In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zaterdag 31 maart 2018

Roofdieren.....

Geroofd ei in schuur

We worden aardig belaagd door allerhande lokale fauna op dit moment. Gisterenavond hoorden we achterin in het weiland van de ezels de vossen roepen naar hun jongen. De vossen hebben jongen die steeds groter worden en moeten eten. En dan worden ze extra brutaal. Dus gauw alle, op èèn na die zich niet liet roepen, poezen binnen geveegd. En het grote kippenhok extra goed dicht gedaan en gecontroleerd. Ook in de hooischuur wordt er nog steeds gestroopt. Verloren we daar al drie kippen in de voerschuur en een broedende kip die genadeloos van het nest werd geplukt (het tevens geroofde ei was een stille getuige omdat het niet onder de deur door paste), gisteren was meneer Haan himself de klos. Hij stond erop in de voerschuur te slapen en 's ochtends was hij weg. Wat veren waren alles wat restte. Verder geen spoor van hem te bekennen, dus kennen we de route en verblijfplaats van wat hoogstwaarschijnlijk een marter is niet. Het is frustrerend en beangstigend. Het duurt totdat straks het seizoen begint en de aanwezigheid van veel mensen de roofdieren op een afstand houd. Helaas is het onlosmakelijk verbonden met het leven op het platteland. En ook vossen en marters moeten eten.....

www.lacharviere.nl

Lange, zwoele zomeravonden.....

Boerderij met terras

Met hopelijk veel mooie dagen in het verschiet is het nu tijd om de opslagschuur leeg te sjouwen. Picknickbanken, terrastafels, stoelen. Het ziet er meteen heel anders uit. Als de vorst definitief uit de lucht is kunnen we de oude waterput weer beplanten en de hanging baskets ophangen. De oude kersenboom die het terras overschaduwd en waaronder het zo goed vertoeven is gaat vanzelf wel bloeien. Nu alleen nog wachten en dromen van lange, zwoele zomeravonden met het terras vol met gezelligheid.....

www.lacharviere.nl

donderdag 29 maart 2018

Fluffy voeten.....

Kuikens

Een paar dagen geleden schreef ik over de stroomuitval en twee afgekoelde broedmachines. Met angst en vrezen, want wat zou het zonde zijn. Broedmachine nummer één, met tien Bantam eitjes bleek gelukkig niets geleden te hebben. Alle tien de eitjes kwamen uit, één kuiken heeft zijn eerste dag niet overleefd. De tweede broedmachine, met zes eieren van grote kippen deed het veel minder. Slechts twee eieren kwamen uit. De andere vier waren in een laat stadium afgestorven. Of het aan de temperatuurdaling lag, aan de broedmachine of aan de eieren, dat weet ik niet. Dat brengt het totaal op 11 bolle paaskuikens. Ik zet beide broedmachines toch nog maar een keer in. Wat Kuifhoenders en eieren van grote kippen, kan nog net voor het seizoen. Ondertussen geniet ik volop van al die kleine dino'tjes met fluffy voeten die meteen al zo goed weten hoe ze kip moeten zijn. Het blijft een wonder....

www.lacharviere.nl

woensdag 28 maart 2018

Te veel......

Davy

Eén van de nadelen van het hebben van een katrijk huishouden is dat de harige medebewoners altijd de beste plekjes uitkiezen. Na een lange dag 'avonds op de bank met een lekker kussentje in je rug? Vergeet het maar. Op die fel begeerde bank liggen altijd minimaal vijf poezels. Of zes. Op de kussentjes, vakkundig platgestampt en gemodelleerd door pinnige poezenpootjes, op de rugleuning of languit op de zitkussens. Dus wil je je toch op de bank nestelen dan is het zaak je zo klein mogelijk te maken en je ertussen te wurmen. Het lekkere kussentje in je rug kun je vergeten. En er is er altijd wel één die meteen je schoot claimt zodat je de rest van de avond bijzonder oncomfortabel met slapende benen heel stil moet blijven zitten. Achter je laptop aan de eettafel? Ook problematisch. Het maakt niet uit welke stoel je achteruit schuift, er zijn altijd twee beledigde kattenogen die je verwijtend aankijken. Want die stoelen liggen zo lekker en zijn zo dicht bij de warme kachel. De stapel papier naast je laptop, of je laptop zelf is ook geclaimd. Zo ook de twee comfy wingchairs. Want zij waren eerder. Of eigenlijk de hele dag al. Dus gebeurd het regelmatig dat iemand van ons zit op het muurtje van de schouw, of dat keiharde eiken bankje dat geen kattenbeest ziet zitten. Dàt, of je moet de toorn van een zwaar beledigd poezenbeest willen trotseren. Misschien hebben we er gewoon te veel.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 27 maart 2018

Op schema.....

kampeerveld, safaritent

Nu de platforms zo goed als klaar zijn is het tijd voor de tenten. Als het goed is worden de twee nieuwe safaritenten begin volgende week geleverd. En dan wordt het bouwen. Elektra, frames, bedden in elkaar zetten en inboedel regelen. Al met al nog een behoorlijke klus. Maar we liggen op schema. En daarna door met allerlei andere werkzaamheden want eind april nadert met rasse schreden.....

www.lacharviere.nl

maandag 26 maart 2018

Project beeindigd......

Viooltjes

Ik schreef het al een paar weken geleden; de aanschaf van een fleurig bakje Viooltjes voor bij de voordeur was een ambitieus project. Met alle geiten, kippen en eenden die zoiets als tussendoor saladesnack zien. Het ging even goed, mede doordat, door het koude weer, de Viooltjes een tijdje binnen hebben gestaan. Nu het zonnetje zich liet zien en de vogeltjes zongen van de lente mochten ze weer naar buiten. Lang goed ging het niet. Trof ik de Viooltjes al eerder gesepareerd van hun bakje op de deurmat aan, nu liep ik tegen een heterdaadje aan. En deze keer waren de Viooltjes kansloos geweest. Blijkbaar zat er iets héél lekkers in de aarde van de lentebloeiertjes. Nu was het toevallig Pinot die zich tevreden rolde door de resten van wat eens mooie Viooltjes waren, maar ik heb meerdere katten de revue zien passeren. De Viooltjes hebben het einde van de dag niet gehaald. Die zijn in stukken in de afvalcontainer beland. Project lentebloeiers beeindigd. Gelukkig begint het groen zo langzamerhand een beetje uit te lopen hier. Die bloemen in de Kersenboom die eraan komen, daar kan het beestenspul niet bij.....

www.lacharviere.nl

zondag 25 maart 2018

Foeilelijk.....

Italiaans aardewerk

Bij een stapel Fragonard servies die we laatst kochten in Clermond-Ferrand kregen we een doos met snuisterijen. Gratis erbij, neem ook maar mee. Prullaria. Souveniertjes uit allerlei landen, inclusief een Delfts blauw vaasje waar ooit snoepjes bij hadden gezeten. In de doos zat ook een, op het eerste gezicht wanstaltige, urn. Toen we na een paar dagen eens goed gingen kijken wat er nou eigenlijk allemaal in de doos zat intrigeerde het ding me wel. De afbeeldingen waren wel heel typisch en de glazuurmethode die gebruikt was bijzonder. Eigenlijk was hij mooi van overdadigheid. Na een grondiger inspectie bleek het om Italiaans aardewerk te gaan. En dan is Google handig! Na enig zoekwerk vond ik een identiek exemplaar. Aangeboden op een op de Amerikaanse markt gerichte website. Daar is het blijkbaar een ding, Italiaans aardewerk. Driehonderdvijfenzeventig dollar moest hij kosten. Dochter viel van haar stoel. Dat vreselijke ding? Ze besloot hem gewoon nog steeds foeilelijk te vinden. Of we hem alsjeblieft weg wilden doen. Dus hebben we haar een plezier gedaan en hem op de schouw gezet. Voor later, als we gecremeerd zijn. Dan kan hij op haar schoorsteenmantel met ons erin. Als aandenken. Misschien dat ze hem ooit gaat waarderen.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 24 maart 2018

Schrikken.....

broedmachines

Half 7 werd ik vanmorgen wakker van wat lawaai beneden. Een opstootje tussen twee katten waarschijnlijk. Toch nog even blijven liggen want het was nog zo vroeg. Toen de zin in een dampende bak koffie de overhand kreeg toch maar naar beneden. Trap af, licht in de gang aan, licht in de keuken. Wacht..... het licht boven het keukeneiland deed het niet? De rest dan? Ook niet? De keuken zat zonder stroom. Oh chips... de broedmachines dus ook! De twee broedmachines, met daarin in totaal 16 eitjes die vandaag of morgen uit zouden moeten komen waren stil. En koud..... Mijn hart stond even stil. Gauw de broedmachines naar de gang en daar ingeplugd. Nog 25 graden waren ze, dus niet helemaal koud. En er zijn vannacht eitjes aangepikt maar nog te vroeg om beweging te zien om te kijken of de kuikens nog leven. Al snel hebben we het euvel gevonden. De waterfontein van de katten staat op een plek waar hij niet hoort en er is een stekkerdoos kliedernat. Leuk, katten.... Inmiddels doet alles het weer en zijn de broedmachines weer op temperatuur. Eindelijk aan de koffie. En nu maar hopen dat de kuikens de temperatuurdaling hebben overleefd. Zo dicht bij de eindstreep..... Het wordt een spannend weekend......

www.lacharviere.nl

Stoicijns.....

broedende kip

Tja, wat moet je daar nou mee? We hebben nog steeds twee broedse kippen. De ene zat al weken op twee eieren, waarvan er eentje stuk ging, de andere kip? Geen idee of daar uberhaupt eieren onder liggen. Kip nummer 3 heeft het broeden opgegeven, maar de andere dames zijn volhardender. Stoicijns blijven ze zitten als je het hok verschoont of eten geeft. Ik laat ze maar. Ik heb weinig zin om me de verwensingen van een grote broedende kloek op de hals te halen. Ooit zullen ze het toch wel opgeven?

www.lacharviere.nl

donderdag 22 maart 2018

Nestdrang.....

mevrouw gans

Toen we de twee nieuwe ganzen kochten werd ons verteld dat het ganzen van vorige zomer waren. Niet alleen bleek één van de twee dames een man, ik twijfel nu ook aan hun leeftijd. Mevrouw Gans vond ik namelijk op een hoog opgestapeld nest onder het afdakje. Pas vanaf de leeftijd van 3 jaar gaan ganzen leggen. Nu heb ik nog niet gekeken of er ook daadwerkelijk eieren in het nest liggen, de mannen zijn nogal pittig op dit moment, maar mocht het zo zijn vind ik dat helemaal niet erg. Een paar jonge gansjes erbij zou een mooie aanwinst zijn.....

www.lacharviere.nl

woensdag 21 maart 2018

Uitgedunde harem.....

Meneer haan

Arme meneer haan. Hij had zijn zaakjes zo goed op orde. Alle krielkipjes, 4 stuks in diverse kleurtjes, had hij onder zijn hoede. Hij heeft aan zijn harem zelfs nog een parelgrijs Bantampje weten toe te voegen. Hij zorgde goed voor zijn 5 dames. Nam de leiding bij het scharrelen, verdedigde ze tegen ander hebberige hanen en zorgde dat ze op tijd in hun mandje lagen. Het ging allemaal heel gemoedelijk. Slapen deden ze in het voerhok van de hooischuur. Meneer haan en zijn 5 chickies. Hij had het prima voor elkaar. Tot van de week een nachtelijk marterbezoek huishield onder zijn echtgenotes. Twee dode kipjes vonden we 's morgens. Een derde bleek verdwenen. Later in de week verdween er nog een broedend Bantam kipje uit de hooischuur. Marters kunnen door de kleinste gaatjes en zijn enorme rovers. De hooischuur marterproof maken is onbegonnen werk. Frustrerend! Misschien dat er bij de nieuwe lichting kuikens uit de broedmachine nog krielkipjes zitten. Anders vrees ik dat meneer Haan met een bijzonder uitgedunde harem verder moet.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 20 maart 2018

Tegenvaller.....

Honingbij met stuifmeelklompje

Ik kom ze nu overal tegen. De bijtjes. De Maartse Viooltjes, Madeliefjes, de eerste Paardenbloemen, de Narcissen en hier en daar een Dovenetel zorgen voor het eerste lentevoer. In eerste instantie zagen beide kasten er veelbelovend uit. Er werd druk gevlogen. Al viel het wel op dat er in één kast gehaald werd en de andere leek wat ongecoordineerder. Bij inspectie bleek helaas dat één volk, op een paar bijtjes na, de winter niet doorgekomen was. Een koningin was niet meer te vinden, veel bijen dood op de bodem en geen nieuw broed aanwezig. De overgebleven bijtjes doen maar wat. Jammer, maar het volk was van het begin af aan een stuk kleiner en zwakker dan het andere. Het andere volk is groot en de kast bevat volop nieuw broed. Laten groeien en splitsen dus. Wel even een tegenvaller dat we weer met achterstand beginnen, maar het is niet anders. De natuur laat zich niet dwingen. Ondertussen genieten we gewoon van de bijtjes die er nog wel zijn......

www.lacharviere.nl

maandag 19 maart 2018

Tapijt.....

Maartse Viooltjes

De temperaturen laten het nog niet echt zien, ook hier komt het koudefront nog een keer overheen, maar toch is het lente. De tuin van de grote gite is veranderd in een bloeiend tapijt van Maartse Viooltjes. Al dat blauw, daar word je vrolijk van! Ook de knoppen van de fruitbomen beginnen nu uit te lopen. Al is dat met de 3 nachten -4 nachtvorst die vanaf vandaag aangekondigd zijn best zorgelijk.....

www.lacharviere.nl

zondag 18 maart 2018

Alweer......

boerderij

Echt hè, je kunt hier geen foto rustig maken. Altijd is er wel weer iemand die je perfecte en uitgedachte compositie fotobombed. Is het geen kip, dan is het wel één van de poezen. Of zoals in dit geval een geit. Veel te nieuwsgierig zijn ze, al onze beestjes......

www.lacharviere.nl

zaterdag 17 maart 2018

Grumpy.....

Dynamicats love lucy, Maine Coon

Dynamicats Love Lucy, onze grand lady, is inmiddels al weer 10 jaar oud, en van alle poezen het langst bij ons. Ze gaat haar gangetje en bemoeit zich niet te veel met al dat jonge volk. Hier en daar een snauw en een tik houdt hen op gepaste afstand. Ze is graag op zichzelf. Het is grappig om te zien hoe Maine Coons tot op hoge leeftijd blijven veranderen. Ze heeft nu een veel "grumpy'er" look dan ze had toen ze nog jong was. Op la Charvière doet ze haar dingetje. Heeft zo haar favoriete plekjes om in het zonnetje te zitten of te dutten, komt 's avonds graag op schoot en ontloopt alle gasten. Ze is niet zo sociaal, nooit geweest. En dat mag. Zoveel poezen, zoveel smaakjes. We hopen dat lieve kletskous Lucy nog flink wat jaren bij ons heeft.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 16 maart 2018

Rust.....

Murat

Een naburig dorpje, Murat, is een plekje waar ik graag rondscharrel. Zeker in het voorjaar. Er hangt een verstilde rust. De auto parkeren bij het prachtige kerkje en dan aan de wandel. Naar de overblijfselen van het fort of naar beneden bij het riviertje en de bron en dan omhoog het bos in. Je komt er niemand tegen en hoort niets anders dan de vogels en het geruis van het water. Doe daar nog een lekker zonnetje bij en je komt de middag wel door.....

www.lacharviere.nl

donderdag 15 maart 2018

Te groen.....

Allier

Wat was het gisteren heerlijk weer! Onderweg naar het altijd warmere Montlucon bleken er al op diverse plekken Prunussen en Forsythia's te bloeien. Wat een lentefeest! Uiteraard had ik mijn camera niet bij me, dus 's middags een fotorondje in de buurt van la Charvière gedaan. Maar door de verschillende microklimaten in de Allier zijn we hier nog niet zo ver. Er bloeit nog geen enkele Prunus of Forsythia. Wel vullen de bermen zich met bloeiend Speenkruid en Longkruid. De rest volgt vanzelf. De intensiteit van de kleuren was overweldigend; het blauw te blauw en het groen te groen. Wat fijn om de Allier weer zo te zien ontwaken.....

www.lacharviere.nl

woensdag 14 maart 2018

Blauw.....

uitzicht

Het beloofd een prachtige dag te worden vandaag. Zeventien graden met een lekker zonnetje. Bedrieglijk lente-achtig, want aankomende dagen gaat de temperatuur door een naderend koudefront weer gevoelig onderuit. We krijgen toch weer een paar nachten flinke nachtvorst. Nu de rozen zijn gesnoeid en de knoppen van het fruit zich uit hun tent laten lokken door de zon zijn we daar niet blij mee. Flink afdekken en op hoop van zegen dan maar weer. Eerst vandaag genieten van het zonnetje.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 13 maart 2018

Verlepte kip.....

Baardkuifhoenders

De Baardkuifkippies hebben inmiddels begrepen dat ze volop buiten aan de scharrel kunnen. Opgegroeid in een kleine kale ren was dat een luxe waar ze aan moesten wennen. Inmiddels genieten ze volop van het buitenleven en met name het zonnetje. Het is een plezier ze zo bezig te zien. Het blijven grappige kipjes. Eén van de dames draagt haar pruik een soort van ondersteboven, waardoor ze er permanent verlopen uit ziet. Verlepte kip, zeg maar. Zou dat een nieuw ras zijn?

www.lacharviere.nl

maandag 12 maart 2018

Ezels met buikpijn en ontsnappende circuspaardjes.....

Zonsondergang

Het was weer zo'n dag gisteren. Zo'n dag dat je je afvraagt of een rustig huisje aan het strand niet beter is. De dag begon met heerlijk weer. Koffie in het zonnetje op het terras en lekker buitenscharrelen totdat een fikse onweersbui daar korte metten mee maakte. Aan het einde van de dag, bij het ophokken van de kippen zag ik Pepper, ons ezelsveulen van nu bijna een jaar, in zijn stalletje liggen. Nou ligt hij wel vaker te luiwammessen, maar iets in zijn houding stond me niet aan. Dus er naartoe. Hij deed verwoede pogingen om op te staan maar kwam niet goed in de benen. Gauw naar de boerderij voor de hulptroepen. Eenmaal aangekomen bij het weiland bleek hij weer te staan, naast zijn mama. Maar iets was er "off". Hij was flauwtjes, bliefde de aangeboden lekkernijen niet, en hij bibberde. Bij het aanraken van zijn rug gaf hij een heftige pijnreactie. Had hij zich zeer gedaan of had hij buikpijn? Het feit dat hij steeds wilde gaan liggen was verontrustend. Met ezels neem je geen enkel risico. Het zijn doorlopers en melden pas laat dat er iets is. Dus de veearts gebeld. Die er binnen een kwartiertje was en ons vermoeden bevestigde; Pepper had buikpijn. Geconstipeerd bewogen zijn darmen nog wel, maar niet veel. Dus kreeg hij een ontkrampingsmiddel en nog wat medicatie, en parafine-olie om te laxeren. Of hij ergens alleen kon staan? Eh, ja, dat kon hij, maar of hij bij zijn moeder weg wilde? Dus begon er een hele exercitie. Pepper van voren meetrekken en van achter aanduwen, door het weiland bij de Shetjes, om hem naar de stal te krijgen. Eclair, de mini Shetlander met gevoel voor humor, kon het wel waarderen, en maakte van de gelegenheid gebruik om een ommetje te maken. Door het hek, zo het pad op. Als een circuspaardje draafde ze achter ons aan en maakte er een spelletje van. Uiteindelijk hadden we een koppige Pepper, inmiddels werkte de pijnmedicatie en kreeg meneer weer bravoure, in de hooischuur. Waar hij niet kon blijven, want al dat hooi was even niet wat hij nodig had. "Il faut vider avant remplir", zei de veearts nog lachend tegen hem. Dus hop, de twee ezelmannen de stal uit het weiland in en de deur gebarricadeerd. Uiteindelijk stond Pepper in de stal. Waar hij nu nog staat, en het lijkt hem beter te gaan. Hij is vastbesloten terug naar zijn mama te gaan, ze hebben elkaar meermaals geroepen vannacht, maar moet nog weer even een injectie en parafine-olie vandaag. We zien het even aan alvorens hem te verenigen met Safraan. Vandaag hopen we op een kalme dag, of een rustig huisje aan het strand. Geen exercities met ezels met buikpijn en ontsnappende circuspaardjes. Zou dat lukken?

www.lacharviere.nl

zondag 11 maart 2018

Gespetter.....

Ganzen

Dank zij het mooie weer wordt er weer gespatterd en gedobberd. Zoewel de eenden in de mare als de ganzen in hun eigen stuwmeertje genieten volop van het water. Ik weet het, het zijn geen zwanen, maar het is wel een idyllisch plaatje.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 10 maart 2018

Stuifmeel en kleur.....

Maarts Viooltje, Viola odorata

De eerlijkheid gebied mij te vertellen dat ik de eerste drie Maartse Viooltjes al zag in februari, net voor de kou toe sloeg. Aan de voet van de kersenboom stonden ze blijkbaar beschut genoeg om heel dapper zo vroeg te bloeien. Inmiddels is het maart en bloeien ze overal. Tapijten van geurige paarse bloemetjes. Samen met de bloeiende Kornoeljes en de kleine bloemetjes van de Ereprijs geven ze de eerste kleur en zijn ze voedsel voor de bijen die inmiddels weer druk vliegen. Gezien de grote gele klompen stuifmeel aan hun pootjes weten ze feilloos waar de eerste lentebloeiers staan.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 9 maart 2018

Modderbad.....

Land Rover

Even nog wat materiaal in de aanhanger naar het veld brengen liep een beetje anders. Wat op het eerste oog gras leek, bleek niets anders dan onvervalste, kletsnatte modder. Door de zo ontzettend natte winter staat het grondwater maar net onder het maaiveld. Dus waren de wielen van de Land Rover kansloos. In no time zat de auto diep ingegraven. Met alle 4 de wielen. Dat heb je zo met 4-wheel drive. De kleine tractor bood geen soelaas, dus de oude Mc. Cormick, die gelukkig netjes startte, maar van stal gehaald. Ook dat had geen enkel effect, ondanks de onder de banden gestoken planken. De Land Rover zit vast. Hij kan niet voor of achteruit. We hebben het maar even gelaten voor wat het was, gisteren om een uur of vijf. Nu maar hopen dat het vandaag niet gaat regenen en het zonnetje de modder wat op laat drogen. En dan in de herkansing, want we hebben dat werkpaard wel nodig.....

www.lacharviere.nl

donderdag 8 maart 2018

Stress.....

de weg naar la Charvière

Het gaat hard nu. Ineens is het al weer bijna half maart. En eind april gaan we open. Het is nu, naast het bouwen van de platforms, ook weer de tijd van groenonderhoud. De eerste rozen zijn gesnoeid, nog een paar te gaan, evenals de Hortensia's. De bermen liggen er ook al weer strak bij. Er moet nog overal hout en takken worden geraapt en de groei begint alweer in het gras te komen. Binnenkort worden de gites, net als de kamers, weer uit winterstand gehaald door middel van een grote voorjaarsschoonmaak. Een enorme klus! Wasmachines vol met dekbedden, hoofdkussens en gordijnen! Dan zijn er nog twee nieuwe safaritenten op te zetten en in te richten, de twee reeds bestaande moeten ook weer instapklaar gemaakt worden. Tipitenten en bungalowtenten opzetten en inrichten. De picknickbanken en terrastafels moeten uit de winteropslag en het zwembad, naar gelang het weer, moet weer open. En nog zooooo veel meer. Na een winter waar je niet zo heel veel buiten kunt doen en het tempo anders is voelt dit wel weer als stress.....

www.lacharviere.nl

woensdag 7 maart 2018

Wakker.....

Allier in maart

Heel langzaam begint het landschap van de Allier te veranderen. Uit de winterstand te komen. Ineens merk je dat het groen van het gras groener wordt en hier en daar komt er een waas in bomen. De lichtintensiteit is toegenomen. Zodra de zon zich laat zien is het heerlijk. En al zijn de luchten imposant en drijven er dikke wolkenpakketten over, het valt mee met de regen. De natuur wordt wakker.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 6 maart 2018

Het werkt niet.....

Lentebloeiers

Ik had het even nodig. Net dat kleine beetje voorjaarskleur. Het liefst zou ik alles volzetten met kleurige voorjaarsbloeiers. Manden vol! Maar verder dan een klein bakje Viooltjes op het kastje bij de voordeur kom ik niet. Planten en bloemen zijn duur in Frankrijk. Nou is dat nog wel overkomelijk, je zou er tenslotte een hoop plezier van kunnen hebben. Maar het werkt niet hier. Gewoon niet! Eenden, geiten, kippen, pauwen en poezen slopen alles wat hier van nature niet voorkomt. De Crocusbloemen vind ik gerafeld op de grond terug, de Narcissen liggen plat en de knoppen zijn eruit gegeten. De uitlopers van de rozen schijnen héél lekker te zijn en de geiten weten ze precies te vinden. Viooltjes dienen als saladebuffet en de kruidenbakken met vers ingezaaide kruiden worden als stofbad gebruikt door de kippen. Bloembakken werken sowiezo niet hier. Je vind binnen een paar uur de net geplante plantjes gemarteld naast de bak terug. Zucht! Ik weet het, en toch trap ik er elke keer weer in. Gewoon in de hoop dat.... Vooralsnog is het kleine bakje Viooltjes, dicht tegen de voordeur, niet ontdekt. Maar dat is een kwestie van tijd. Eén geit of kip is voldoende. Tot die tijd geniet ik er met volle teugen van, van dat kleine beetje kleur......

www.lacharviere.nl

maandag 5 maart 2018

Bouwen.....

nieuwe safaritenten

Eindelijk kan er op de camping gewerkt worden aan de platforms voor de nieuwe safaritenten. Alles was voorbereid dus de paaltjes konden zo de grond in. Na een dagje buffelen, naast alle andere werzaamheden die gewoon doorgaan, is een halve ondergrond van een platform klaar. Vandaag de andere helft. De camping is nog in winterstand en alles is nog kaal, maar elke keer weer verbazen we ons over het prachtige uitzicht over het dal. Het duurt nu niet zo heel lang meer of er kan weer volop genoten worden van een ontbijtje in het zonnetje met dit 5 sterren uitzicht!

www.lacharviere.nl

zondag 4 maart 2018

Naar buiten......

bijenkast

Nu de kou uit de lucht is, en het zonnetje zich regelmatig laat zien, vliegen onze bijen weer elke dag. De zon warmt de kast snel op wat hen blijkbaar naar buiten drijft, de naderende lente in. Af en toe komt een zoemend bijtje je even gedag zeggen buiten. Veel valt er nog niet voor ze te halen. Behoudens wat bloeiende Sneeuwklokjes en hier en daar een enkele Crokus bloeit er nog niets. Straks, als de Boterbloemen, Paardenbloemen en fruitbloesems zich melden kunnen ze hun hart ophalen. Dan is de Allier één grote bloementuin.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 3 maart 2018

Project postbode.....

Parelgrijze Bantam Péking

Onze factrice, een hele aardige postbode genaamd Brigitte, is groot fan van mijn parelgrijze Bantams. Al een paar keer heeft ze gevraagd om een, als het zo een keer uitkomt, kuiken. Het moet wel een kipje zijn, en geen haan.  Dus schoof ik een maandje geleden een broedeitje van een zilveren Bantammetje bij een andere lichting eieren in de broedmachine. Eentje had ik er maar, de andere had ik, zul je net zien, per ongeluk laten vallen. Het eitje bleek bevrucht en na 21 dagen kwam er een ieniemienie zilveren kuikentje uit. So far so good met project cadeautje voor aardige postbode. Nu alleen nog hopen dat het een kipje blijkt te zijn, want anders zit ik weer met een extra haantje. en kan ik weer opnieuw beginnen....

www.lacharviere.nl

vrijdag 2 maart 2018

Wagenwijd open.....

Lente

Gisterennacht verdween de enorme kou als sneeuw voor de zon. Er waaide een stevige, warme wind, die ook de laatste stukjes ijs in no time ontdooide. Het zonnetje hielp mee en het kwik klom snel naar 14 graden. Dus alles was buiten te vinden. Er werd, na dagen winterslaap, weer druk gescharreld. En wij? Wij hebben alle deuren en ramen wagenwijd opengezet om de kou uit de gebouwen te verdrijven. En hebben de zon onze botten laten verwarmen. Door met waar we mee bezig waren; het voorjaar dat er aan komt......

www.lacharviere.nl

donderdag 1 maart 2018

Gevaarlijke geitencapriolen.....

geit Bonny

Never a dull moment hier op de boerderij! Kom ik gisteren buiten om een waterbak leeg te gooien, hoor ik een geit ijselijk gillen. Dusdanig door merg en been gaand dat ik geen tijd neem om kaplaarzen aan te trekken, laat staan een jas tegen de snijdende kou, maar op mijn pantoffels begin te sprinten in de richting van het geluid. Ergens onderweg verlies ik mijn sjaal maar laat hem weg waaien. Ik zie vaag een geit hangen in het hek, maar heb mijn bril niet op en weet dus kop niet van kont te onderscheiden. Mijn hart slaat over.... Achterin de geitenweide vind ik een totaal ontdane Bonny, op zijn kop tegen het hek hangend aan een verstrikt achterpootje. haar nekje raakt net de grond. Bang dat ze zich nog verder bezeerd hijs ik haar op aan haar voorpootjes en schuif mijn knieen onder haar rug. Man, wat is ze zwaar, wat een dikzak! Terwijl ik zo krampachtig probeer met één hand haar stil te houden en met de andere hand haar totaal verstrikte pootje los te maken, probeer ik door middel van hard roepen dochter, die binnenzit, te alarmeren. Maar de wind giert en alles in de boerderij is al potdicht. Na een minuut of vijf zo met een rillende Bonny te hebben geworsteld moet ik haar voorzichtig neerleggen om dochter te alarmeren en een draadtang te halen in de schuur. Samen rennen we terug naar de arme geit, waar ik haar weer optil en dochter haar pootje los knipt. Er zijn geen zichtbare verwondingen, maar belasten doet ze haar achterpootje niet en ze hobbelt naar de stal. Maar omdat ze zo rilt besluiten we het arme beestje naar de hooischuur te dragen en daar de nacht door te laten brengen. Ze belast haar pootje al weer iets, maar heeft duidelijk pijn. Een uurtje later loop ik door het donker weer even naar de hooischuur om te kijken hoe het met haar is. Op enkele lodderige poezen en een verbaasd haantje na is de hooischuur leeg. Leeg? Hoe kan dat nou? Al snel begrijp ik dat Bonny op de hooibalen moet zijn gesprongen en zo door het hooigat de ezelstal in moet zijn geglipt. Dus terug naar de boerderij voor mijn jas, laarzen en hulp. Terwijl ik visioenen krijg van nachtelijk zoeken in een donkere ezelweide. Eerst besluit ik even in de geitenstal te kijken voor we de donkere weides induiken. En wie vind ik daar? Bonny. Keurig bij de andere geiten staat ze me, nog steeds rillerig, aan te kijken. Ze wilde duidelijk in haar eigen bedje slapen. We kiepen er nog een container stro en hooi bij, wat de andere geiten met enthousiasme verwelkomen, en laten het maar zo voor vannacht. Diep onder de indruk van Bonny's capriolen, lopen we terug. Ze moet dus op de hooibalen zijn gesprongen, door het hooigat in de ezelstal, door de weide om de stal zijn gelopen, om van daaruit over het gaas tussen de kippenren en de varkensweide te springen, en vervolgens, op dezelfde plek als waar ze even daarvoor vastzat weer over het hek naar de geitenweide te springen. Wat een slimme geit! Zou ze nu geleerd hebben van haar avontuur en het ontsnappen even laten voor wat het is? Zucht..... ik vrees mijn grote vrezen.....

www.lacharviere.nl