In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

donderdag 31 oktober 2019

Verdwenen.....

Bijen

Toch maar besloten het bloggen te hervatten. Want al stond onze wereld ineens stil, het leven op la Charvière gaat natuurlijk gewoon door. Never a dull moment! Neem nou de bijen. De laatste keer dat we de kasten openden, een week of 4 geleden, waren alle volken op goede sterkte. Mooie, grote volken. Wel hebben we de inspectie van de raten toen gestaakt omdat de bijen gestresst reageerden. Aan het zoemen als je een kast opent hoor je al direct of het een goed idee is om door te gaan of dat je ze beter kunt laten. Dat laatste was het geval, dus hebben we ons beperkt tot het geven van suikerwater. Afgelopen week de laatste keer inwinteren, het gaat kouder worden. En toen bleek één kast gewoon leeg te zijn. Geen bij meer te bekennen. En dan ga je kijken, en zoeken naar de oorzaak. De raten waren allemaal leeg, op een heel klein beetje gesloten broed na. En wat je zou verwachten bij een vergiftiging met insecticide, een heleboel dode bijen in en voor de kast, daar was geen sprake van. Er lagen er een stuk of wat op de bodemplaat, dat was alles. Moerdoppen, die een zwerm konden aanduiden, waren er ook niet. Er was geen directe verklaring voor, behalve dan dat we voor het eerst geconfronteerd werden met het fenomeen CCD. Colony Collapse Disorder. Wereldwijd een steeds groter probleem. Blijkbaar vertrekken dan alle werkbijen in één keer, slechts een handvol werkbijen, een klein beetje broed, en de koningin achterlatend. Die natuurlijk verhongeren als er geen werkbijen meer zijn. De oorzaak? Daar kunnen we alleen maar naar raden. Het is zonde, zo'n mooi groot volk verliezen na al het werk dat je erin gestoken hebt. Maar we zijn de enigen niet die het gebeurd. Wereldwijd is het een probleem. We kunnen alleen maar hopen dat het onze andere volken wel goed gaat. Voorlopig gaat deze kast in de opslag.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 29 oktober 2019

Update:


En dan nu eindelijk een update, omdat we weten dat zoveel mensen die ons een warm hart toe dragen daarom zitten te springen:

Na de initiële paniek en het gevoel elke vaste grond onder onze voeten te zijn verloren proberen we ons te herpakken. De golf van reacties leverde nare commentaren en allerlei aannames op, maar ook heel veel warme reacties en veel bruikbare tips, die ons op het spoor hebben gezet van de juiste mensen. Veel goede informatie gekregen waar we wat mee kunnen. Achter de schermen wordt ook heel hard meegedacht en uitgezocht, wordt ons financiële en praktische steun toegezegd en dat doet ons ongelooflijk goed. Al die PB'tjes, telefoontjes, lieve reacties geven ons een grote duw in de rug.

We zijn ons aan het beraden, en laten ons nu goed en terdege informeren. Kijken naar de mogelijkheden en onmogelijkheden. En hopen voor het einde van de week aan iedereen aan te kunnen geven of La Charvière een nieuwe start gaat maken.

Het gevoel dat bij ons blijft plakken, is dat we naïef zijn geweest. Of misschien wel ronduit dom. Vanaf het eerste uur hebben we de aangiftes uit handen gegeven en voor alle officiële administratie steun gezocht. En ja, we hadden zeer zeker beter op moeten letten. Dat was onze verantwoordelijkheid en in retro-perspectief hadden we ons veel beter moeten informeren, en de aangiftes moeten uitpluizen en controleren.

Maar andere dingen aan ons hoofd en niet goed opgelet. Want naast het feit dat je bezig bent je Domein uit te bouwen tot wat het nu is, en probeert een hoog niveau van kwaliteit te leveren hebben we behoorlijk wat tegenslagen te verduren gehad. Een dubbele infarctueuze longembolie waardoor ik maanden op de bank leefde en die tot op de dag van vandaag nog steeds voor problemen zorgt, het herseninfarct dat daaroverheen kwam dat me dagelijks confronteert met de gevolgen van NAH, de tumor die in mijn schildklier werd ontdekt en gelukkig goedaardig was, maar ervoor zorgde dat die schildklier eruit moest. Waarna ik achterbleef met een stembandverlamming die me nog benauwder maakten. Al die stress en problemen hebben de chronische darmziekte die ik al onder de leden had niet veel goed gedaan, en dagelijks is eten een struggle. Het heeft afgeleid, we hebben niet goed opgelet. Hadden als ondernemers alerter moeten blijven.

Dat alles is niet meer terug te draaien, maar we beginnen weer licht aan het einde van de tunnel te zien. Proberen nu de positieve kanten van het verhaal te zien. Want ons informerend, ziet het er iets positiever uit. Met een betalingsregeling, en al dan niet met behulp van de bank, zijn we al ver geholpen. En daarnaast zal er een andere bedrijfsvorm moeten worden gekozen, en moeten we misschien een heel klein stukje groeien om dat te compenseren.

Want, en dat vergeten we haast in alle drijfzand, we hebben een unieke plek. Waar al zoveel lieve mensen en leuke kinderen een hele fijne vakantie hebben gehad. De unieke energie van la Charvière, die willen we graag blijven delen, want wij genieten er ook zo van.

Dus blijven we deze week hard aan de slag, en ons best doen, om dit te gaan bewerkstelligen.

Rest ons alleen om vanuit het diepst van ons hart jullie allemaal te bedanken. Voor jullie onvoorwaardelijke steun en geloof in ons, en voor alle lieve berichtjes en commentaren. We zijn echt diep geroerd door al die positiviteit en beloven heel hard ons best te gaan doen!

NB: het intiële bericht is verwijderd ivm nare reacties en aannames op diverse fora


vrijdag 18 oktober 2019

Recept raclette-rol.....

racletterol

Nu we doordeweeks kinderloos zijn, heb ik niet altijd zin om uitgebreid te koken. Snel, makkelijk, maar toch voedzaam is het devies. Deze raclette-rol is dan een prima keuze, maar ook als borrelhapje, voor de lunch of als voorgerecht doet hij prima dienst. Het oorspronkelijke recept krijg je van mij, maar de rol staat open voor alle mogelijke creatieve variaties. Zo verving ik gisteren de geraspte aardappel door geraspte courgette met oregano, groentjes hè, en de gekookte ham door Serranoham. Hmmmm..... Daar gaat ie:

Ingrediënten:

450 gr. geraspte (rauwe) aardappel, uitgeknepen in een doek of vergiet
1 ui, gesnipperd
eventueel 1 eentje knoflook, fijngehakt
5 grote eieren
4 plakken schouderham
8 plakken raclettekaas (of andere kaas, maar hij moet wel snel smelten)
zout, peper

Verwarm de oven voor op 180 graden.
Nadat je de geraspte aardappel goed uit hebt geknepen doe je deze in een kom.
Kluts de eieren met peper en zout en giet dit bij de aardappel.
Voeg de gesnipperde ui en de knoflook toe.
Bekleed een kleine braadslede met bakpapier of gebruik een siliconenvorm, en giet het mengsel
hierin. Strijk mooi glad en bak het in de oven van 180 gaden, ca. 30 minuten.

Haal de vorm uit de oven, bekleed 2/3 van de plak met ham, en daarover de raclettekaas. Rol nu de plak, met behulp van het bakpapier om scheuren te voorkomen, op, en eindig met de onbelegde onderkant. Druk de rol enigszins aan en zet nog een minuut of tien in de warme oven, of tot de kaas gesmolten is. Serveer warm, in plakken gesneden.

Lekker met een salade en wat stokbrood! Bon appetit!

www.lacharviere.nl

donderdag 17 oktober 2019

Eerlijk.....

Bijen op de vliegplank

Afgelopen week bekeken wij met afgrijzen de Netflix documentaire "Rotten", over honingfraude. De rekensom is simpel: het aantal bijen en de honingproductie nemen wereldwijd af, terwijl de vraag naar honing stijgt. China overspoelde de Amerikaanse markt met honing aangemaakt met rijstsiroop, ook een manier om de productie te verveelvoudigen. Er werd een manier ontdekt om pollenonderzoek, de manier om de productieplaats van honing te achterhalen, te omzeilen. Toen er vervolgens import-restricties kwamen voor Chinese honing, kwam de honing via een andere achterdeur, lees de Aziatische markt, binnen. Honingfraude is een groot probleem, en waar de vraag de productie blijft overstijgen, een probleem dat niet zo makkelijk op te lossen is. Ik vroeg me af hoe dat in Europa zit, die honingfraude? Ook die cijfers zijn schrikbarend; zeker 50% van de in Europa verkochte honing is, geheel of gedeeltelijk, nep. Er wordt gerommeld met herkomst en honingsoort, er worden goedkope siropen aan toegevoegd, pollen uitgehaald of toegevoegd, kortom; als consument weet je niet meer wat je koopt. Manukahoning is geen manukahoning, acacia geen acacia. Schrikbarend hoe er met voedsel wordt geknoeid! Wat een genot, als je dan even naar je vijf eigen bijenkasten kunt lopen, en kunt zien hoe hard deze prachtige beestjes aan het werk zijn. Eén honingbij verzameld gedurende haar hele leven slechts één theelepel honing, wat honing kostbaar maakt. En wat zijn wij dan rijk, als ik die prachtige potjes goudgele lekkernij in de voorraadkast zie staan! Het waren er niet veel dit jaar, maar voor ons genoeg. Eerlijke honing, zo uit de raat. We hopen volgend jaar meer te kunnen oogsten, zodat we heel veel mensen mee kunnen laten genieten van dit mooie natuurproduct. Mijn advies? Ga volgende keer naar een lokale kleine imker als je honing nodig hebt, hij werkt er samen met zijn bijen hard en met liefde aan, en sla die uit de supermarkt maar even over.....

www.lacharviere.nl

woensdag 16 oktober 2019

Eetbaar of giftig.....

Paddenstoelen

De paddenstoelen schieten overal de grond uit. Op de kampeerweide staan grote kringen paddenstoelen, er groeien Reuzebovisten in de tuin van de grote gite, en ook op de speelweide staan ze her en der. De grootste kring paddenstoelen lijkt de contouren van de kampvuurplaats te volgen en dat is zo'n grappig gezicht! Het zouden weidechampignons kunnen zijn, en dan zijn ze eetbaar, maar even zo goed kunnen het Karbolchampignons zijn, en die zijn giftig. Hoe dan ook, ik weet er te weinig van en laat ze lekker staan. Ik ga wel voor een lekker maaltje Cantharellen naar de supermarkt.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 15 oktober 2019

Verstilling.....

Fine art fotograaf Charles Niël

De hekkesluiter van ons seizoen was artist in residence Charles Niël en zijn vrouw Barbara. Charles is een fine art fotograaf die prachtige stillevens maakt. Er werd een tijdelijke studio ingericht in de ezelstal waar Charles aan de gang ging met alledaagse gebruiksvoorwerpen. Met als resultaat prachtige stillevens. Deze is mijn persoonlijke favoriet, het geeft voor mij zo goed de verstilde sfeer op onze oude boerderij weer. Buiten dat was het een genot om Charles en Barbara als gasten hier te hebben. Daar komt vast een vervolg op! Charles exposeert samen met Louise te Poele in de Bergkerk in Deventer. De prachtige expositie Bloomlight is nog te bewonderen tot 10 november. Een echte aanrader! In januari 2020 opent Charles de deuren van zijn eigen fotogalerie(tje) in een muurhuisje aan de Lebuinuskerk, groot Kerkhof in Deventer. Voor meer van zijn werk: https://www.charlesniel.com/index

www.lacharviere.nl

maandag 14 oktober 2019

Kerstpeertje.....

Perenbloesem in oktoberr

Nu we, na de maandenlange droogte- en hitterecords eindelijk weer af en toe een mals buitje hebben, en de temperaturen toch nog steeds veel te hoog zijn voor de tijd van het jaar, is de natuur bezig met een inhaalslag. Wij ook. Gisteren werd het 27 graden, en was het een prima dag om buiten bezig te gaan.  Er lagen immers nog 600 impulsaankoop bloembollen voor bijen en vlinders te wachten om de grond in te gaan. Ik was al een paar keer van plan geweest deze klus te klaren, maar werd wanhopig  van al het hoge dorre onkruid. Hoe moest ik daar nou een bol tussen krijgen? Dus gingen we gisteren eerst met de bosmaaier aan de gang en maaiden we daarna de bloemenweide waar we ze wilden planten. Alliums, Narcissen, Tulpen, Sneeuwroem, Irissen, ze zitten eindelijk in de grond. En passant paadjes en grind van onkruid ontdaan, en het gras waar nu weer groei in zit gemaaid. La Charvière word eindelijk weer groen! Wat ons wel opvalt is dat de natuur een soort tweede lente laat zien. Er gaan weer bloemen bloeien, de bijen vliegen af en aan met stuifmeel, de bomen maken nieuwe groene blaadjes en overal komen zaailingen op. En dat half oktober! Maar het frappantst vind ik de bijna kale perenboom, die tussen de verdroogde bladeren een heuse bloemknop heeft zitten. Dat wordt een kerstpeertje denk ik......

www.lacharviere.nl

zondag 13 oktober 2019

Met harde hand.....

Krabpaal

Al shoppend in Montlucon eindigden we bij de dierenwinkel voor een nieuwe voorraad brokken voor de hond. En passant even naar de krabpalen gekeken, met het oog op Ragdollkitten Doppio die we over een week of wat ophalen. Maar wat waren ze duur! Gammele en sobere constructies, maar met een prijskaartje dat alles behalve sober was. We hebben het maar even laten gaan. Toen we vervolgens nog wat groenten haalden bij de Lidl bleken ze daar een krabpaal(tje) voor nog geen 35,- euro te hebben. Hij zag er best leuk uit, dus hop, mee dat ding. Thuis gekomen hebben we het bouwsel meteen gemonteerd, en ik moet eerlijk zeggen: het is een leuk ding. Maar de poezen keurden het geval geen blik waardig. Een gewillig proefslachtoffer vond ik in Muffin, die op de tafel opgerold lag te slapen. Bolletje al slapend opgeschept en in het bovenste mandje neergelegd. Even tilde ze haar koppie op en toen sliep ze verder. De rest van de dag was ze niet meer van haar plek te krijgen. En ook nu zoekt ze de krabpaal continue op. Ze heeft al in het mandje geslapen, in de hangmat, op het plankje, het pluche geval bevalt haar prima. En net als op haar camping, regeert ze over haar krabpaal met harde hand. Eén ding is duidelijk; de krabpaal is van Muffin. Knappe Doppio die haar eruit wil krijgen.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 12 oktober 2019

Cowboyhoed......

Omfrezen kampeerveld

Het was een prachtige zomerdag gisteren. Temperaturen dik boven de twintig graden, een heerlijk zonnetje aan een strakblauwe lucht. Op het kampeerveld hoorde je de vogeltjes zingen en loeide een enkele koe in de verte. Sprinkhaantjes hopten van stengel naar stengel en de vlindertjes fladderden rond op zoek naar de laatste bloemen. Wat een rust op de camping! Totdat die rust ineens bruut verstoord werd door een tractor. Tractor? Jawel, die van ons. Want wat een mooie dag om de nieuw aan te leggen speeltuin om te frezen. En nog een keer. Een stuk van pak 'm beet 100 vierkante meter was met de microtractor zo omgefreesd. En daarna moest het hobbelige terrein natuurlijk enigszins geëgaliseerd worden. Dat was een lastige, want daar hebben we niet een handig dingetje voor. Dus dat werd bricoleren. Een stief kwartier later hing er een met kettingen vast gemaakte pallet achter de tractor. Met Roelof erop als tegengewicht en ondergetekende aan het stuur. Oude tijden herleefden, want ooit egaliseerden we op deze manier met een spoorbiels grote stukken grond na het aanleggen van het nieuwe microstation en bijbehorende pijperij. Ik kon nog net de verleiding weerstaan mijn cowboyhoed op te zetten. Yihaaa! Maar het lukte, en er ligt nu een maagdelijk stuk kampeerweide klaar om bebouwd te worden. Een rol van dertig meter dik jutetouw wordt aankomende week geleverd, begin van de week palen halen, èn hout, en dan gaan we naar fase twee: het bouwen. Laten we daar nou net heel veel zin in hebben......

www.lacharviere.nl

vrijdag 11 oktober 2019

Impasse.....

Boule Mich'versus kippen

De gewoonte om twee keer per dag de Loopeenden een bak voer te geven voor de boerderij is niet onopgemerkt gebleven. Ook een aantal kippen en de pauwen hebben in de gaten gekregen dat er, buiten hun eigen voedertijden om, iets te halen valt. Daarbij nemen de bewuste kippen het zekere voor het onzekere; ze hangen de hele middag op het gras en het terras voor het huis. Ze worden steeds brutaler en schromen niet de receptie binnen te komen om te kijken of er al een bak voer in aantocht is. Deze keer stuitten ze echter op een verbouwereerde Boule Mich', die echt niets van die grote gevederde beesten snapt. Het leverde een impasse op; een aan de grond genagelde Boule versus kippen die hun positie bij de voordeur weigerden op te geven. Uiteindelijk heb ik de deur maar dicht gedaan. Soms is het hier echt een huishouden van Jan Steen.....

www.lacharviere.nl

donderdag 10 oktober 2019

De eerste stap......

natuurspeeltuin fase 1

Oké, ik geef het toe: we kunnen het niet laten. Er gaat weer iets gebouwd worden. Wat oorspronkelijk bedoelt was als kleine tweede speeltuin, maar dan op het kampeerveld, ontwikkelde zich in ons enthousiasme verder tot wat het uiteindelijk moet gaan worden: een flinke natuurspeeltuin. De eerste stap, kijken waar hij gaat komen, hebben we gisteren genomen. Hij komt achter op de 1 ha grote kampeerweide. Onderzoek is gedaan, de schetsen liggen klaar, we weten wat we willen, welke materialen er nodig zijn, en het wordt een grote klus. Vanaf seizoen 2020 kunnen kinderen naar hartenlust klimmen, klauteren, spelen en ontdekken. Hoe het eruit gaat zien? Dat verklappen we nog even niet. We zullen aankomende tijd regelmatig updates plaatsen op de weblog en op Facebook. Maar dat het super wordt, daar zijn we van overtuigd......

www.lacharviere.nl

woensdag 9 oktober 2019

Gesneuveld.....

geiten

In de geitenweide stond een wilg die al geruime tijd aan het kwakkelen was. In de herfst van 2017 zakte de stam al steeds schever en leek er nog weinig leven in te zitten. Dus ontdeden we hem van zijn pruik en lieten de kale stam staan als schuurplek voor de geiten. Tot onze verbazing liep hij het volgende voorjaar weer uit en leek hij weer helemaal opgefrist. Ook dit jaar deed hij weer zijn best maar, mede door de droogte, gaf hij het ergens in juli definitief op. Dode bladeren, geen groen meer te bekennen. Toen ik er gisteren langs liep viel me ineens op dat de halve onderkant weg was en de stam nog maar op een klein stukje wortelgestel rustte. Na enig wrikken lag hij zo om. Veel moeite kostte het niet. De geiten, gealarmeerd door het geluid van knisperende blaadjes aan vallende takken, waren er als de kippen bij om de takken te strippen van het dode blad. En toen dat op was werd er uitgebreid geschuurd, gekrabd en geklommen. Vandaag zal de nieuwigheid er wel vanaf zijn en haal ik hem uit de wei. De takken als aanmaakhout, de stam krijgt een plekje in de nieuw aan te leggen natuurspeelplaats. Want die plannen liggen nu op de ontwerptafel. Maar daarover later meer......

www.lacharviere.nl

dinsdag 8 oktober 2019

Zomergasten.....

Hop

Het leuke was dat we in Spanje een aantal van onze vaste zomergasten tegenkwamen. De Zwaluwen, die bij ons al een paar weken geleden zijn vertrokken, vlogen daar nog in grote groepen. En ook de Hop, die hier in de lente en de zomer overal zijn hoep, hoep, hoep, laat horen maar nu ook naar warmere oorden is vertrokken, kwam een bezoekje brengen aan onze kampeerplek. Drie van deze prachtige vogels lieten zich uitgebreid bewonderen. Waar ze in de Allier schuw zijn, en je ze wel doorlopend hoort maar nauwelijks ziet in de velden, waren deze Hoppen bijzonder op hun gemak in menselijk gezelschap. Grappig, dat je helemaal naar de Spaanse Costa moet rijden, om eindelijk een keer de Hop goed te kunnen zien.......

www.lacharviere.nl

maandag 7 oktober 2019

Badderen.....

Hasbandparkieten

Dat er op de camping in Spanje vogels rondvlogen waarvan ik het geluid niet kende was me al snel duidelijk. Ik had hun gekrijs al wel geregistreerd, maar nog niet kunnen achterhalen waar het vandaan kwam. Toen ik dag twee in alle vroegte met Obi terugkwam van het strand zag ik ze ineens zitten op de paaltjes aan weerszijden van het pad; het waren papegaaien! Prachtig groene, kleine papegaaitjes!
En natuurlijk had ik net mijn camera niet bij me. Tegen de tijd dat ik Obi had teruggebracht en mijn camera had gepakt waren ze natuurlijk gevlogen. De rest van de dag zag ik ze al krijsend overvliegen of druk zijn in de toppen van de Tamarisken die op het terrein stonden. Te ver om er een foto van te maken. De fikse regen- en onweersbuien die die nacht de camper deden schudden bleken een geschenk uit de hemel. In de ontstane plassen streek een hele troep van de papegaaitjes neer, op slechts enkele meters van mijn campingstoel, en zo kreeg ik uitgebreid de kans om van het hele badder-ritueel te genieten en ze vast te leggen op de gevoelige plaat. Wat waren ze leuk! Enig Googelen leerde me al snel dat het hier om Halsbandparkieten ging. Ooit gehouden als volièrevogels, maar ontsnapt of losgelaten pasten ze zich wonderwel aan aan het vrije leven en vindt je ze nu in heel Europa. In het Vondelpark, in Lille, in Brussel en zelfs in de Auvergne zijn ze al aangetroffen. Hoe dan ook, het zijn ontzettend leuke en vindingrijke vogels, en ik zou er best een paar op la Charvière willen hebben. Maar om nou zo maar een paar van die exoten hier los te laten? Dat gaat misschien een beetje te ver......

www.lacharviere.nl

zondag 6 oktober 2019

Zen zijn.....

Zonsopgang in Roses

Zonsopgangen, ik ben er gek op. Net als op zonsondergangen. Het markeert zo mooi het begin van een nieuwe dag. Of het einde ervan. Op la Charvière heb ik al heel wat mooie ochtenden mee mogen maken. Maar zo, met een kop koffie op het zo goed als verlaten strand, is een echte bonus. De camping achter me slaapt nog, of wordt net wakker. Een vroege visser gooit net als andere ochtenden zijn hengel uit op de overgang van de lagune naar de zee. De lucht is goud, het water kabbelt, en onder mijn benen voel ik duizenden fijne zandkorreltjes. Zo kijkend naar de oneindigheid van de lucht en het water besef je ten volle op wat voor een bijzondere planeet we wonen. De wonderen die we maar al te vaak niet zien in de waan van de dag. Het is puur zijn. En Zen. Kon elke ochtend maar zo mindfull beginnen.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 5 oktober 2019

Zeehond.....

Obi de zeehond

De zomer die hier verdween, vorige week, reisden wij achterna. We vonden hem terug aan de Costa Brava, de Spaanse kust net over de Franse grens bij Perpignan. Op een camping bevolkt door Nederlandse, Britse en Duitse 70+'ers, wij behoorden duidelijk niet tot de doelgroep,  parkeerden we onze camper op enkele meters van het strand. Met gemiddeld 27 à 28 graden en een zonnetje was het daar nog volop zomer. Obi, niet erg bereisd, vond de reis van een uur of 7 maar niets, maar heeft zich keurig gedragen. En zijn lijdzaamheid werd ruimschoots beloond. Het (honden)strand was een openbaring voor hem. Al dat zand, en die vrijheid! Neus in de wind en zoveel te zien! Dag twee ontdekte hij dat spelen op het strand met andere honden heel erg leuk is, en hij was vanaf dat moment niet meer te houden. Dus speelde hij, rende hij, dook enthousiast op iedere hond af, groef diepe gaten, ontdekte drijfhout en schelpen, maar ook dat die grote plas water niet lekker was en je aanviel als je even niet oplette. Laten we wel wezen; een zeehond is Obi niet, dus bleef hij verre van de golven. Voor ons was het heerlijk even uit te waaien, een beetje te kleuren in de Spaanse zon en te wandelen met ons dolblije hondenvriendje. Helaas zit onze break er weer op, en thuis is het met een schamele 17 graden en nattigheid minder aangenaam. Obi ligt voor pampus, die heeft, bang dat hij ook maar iets zou missen, de afgelopen week nauwelijks geslapen. Wij zaten gisteravond gewoon weer aan de boerenkool met worst, want zoon is het weekend weer thuis. Vandaag even omschakelen en geen zonsopkomst aan het strand in een korte broek, maar de kachel aan en een lekker vest. Ook voor ons is de herfst nu ècht begonnen.....

www.lacharviere.nl