskamer is écht geen goed idee. Dus lieten we alle bokken castreren. Om er maar vanaf te zijn. We hebben nu nog maar vier geiten die de omheining slopen en ontsnappen, en daar hebben we onze handen al vol aan. Dus beste Facebook, bij deze het verzoek geen filmpjes van koddige babygeitjes meer aan me voor te stellen. Ik mocht eens in de verleiding komen.....

www.lacharviere.nl

zondag 20 september 2020

Ontbijt op bed.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Ergens in het voorjaar, tijdens de lockdown, vonden we een verzwakt en hongerig egeltje met bloedende, geamputeerde, voorpootjes. Eerst ging hij, in overleg met de zoogdierenopvang, hier in de verzorging en een weekje later, toen de opvang toestemming had gekregen om te reizen, werd hij opgehaald. Een weekje of drie daarna kwam hij terug en mocht hij hier, zij het in een afgezette ruimte, verder revalideren. Maar hij ontsnapte, vraag me niet hoe. De tweede keer dat we hem terugvonden zat het arme ding helemaal onder de teken, en bloedde zijn pootje weer wat, dus hop, weer naar de opvang. Of we hem nog terug wilden, vroeg de aardige mevrouw een weekje of twee nadien? Natuurlijk! En met de vraag om hem zo eens in de paar maanden als we hem zagen een pipetje Stronghold te geven, werd meneer weer geretourneerd. Hij werd losgelaten in de achtertuin en verdween. Een tijd lang zagen we hem niet en stiekem maakte ik me al zorgen. Want de droogte maakt het er voor dieren niet makkelijker op, en met twee stompjes als voorpootjes is hij in het nadeel als het om scharrelen naar voedsel gaat. De waterbak die we voor hem neer hadden gezet bij de kas was een gok, want we wisten niet waar hij zat. En toen ineens vorige week, in het nèt donker, zagen we hem in de buurt van die waterbak. Snel naar binnen voor een schoteltje brokjes en vlees, dat we voor zijn neus neerzetten. Hij was niet bang van mijn stem en al snel ging zijn neusje de lucht in. Eten! Blij dat ik hem wat extra's kon geven en dat het hem goed ging! De volgende avond, precies op dezelfde tijd, was hij er weer. En nu hebben we dus een nieuw avondritueel. Zodra het donker is gaan we naar buiten, met een schoteltje eten. De meeste poezen hebben we in de schemering al naar binnen geveegd, want ook die azen op een schoteltje met lekkere brokjes en vlees. Het egeltje loopt precies waar we hem verwachten, elke avond weer. En zodra hij mijn stem hoort loopt hij naar me toe. Voor zijn ontbijt, dat hij met graagte in ontvangst neemt. Er volgt een hoop gekraak en gesmak, want eten kan hij! Zo lief! We zijn blij dat we hem weer in de peiling hebben, en dat het goed met hem gaat. Dat we hem, nu net voor hij zijn winterslaap in gaat, extra bij kunnen spijkeren, zodat hij met genoeg gewicht aan zijn lange winterslaap kan beginnen. Er komt binnenkort een dag dat hij er ' s avonds niet zal zijn. Maar pas weer ergens in de lente. Tot die tijd is ons laatste klusje van de dag het ontbijt van dit kleine mannetje verzorgen. En dat doen we natuurlijk graag.....


www.lacharviere.nl

zaterdag 19 september 2020

Wachten.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wachten op de regen, dat was het motto van gisteren. Hij kwam niet. Geen drup. Terwijl in het Zuiden, de Cevennen, de Gard en de Herault rivieren buiten hun oevers traden, er een tornado was bij de airport van Montpellier, bruggen instorten en auto's werden meegevoerd door het water, dreven hier de onweersbuien om ons heen. Even leek het er op, toen de hemel donker werd door het naderende front, maar al snel bleek het ons wederom niet te raken. Het centraal massief spleet de bui doormidden. Wel koelde het iets af en stond er de hele dag een straffe wind. De dag ging niet verloren dankzij de keukenactiviteiten. Twee zuurdesembroden en tien liter heerlijke erwtensoep waren het resultaat. Het grootste gedeelte van de soep ging de vriezer in, voor snelle maaltijden en studentenbakjes. De rest stond 's avonds op tafel, vergezeld door dikke tosti's van zuurdesem met gerookte rauwe ham en brie. Vandaag opnieuw kans op regen, en 21 graden. Ik ga regelmatig naar de lucht kijken of het al komt. Een mens moet hoop houden toch?

vrijdag 18 september 2020

Kippenvel.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De weerberichten zien er veelbelovend uit. Gisteren werd de oververhitte atmosfeer al onstuimiger, met wolkenluchten die zich opbouwden en een stevige wind. Toch was het nog steeds warm en droog. Vanmiddag wordt er onweer voorspeld, met regen, een millimeter of tien. Ook voor de rest van de volgende twee weken voorspellen de weerberichten elke dag regen. Ik kan het alleen maar hopen. De temperaturen zakken van de plus dertig graden naar vijftien graden in de loop van volgende week. En ik moet eerlijk zeggen, ik snak ernaar. Ik snak naar verfrissing en een lekker vest. Misschien zelfs al 's avonds de kachel aan, en de kaarsjes. Naar de eerste sprietjes groen van het zich herstellende gras tussen de uitgebeten en dorre velden. Ik snak naar het wegspoelen van de dikke laag stof die overal op ligt. Naar niet meer elke dag de groententuin sproeien terwijl er niet tegenaan valt te beregenen. Ik kijk uit naar de stroompjes en riviertjes die zich weer kunnen gaan vullen. Naar de eenden die zich verheugen over iedere plas die ze tegenkomen. Als het valt tenminste. Gelukkig is de eerste wintergroente wèl aangekomen in de winkels. De knolselderij gaat vandaag in een grote pan erwtensoep, en de aangekondigde spruiten voor bij de tartiflette konden rekenen op een enthousiaste reactie van de mannen. Vanmiddag zitten we buiten, te genieten van het onweer, met de geur van verse erwtensoep op de achtergrond. En ik hoop op minstens één momentje kippenvel, zodat ik een lekker vest aan kan trekken. Ik ben een beetje klaar met die zomer.....


www.lacharviere.nl

donderdag 17 september 2020

Basse cour.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

We hoeven maar richting de hooischuur te lopen, en de hele basse cour, oftewel het pluimvee, komt aan gerend, gefladderd of gevlogen. Want dat is die tweebener, en die gaat de hooischuur in, in de hooischuur is het voederhok, en daar staat een grote oude vriezer vol met mais en graan. Pure terreur is het, want je komt de hooischuur niet zo maar in, laat staan uit, als de hele meute om je benen hangt. Ze lopen met je mee tot in het voerhok om te kijken wat je gaat doen. Als ik 's middags het tweede waterrondje van de dag doe, geen overbodige luxe nu het zo heet en droog is, geef ik het gevogelte hun zin, en gooi een paar handen graan en mais door de deuropening naar buiten. Dan zijn ze in ieder geval even een tiental minuten uit mijn vaarwater. Bij voorkeur meer graan dan mais, want daar doen ze langer over. Het is een heel ritueel, zowel 's ochtens als 's middags. En natuurlijk houden we het zo zelf in stand. Maar soms moet je niet teveel over dingen nadenken en kiezen voor de gemakkelijkste weg.....


www.lacharviere.nl

 

woensdag 16 september 2020

Frustrerend.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

 Het is droog. Kurk- en kurkdroog. De Allier is verschroeid, de mare heel ver leeg, voor het derde jaar op rij, en de bomen vechten om in leven te blijven. Ook deze zomer hebben er veel de genadeklap gekregen en de geest gegeven. Voorlopig is er, volgens de weerberichten, nog geen zicht op regen. Dus toen gisteren aan het eind van de middag een frisse wind opstak die de dertig graden iets draaglijker maakte, en de hemel betrok terwijl het in de verte begon te rommelen, hadden we hoop. Al viel er ook maar één flinke bui, dat zou al even verlossing geven. Het gerommel in de verte werd een, niet aangekondigde, forse onweersbui. Ramen dicht en stekkers eruit. Gerommel en gedonder boven onze hoofden. Er viel een heel klein druppeltje op mijn hand terwijl ik met mijn camera naar de weilanden van de pony's en ezels liep. En daar bleef het ook bij, één druppeltje. Terwijl we het, aan de andere kant van de vallei, met bakken naar beneden zagen komen, bleef het bij ons droog. Zo frustrerend! Het onweer dreef voorbij, vandaag herpakt de hitte zich met 30 graden op de thermometer. Vanaf zaterdag slaat het weer om en zou er regen kunnen vallen. Maar dan moet het ook nog maar vallen. En niet zoals vaak, voorbij drijven aan de andere kant van de vallei. Fingers crossed.....


www.lacharviere.nl

dinsdag 15 september 2020

Chaos.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Eén van de Cochinkrieltjes die dit jaar geboren zijn, is uitgegroeid tot een prachtige haan. Het is een krulveer, en hoe! Zijn nekveren waaieren naar voren om zijn koppie heen en zijn poten zijn zwaar bevederd. Hij is een georganiseerde ronde chaos van veren, zeg maar. Daarnaast is hij pinnig. Hij kijkt behoorlijk streng uit zijn ogen en paradeert door de achtertuin alsof hij de heerser van heel het kippenrijk is. Het is dat hij maar zo heel klein is want anders zou ik bang van hem worden.....


www.lacharviere.nl
 

zondag 13 september 2020

Wel of niet.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat


Nu al een jaar of drie staan Eclair en Macaron, onze mini-Shetlandpony's, samen in de wei. Een meisje en een jongetje, dus je zou zeggen dat...... Maar tot een veulentje is het nog niet gekomen. Regelmatig dacht ik dat Clairtje toch wel een dikke buik had, zou ze dan toch misschien? Maar Shetjes hebben gewoon dikke buiken, er bleek nooit sprake van een zwangerschap. Twee weken terug vroeg ik weer aan ega of hij Clairtje niet dikker vond, meer doorhangend. Nah..... Toen wees een lezer van de log me op het feit dat op de foto van de Shetjes die ik recent plaatste, haar buik aan één kant dikker was dan aan de andere, en dat zou wijzen op dracht. Sindsdien loop ik meerdere keren per dag naar de pony's en kijk vertwijfeld naar Clairtjes dikke buik. Zie ik wat bewegen? Voel ik wat? Ze lijkt inderdaad dikker aan één kant, maar Macaron, het hengstje, heeft ook zo'n bolle buik. Hangt ze nou niet meer door en zijn haar flanken niet voller? Ik meen van wel. Ook sjokt ze meer dan normaal en is haar soms zo pittige karakter als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze is lievig, gemoedelijk, wil geaaid worden. Voorlopig ben ik er nog niet uit. En laat het me niet los. Vandaag maar weer eens gaan posten bij de wei.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 12 september 2020

Vliegen.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De eendenkuikens die in het voorjaar werden uitgebroed door een Muskuseendmoeder zijn inmiddels groot. De twee Loopeenden die overbleven blijken, gelukkig, vrouwtjes te zijn. Met name deze hele mooie dame links op de foto is op zijn zachtst gezegd nogal luidruchtig. Maar dat is dan ook meteen de enige overlast die je van ze hebt. Uit hetzelfde legsel kwamen ook drie Mulard eenden. Kruisingen tussen een Loopeend en een Muskuseend. Drie mannen. Ze zijn prachtig om te zien, en het enige geluid dat daar uitkomt is wat hees geblaas, maar ze hebben ontdekt dat ze kunnen vliegen, iets dat Loopeenden niet doen. Dat vliegen was ook de reden dat we alle Barbarie-eenden weg hebben gedaan, want niets was veilig. En nu hebben we dus weer hetzelfde probleem met de Mulards. Doorlopend kom ik ze in de achtertuin tegen. Ze vliegen gewoon over het hek om de water- en voerbakken van de kipjes achter leeg te snaaien. Samen met de Pauwenterreur wordt het te veel onrust. De door het pluimvee gevreesde bezem moet er te vaak, als stok achter de deur zeg maar, aan te pas komen. Het wordt tijd voor een advertentie op le BonCoin......


www.lacharviere.nl

vrijdag 11 september 2020

Het dak op.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Terwijl de negen Pauwenjongen van dit jaar steeds groter worden, neemt hun aanwezigheid ook steeds meer toe. Het lijkt wel of ze overal zijn en zich overal mee bemoeien. Ze staan aan de top van de pluimveeketen hier, en dat laten ze aan iedereen merken! Hoge plekken zijn favoriet, dus is ook het dak nu niet meer veilig. Het is een prachtig gezicht, al die pauwen op het dak, dat wel, maar we moeten er nu toch eens over gaan denken een advertentie te zetten voor de grootste vier van het stel......


www.lacharviere.nl 

donderdag 10 september 2020

Huiswerk.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Gisteren waren we niet thuis, we moesten de auto van zoon ophalen in Bourges, maar bij thuiskomst wachtte er een aangename verrassing. Huiswerk! Twee nieuwe inspiratieboeken voor de toch al zo uitgebreide collectie kookboeken. Ik moet daar eens even goed voor gaan zitten binnenkort. We hebben genoten van de serie "Sergio op reis" die recent werd uitgezonden op tv. Het was een welkome afwisseling van de komkommertijd-programma's. Inmiddels is ons favoriete programma, Masterchef Australia, weer begonnen, en we hopen heel hard dat de nieuwe format, plate of origins, met de oorspronkelijke judges, ook uitgezonden gaat worden. Heerlijk, dat soort kook-vermaak. Als er ook even niets naar onze smaak op televisie is, en dat is vaak, is er op Netflix een hele mooie verzameling van culinaire docu's om uit te kiezen. Chef's table onder andere, maar daar zijn we bijna doorheen. Voorlopig echter heb ik weer iets te doen; Sergio's boeken bestuderen. En recepten uitproberen. Wat een lekker vooruitzicht........


www.lacharviere.nl

woensdag 9 september 2020

Knapperd.....

 

Domaine la Charvière, Saintb Priest en Murat

Oké, toegegeven: groot wild is het niet. Toch ben ik altijd weer blij als ik er eentje tegenkom. En Smaragdhagedis. Met hun haast lichtend groene uiterlijk zijn het prachtige beestjes. En groot, dat ook. Dit exemplaar was zeker een centimeter of vijfentwintig groot. Rustig chillend in het zonnetje liet deze knapperd zich door mij uitgebreid bewonderen. En fotograferen, als een volleerd fotomodel. Na zo'n mooie ontmoeting kan mijn dag niet meer stuk.....


www.lacharviere.nl

dinsdag 8 september 2020

Appeltje.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Nieuwsgierig zijn ze, onze Shetjes. Als ik er 's ochtends langs loop, op jacht naar een mooie foto van het ochtendgloren, volgen ze elke beweging die ik maak. Waar gaat de baas naar toe? Wat gaat ze doen? En vooral, heeft ze iets eetbaars bij zich? Ze weten dat de volgende stap in de ochtendroutine de voederronde is. Omdat er door de droogte in de wei geen groen grassprietje meer te vinden is krijgen ze elke dag twee volle armen hooi. Maar dat is straks pas. Mijn goedemorgen, vergezeld van een kriebel achter hun oor, maakt dus ook geen enkele indruk op ze. Want dat is niet waar ze op hoopten. Misschien moet ik ze later op de dag gaan verrassen met een appeltje om het goed te maken?


www.lacharviere.nl

maandag 7 september 2020

Hereniging.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wat ik niet voor mogelijk hield is toch gelukt. Het kleine Loopeendje dat ternauwernood een moeilijk nacht overleefde en sindsdien onder de lamp in een kooi moest aansterken, is terug bij zijn mama. De situatie, alleen in een kooi, was verre van ideaal. Bovendien bleef het kleintje heel hard piepen als hij de andere eenden hoorde. Dus toen we hem een schone kooi en een bad hadden gegeven en het eendje, gewikkeld in een handdoek, weer reageerde op het gekwaak van zijn soortgenoten buiten, besloot ik hem mee naar buiten te nemen. Het groepje Loopeenden met daarbij zijn mama stond vlakbij. Toen ik het kleintje op de grond zette rende het hard piepend naar zijn moeder, die even verbaasd leek maar toen blij haar verloren kind herkende. De rest van de middag hebben we regelmatig gecheckt, en het leek goed te gaan. Heel zorgzaam was mama eend niet, het was meer een kwestie van het pulletje dat heel hard achter haar aan rende om haar bij te houden. Ze vergat hem steeds. Aan het einde van de dag waren zijn pootjes op. Niet meer gewend zo hard te moeten rennen stond het arme ding te bibberen op zijn vermoeide flappertjes. Die nacht sliep hij toch maar weer binnen. En dat was ook tevens de laatste nacht, want hij is nu weer full time bij moeders. Het was voor haar weer even wennen, maar nu gaat het goed. De dappere dodo rent, zwemt en piept dat het een lieve lust is en blijft heel strak bij zijn moeder. In de week opvang heeft is hij aardig bijgespijkerd en flink gegroeid, en nu mag hij zelf de rest doen. Mooi dat het zo kon gaan.....


www.lacharviere.nl 

zondag 6 september 2020

Verstilling.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

 Het is de tijd van de ochtendmist. De nachten zijn aanmerkelijk kouder en de zon moet zich 's ochtends door een dikke laag grondmist worstelen alvorens ze kan schijnen. Het levert sprookjesachtige taferelen op. De heuvels in de verte verborgen onder een witte deken, de stoppels van de tarwe door spookachtige flarden omringt. De wereld lijkt een stuk kleiner en intiemer. Het licht is diffuus, gedempt, en het is net alsof de geluiden van de vroege morgen dat ook zijn. De waterdruppeltjes voelen koel op je huid en het ruikt naar herfst. Aards, mossig. Het duurt maar even, dat moment van verstilling, want al snel heeft de zon haar plekje aan de ochtendhemel ingenomen en is de witte deken verdwenen. Het is een prachtig begin van de dag op la Charvière.......


www.lacharviere.nl

zaterdag 5 september 2020

Punthoofd.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Leuk hoor, kippen. Het is gezellig, dat gescharrel en ze leggen ook nog eens lekkere eitjes. Toch krijg ik er regelmatig een punthoofd van. Van dat drukke gedoe van de hanen, en de strijd die continue plaats vindt tussen het pluimvee onderling. We hebben een prachtig nachthok, met héél veel ruimte en ladders om op te slapen, maar toch. De hiërarchie is moordend. Je kunt als kip of haan niet zo maar naar binnen lopen als je rustig aan de avond wilt beginnen. Het moment van binnenkomst luistert heel nauw. De pikorde bepaalt wie er als eerste zijn slaapplekje mag innemen. Hoe lager je rang, hoe minder je verzekerd bent van een goede plek voor de nacht. Als kip loop je ook nog eens het risico dat je genadeloos genomen wordt door een haan of twee als jouw ega lager in die pikorde staat dan zijn collegae. Dat heeft geresulteerd in een paar kippen, èn hanen, die die dagelijkse strijd op hebben gegeven. Ze mijden het nachthok en slapen in de enorme Hortensia bij de voordeur. Diep verscholen tussen de takken en bloemschermen zijn ze verzekerd van een rustige nacht. Of ik er blij mee ben? Nee, natuurlijk niet. Niet alleen lopen ze het risico opgemerkt te worden door een passerende vos of marter, maar ook slopen ze de Hortensia volledig. De eens zo mooie en uitbundige bloeiende struik is nu volledig uit elkaar aan het vallen. De takken buigen door onder het gewicht van deze nachtploeg en hangen kaal en zielig tot op de grond. Er zit denk ik niets anders op dan de megastruik in het voorjaar fors terug te snoeien. Met als resultaat dat jaar niet tot nauwelijks bloemen. Zucht..... Kippen, ik krijg er regelmatig een punthoofd van......


www.lacharviere.nl

vrijdag 4 september 2020

Fase 2......

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Het was een vermoeiende maar vruchtbare dag gisteren. De auto die we gingen bekijken bleek impeccable. Geen krasje te zien, weinig kilometers op de teller en het interieur was zo strak gepoetst dat er nergens ook maar één stofje lag. Controle technique oké en ook de proefrit was prima. Dus dat moest hem worden! Door de vriendelijke oudere heer, want dat was hij, een heer, en zijn frêle ega, formaat Nederlands kind,(wat voel ik me dan altijd groot en lomp) werden we, met een kopje koffie, aan tafel op het schaduwrijke terras gezet. Mooi huis, houtskeletbouw, kleurig, kunst aan de muur en strak, haast on-frans. Terwijl de benodigde papieren in orde werden gemaakt vertelde de man gepassioneerd over de historie van Bourges, waar nog altijd maar steeds minder, raketten en kanonnen worden gemaakt. De stad is levendig, mooi en goed verzorgd. We spraken af het bedrag via een bankoverschrijving te voldoen en de auto in de loop van de week op te halen. Dit zijn altijd leuke, Franse ontmoetingen. Gastvrij en vriendelijk maakte het oudere stel tijd voor ons. Met een goed gevoel, de auto was een feit, gingen we weer en route. We eindigden in een koel sprookjesbos. Met 30 graden op de thermometer zou het verfrissende water van de rivier meer dan welkom zijn geweest, maar helaas staan, na nu het derde jaar mangelende droogte, veel riviertjes leeg. Maar de stilte in het bos was oorverdovend, en de koele luwte van het loof bijzonder aangenaam. En het bereidde ons voor op de plakkerige weg naar huis. Misschien toch eens naar die airco laten kijken? Toen we thuiskwamen pingelde de telefoon van zoon onophoudelijk. De universiteiten in Frankrijk zijn naar fase 2 opgeschaald. Geen lessen meer in klassenverband maar online thuisstudie. In principe zou hij aanstaande woensdag echt beginnen, maar de eerste lessen zijn hem al toegestuurd. Te verwachten, nu het aantal besmettingen zo snel oploopt, maar een domper. Welgeteld twee dagen is hij in Clermont- Ferrand geweest. Twee dagen zelfstandigheid. En nu is dat tot nader order alweer voorbij. Mooie studio, auto voor de deur, helemaal klaar voor een vliegende start, en toch zit hij nu weer thuis. Je zou van minder moedeloos worden.....


www.lacharviere.nl

donderdag 3 september 2020

Dagje uit.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Het is een vroegertje vandaag. Er valt het nodige te doen voor we weg kunnen. Zoon, gisterenavond met de trein terug gekomen, heeft om 10 uur een afspraak in hartje Bourges, een uur hier vandaan. Bij een garage waar hij een occasion gaat bekijken. Het valt nog niet mee een auto voor hem te vinden. Hij moet, in verband met zijn hemiparese, in een automaat rijden, en die worden haast niet aangeboden. Ik hoop voor hem dat het wat is, en dat hij zijn tweede rijexamen wel succesvol afrond. Want het op elkaar gepakt staan in de overvolle trams in Clermont-Ferrand stelt hem niet bepaald gerust. En ons ook niet. Voor ons is het uitstapje een welkome afwisseling. Het inwinteren en het opruimen was na zo'n karig seizoen snel gebeurd, en dus zijn we nu bezig met klussen in huis die waren blijven liggen. Eindelijk de tomettes leggen die in de receptie nog ontbraken, verven en witten van de slaapkamers boven, nu Noah zijn kamer leeg opgeleverd heeft. Maar fijn om er even op uit te kunnen vandaag. Ook al ligt Bourges maar een uurtje van hier, we zijn er nog nooit geweest. Een mooie gelegenheid om ook die streek eens te gaan ontdekken.....


www.lacharviere.nl

 

woensdag 2 september 2020

Rijkdom.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Ik wist dat ik, in mijn ongebreidelde enthousiasme, te veel tomatenplanten had gekweekt en uitgeplant had in de kas. Aanvankelijk leken er dan ook niet zoveel tomaten in te hangen, misschien doordat ze erg dicht op elkaar stonden? Totdat de tomaten begonnen te rijpen, en de ene na de andere rode tomaat zichtbaar werd. Afgelopen week hebben we weer een batch geplukt en verwerkt. Twaalf kilo prachtig rode en intens zoete tomaten, Coeur de boeuf, San Marzano en cocktail-  en trostomaten, eindigden als zeven liter passata. Daarbij kwamen de grote honingpotten, die we hadden besteld maar niet op tijd geleverd werden, goed van pas. De passata is heerlijk, en heeft behalve wat zout niets nodig. Hij is zoet en aromatisch, de zomer in een pot. De tomatenoogst is nog niet klaar, er hangen er nog heel veel te rijpen. Net als de ronde en de puntpaprika's die nog groen zijn en moeten gaan kleuren. Die gaan straks gegrild en ingemaakt worden. De gulle moestuin blijft maar geven. Nog altijd staan er bietjes, diverse soorten sla, Chinese kool, Radicchio rosso, cornichons, snijbiet, lente-ui en spek-, snij- en sperziebonen en de Butternuts gaan nu rijpen. Het is onvoorstelbaar hoeveel mooie groentes de tuin heeft opgeleverd dit jaar. En wat nog in het vat zit. Letterlijk, want de zuurkoolpot, die overigens al heerlijk rook, is nu verhuisd naar de kelder voor het definitieve afrijpen. Over een week of vier kunnen we hem gaan proeven. Net als de Boerenkool, die nu goed de benen erin zet. Wat een rijkdom, zo'n gulle moestuin.....


www.lacharviere.nl

dinsdag 1 september 2020

Brood met tranen.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

En ineens was het 1 september, en kwam het onvermijdelijke moment dat zoon definitief verhuisde naar Clermont-Ferrand. De dag ervoor was vol bedrijvigheid. Er werden dozen ingepakt, spullen uitgezocht, kleding in koffers gestopt. Twee dozen met spulletjes, knuffeltjes, boekjes, foto's en meer relikwieën om te bewaren, maar nu geen ruimte voor, gingen bij ons de zolder op. Ik dook nog even de moestuin in voor verse vitamientjes om mee te nemen. Sperziebonen, snijbonen, komkommer, sla, tomaatjes, courgette. Scheelt toch weer op het studentenbudget. En ik bakte nog een bruin brood om mee te nemen. De avondmaaltijd bestond uit pannenkoeken, van kleins af aan zijn favoriet. Natuurlijk bakte ik er meer dan normaal, en ook wat over was ging mee. Oh, en we hadden nog een cadeautje voor hem. Een foto? Zo groot? Even sloeg de vertwijfeling toe toen ik hem wijs maakte dat het een foto van ons beiden was, zodat hij ons niet zou vergeten. Groot was zijn opluchting toen het een foto op canvas bleek te zijn van zijn Sjaak, het pindakaasmonster. Want zijn Sjaak blijft hier. Hij was er blij mee. De dag was druk, en hectisch en de hele dag had ik een knoop in mijn buik. 'S avonds, toen ik het brood door de snijmachine haalde kwamen zo maar ineens de tranen. Werd het brood wazig. Levensgevaarlijk als je met een snijmachine bezig bent! We zijn zo blij voor hem, na al die maanden thuis te hebben gezeten. Een nieuw tijdperk breekt aan voor hem. Volwassenheid! Een mooi appartement, een nieuwe opleiding waar hij veel zin in heeft, een aantal van zijn vrienden die al in Clermont zijn weer terug zien na lange tijd, en vandaag zijn rijexamen. We gunnen het hem zo.... Maar toch..... Nog een lege kamer. Nog een lege stoel aan de eettafel. Weer een bord minder. Ik kan de grote pannen wel opruimen. Twee mensen in een veel te groot huis met een veel te grote tuin van 5 hectare. Voor het eerst in onze relatie zijn we kinderloos, met z'n tweetjes. Geen taxiritjes meer, niet gebonden aan schooltijden. Het dagelijkse zorgtijdperk voorbij. Ook voor ons breekt een heel nieuw tijdperk aan. We moeten ons leven heel anders indelen. Plannen zijn er. Nog niet concreet, maar wel de ether ingegooid. Go with the flow en kijken wat dat nieuwe tijdperk ons brengt. Ik denk dat er de aankomende tijd nog wel een paar tranen zullen vloeien. Maar dat mag, het hoort erbij. Dat lege nest, een heel natuurlijk en een logisch vervolg van, maar toch even stevig slikken......


www.lacharviere.nl