In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

dinsdag 1 september 2020

Brood met tranen.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

En ineens was het 1 september, en kwam het onvermijdelijke moment dat zoon definitief verhuisde naar Clermont-Ferrand. De dag ervoor was vol bedrijvigheid. Er werden dozen ingepakt, spullen uitgezocht, kleding in koffers gestopt. Twee dozen met spulletjes, knuffeltjes, boekjes, foto's en meer relikwieën om te bewaren, maar nu geen ruimte voor, gingen bij ons de zolder op. Ik dook nog even de moestuin in voor verse vitamientjes om mee te nemen. Sperziebonen, snijbonen, komkommer, sla, tomaatjes, courgette. Scheelt toch weer op het studentenbudget. En ik bakte nog een bruin brood om mee te nemen. De avondmaaltijd bestond uit pannenkoeken, van kleins af aan zijn favoriet. Natuurlijk bakte ik er meer dan normaal, en ook wat over was ging mee. Oh, en we hadden nog een cadeautje voor hem. Een foto? Zo groot? Even sloeg de vertwijfeling toe toen ik hem wijs maakte dat het een foto van ons beiden was, zodat hij ons niet zou vergeten. Groot was zijn opluchting toen het een foto op canvas bleek te zijn van zijn Sjaak, het pindakaasmonster. Want zijn Sjaak blijft hier. Hij was er blij mee. De dag was druk, en hectisch en de hele dag had ik een knoop in mijn buik. 'S avonds, toen ik het brood door de snijmachine haalde kwamen zo maar ineens de tranen. Werd het brood wazig. Levensgevaarlijk als je met een snijmachine bezig bent! We zijn zo blij voor hem, na al die maanden thuis te hebben gezeten. Een nieuw tijdperk breekt aan voor hem. Volwassenheid! Een mooi appartement, een nieuwe opleiding waar hij veel zin in heeft, een aantal van zijn vrienden die al in Clermont zijn weer terug zien na lange tijd, en vandaag zijn rijexamen. We gunnen het hem zo.... Maar toch..... Nog een lege kamer. Nog een lege stoel aan de eettafel. Weer een bord minder. Ik kan de grote pannen wel opruimen. Twee mensen in een veel te groot huis met een veel te grote tuin van 5 hectare. Voor het eerst in onze relatie zijn we kinderloos, met z'n tweetjes. Geen taxiritjes meer, niet gebonden aan schooltijden. Het dagelijkse zorgtijdperk voorbij. Ook voor ons breekt een heel nieuw tijdperk aan. We moeten ons leven heel anders indelen. Plannen zijn er. Nog niet concreet, maar wel de ether ingegooid. Go with the flow en kijken wat dat nieuwe tijdperk ons brengt. Ik denk dat er de aankomende tijd nog wel een paar tranen zullen vloeien. Maar dat mag, het hoort erbij. Dat lege nest, een heel natuurlijk en een logisch vervolg van, maar toch even stevig slikken......


www.lacharviere.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie posten