In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zondag 23 februari 2020

Zoeken.....

eendenei

Tjonge, wat zijn die Loopeenden slordig! De drie dames zijn net begonnen met eieren leggen en wat er gezegd wordt over Loopeenden klopt: ze laten ze overal vallen. Er gaat geen dag voorbij of ik vind op een rare plek een eendenei. Zo lag er al ééntje onder de aanhanger, zijn er al een paar het water ingerold omdat ze op de schuine helling rondom de mare werden gelegd, en er liggen er nu twee op het drijvende eendeneiland, dus daar kan ik niet bij. Nou heb ik sowieso geen plannen met de eieren, behalve dan dat ik er een paar achter hou. Loopeenden schijnen wat broeden betreft namelijk net zo slordig te zijn. En de twee Barbarie-dames die we nog hebben gaan straks weer broeden op onbevruchte eieren. Het zijn goede broeders en ervaren moeders. Dus wil ik een paar Loopeend-eieren aan hen doneren. Dan hebben we toch weer pulletjes en hoef ik me niet met de rommel van eendjes groot brengen te bemoeien. Wat dat is een heel gedoe. Dus voorlopig maak ik elke dag een rondje. Op zoek naar eendeneieren. Pasen is vroeg dit jaar......

www.lacharviere.nl

zaterdag 22 februari 2020

Kastanjes.....

Tamme kastanjes

Ik schreef het al eerder: bloemen, planten, struiken en bomen; het groen is hartstikke duur in Frankrijk. Logisch, want het komt allemaal uit Nederland. In de loop van de jaren hebben we al voor een kapitaal aan fruitbomen, rozen, struiken en weet ik veel wat nog meer geplant. Niet altijd met even veel succes, want door droge zomers is het lastig dingen goed aan de groei te krijgen en in het seizoen is er niet altijd de ruimte om alles elke dag van een flinke plens water te voorzien. Maar we blijven stug door gaan met onze beplantingsplannen. Veel van het lijstje van bomen die we graag op ons domein wilden hebben is al afgestreept. We misten nog de tamme Kastanje, Hazelaars en een Gieser Wildeman stoofpeer. Afgelopen week zag ik op de website van de Lidl dat ze vanaf de 17e Hazelaars in de aanbieding zouden hebben voor nog geen drie euro per stuk. Mooi! Maar er waren blijkbaar meer kapers op de kust, want bij onze vaste Lidl waren ze 's middags al niet meer te vinden. Vrijdag in Montlucon bij twee Lidls langs gegaan, maar ook daar waren ze uitverkocht. Wel hadden ze nog tamme kastanjes, dus daar hebben we er drie van meegenomen. Toch weer wat dat we van het lijstje af kunnen strepen. Vandaag gaan ze de grond in, want het wordt een heerlijke dag. Lekkere temperaturen en volop zon. Niets zo lekker als bomen planten met het oog op de toekomst. En dan maar groeien.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 21 februari 2020

Vinkje.....

De kassen

Het kan zo verkeren. Na het logje over de onafgemaakte kassen hebben we nog eens naar ons prioriteitenlijstje gekeken en besloten nu toch eerst de kassen aan te pakken. Want het is natuurlijk hartstikke zonde om die investering langzaam ter ziele te zien gaan. Er is hard aan gewerkt, afgelopen dagen. En kijk: de onderkant is dicht! Inmiddels zijn er ook bij beide deuren trapjes gekomen. Veel handiger, want het is een hoge opstap en al ben ik best langbenig en lenig, het was een gedoe. De eerste platen zijn nu gelijmd en kunnen er niet meer uitwaaien. Het is nu slechts een kwestie van de rest van de platen vastlijmen, een kweektafel erin, en ik kan groentes gaan voorzaaien. De aardappelzakken zijn ook onderweg, dus kan ik ook de pootaardappeltjes planten. Een lekker vooruitzicht, in een zonnige, warme kas met groen bezig zijn! Ik ben blij dat we nu eindelijk tijd hebben genomen om dit project af te maken. Toch weer een vinkje.......

www.lacharviere.nl

donderdag 20 februari 2020

Sissen en blazen.....

Ganzen

Ze zijn pittig, onze twee mannetjes ganzen. Ik ben altijd blij dat ze achter een hoog hek zitten. Helemaal nu de lente in de lucht hangt. Want dan hebben ze weer extra reden om hun territorium te verdedigen. Zodra je in de buurt komt word je onthaald op een scheldkanonnade op z'n "gans". En alsof dat nog niet genoeg afschrikt wordt er ook nog luid bij gesist en geblazen. Effectief, want ik blijf uit de buurt. Maar ik snap het ook wel. Mevrouw Gans heeft gisteren namelijk haar eerste ei gelegd. Ongetwijfeld gaan er nog een stuk of 4 volgen waarna het broeden begint. Tot nu toe hebben we niet veel geluk gehad met de nakomelingen. De jonkies weten altijd wel ergens een gaatje te vinden om te ontsnappen, en al zetten we ze elke keer terug, vroeger of later zijn ze verdwenen. Ongetwijfeld prooi geworden van vos of marter. Keerzijde van het platteland. Maar goed, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik ga me er nu nog niet druk over maken. Eerst maar eens kijken of er een tweede ei volgt.....

www.lacharviere.nl

woensdag 19 februari 2020

Rotzak.....

Meneer Pauw

Meneer Pauw is weer op oorlogssterkte. In de loop van de winter is hij weer van een kale kip veranderd in een trotse Pauw. Hij pronkt en wappert met zijn prachtige staartveren, de hele dag. Want wat je hebt dat moet je gebruiken toch? Hij is niet selectief qua publiek. Kippen, poezen, eenden, het maakt hem niet uit. Hop, omhoog met die waaier. Zelfs ik kom niet weg zonder door dat kleurige gordijn heen te moeten stappen als ik hout voor de kachel ga halen. En toegegeven: hij is mooi zo. Die iriserende kleuren, dat intense blauw, het is een plaatje. Maar weet je wat het is? Niemand, maar dan ook niemand, is nog onder de indruk van zijn theatrale vertoning. Poezen spelen met de gesneuvelde veren die er nog achteraan hangen, hanen lopen onverstoorbaar verder, ik schuif zijn gordijn gewoon opzij, en zelfs de damespauwen, voor wie al dat vertoon eigenlijk bedoeld zou moeten zijn, malen er niet om. Een enkele keer steken de dames zelfs de draak met hem, en doen hem na. Met hun korte grijze staart omhoog dagen ze hem uit. Het heeft wel iets sneus, dat je zo hard je best doet om je schoonheid gezien te laten worden en dan nul op het rekest krijgt. Maar ja, we weten allemaal dat echte schoonheid van binnen zit. En wie weet is meneer Pauw in Pauwenland wel een grote rotzak. We zullen het nooit weten.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 18 februari 2020

Even slikken.....

Haan en kip in de achtertuin

Kippen. Je kunt er uren naar kijken. Ze hebben een bijzonder gecompliceerde hiërarchie. Neem nou de kippen uit de achtertuin. Ooit zette ik bij de middelbare Cochindame, nadat haar ega overleden was aan een hartstilstand, een jonge haan die voor op het erf vreselijk te grazen werd genomen door de andere hanen. Het was een match made in heaven, vanaf dag één. Lang hebben ze samen gescharreld in hun privé-paradijs, ongestoord door andere kippen en hanen. Toen ik vorig jaar weer eens door de knieën ging op een pluimveebeurs en thuis kwam met een tiental eieren van allerlei Cochinkrieltjes (Bantams) en deze uitbroedde, eindigde de teller op 7 jongelingen, twee haantjes en 5 kipjes. Ze waren te klein om ze te introduceren op het erf, dus kwam er een kippenhok bij in de achtertuin. In eerste instantie ging dat prima, ruimte genoeg. De grote haan joeg ze hooguit weg als ze te dicht bij kwamen. Maar naar mate de kipjes groter werden, trokken ze zijn aandacht. En ja hoor, het duurde niet lang of meneer eigende zich één van de kipjes toe. De, veel kleinere, Bantamhaantjes hadden het nakijken. En na de één kwam de ander, elke keer werd er een chickie meer gescoord en aan zijn harem toegevoegd. Mijn oude Cochindame, sneu want blind aan één oog en al heftig op leeftijd, moet nu lijdzaam toezien hoe haar man regelmatig een uitstapje maakt naar één van de buurvrouwtjes. Ze is wat onzeker in haar gang geworden nu ze nog maar met één oog kan zien, en durft niet zo heel goed alleen rond te scharrelen. Dus zet ze geen stap en wacht gelaten tot haar haan voldaan terugkomt van één van zijn escapades. Ze doen het ook niet meer, die twee. Iets waar zij volgens mij helemaal oké mee is. Geen polonaise aan haar bejaarde lijf. Maar hij blijft haar wel trouw, want komt altijd weer terug, en zoekt dan met luid geklok lekkere hapjes voor haar. En al mogen de buufjes wel eitjes leggen in zijn kippenhok, slapen doet hij alleen met mevrouw Cochin. Het is wat, zo'n kippenrelatie. Een beetje geven en nemen. Of even slikken en weer doorgaan. Soms zijn het net mensen......

www.lacharviere.nl

maandag 17 februari 2020

Geen winter.....

Kweepeer

Wat een cadeautje, de afgelopen dagen. Met temperaturen die naar de twintig graden gingen. Je zou haast vergeten dat het pas half februari is. Want natuurlijk is die lente meer dan welkom. Lekker in een t-shirt buiten aan het werk, een kopje thee in het zonnetje, de vogels die al druk zingen, dat is opladen. Groene energie! De kruiden zijn weer aan de groei, dat is goed nieuws voor de keuken en heel veel knoppen van struiken en bomen laten al wat groen zien. De olijfbomen hebben gewoon de hele winter buiten gestaan, want echt winter hebben we niet gehad. Soms wel een beetje vorst in de nacht, en de autoruit moeten krabben 's ochtends, maar geen vorstdagen gehad. De saunadouche is maar één keer onbruikbaar geweest omdat hij bevroren was én (het risico van een onverwarmde badkamer) ook mijn tandpasta is deze keer niet bevroren geweest. Dat gebrek aan winter zie je terug in de natuur. De Kweepeer op de foto heeft nooit helemaal zijn blad laten vallen. De meeste bladeren zijn in december gevallen, maar er zitten er nog steeds wat aan. En dat terwijl de eerste knoppen alweer uit beginnen te komen. De eerste Kraanvogels die terugvliegen naar het Noorden zijn boven Frankrijk ook alweer gespot. Wat de zachte winter gaat betekenen voor de insectenstand, dat gaan we zien. Ik heb de eerste muggen zien vliegen, de eerste Hommels en vlinders ook. Ik denk zo maar dat we een week of zes voor lopen op schema. Maar ik mopper niet hoor, laat de lente maar doorzetten......

www.lacharviere.nl

zondag 16 februari 2020

Incognito.....

Pluimvee

Wat een heerlijke dag gisteren. Het kwik klom naar 18 graden en in de zon was het helemaal warm. Dus naar buiten! Zat te doen! Vest uit, tuinhandschoenen aan en de kruidentuin onder handen nemen en genieten van de zingende vogels en de rust. Althans, dat was het plan. Ik kan nog zo productief zijn in mijn gedachten, de realiteit is anders. Want zodra ik buiten kom word ik herkend. Kippen, eenden, poezen, pauwen: "Hé jongens, daar is ze!" In no time heb ik een, bijzonder luidruchtig,  publiek van jewelste dat me volgt bij iedere stap die ik zet. Poezen geven kopjes tegen mijn laarzen, kippen staan op mijn laarzen, de eenden staan hard tegen me te snateren, de pauwen vallen en passant mijn Narcissen aan, terwijl een gedeelte van het pluimvee alvast naar de hooischuur rent, want je weet het maar nooit, misschien worden er wel een paar handen graan en mais naar buiten gegooid. Dat werd hem zo niet! Om het gepeupel af te schudden heb ik een rondje om de vijver gemaakt. Dat werkt, want sommigen haken af zodra ik de hooischuur en het kippenhok voorbij ben. Nah, deze keer geen eten. En de eenden bedenken zodra ze het poortje in het hek zien, dat ze toch liever gaan zwemmen dus die gaven het ook op. Aan het einde van het rondje blijven alleen de echte die hards over. Beter! Dus snoeien, knippen, gevallen blad verwijderen en wieden in de kruidenbakken. De verse aarde heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op het poezenvolk dat, heel nieuwsgierig naar wat ik aan het doen ben, mee is gelopen. In extase door het vers blootgelegde kattenkruid geven ze mijn wiedende handen kopjes en rollen in het gras voor mijn voeten. Zucht! De pauwen inspecteren de groeiende berg groenafval en maken er een puinhoop van, terwijl de twee grote rode hanen met een paar kipjes scharrelen in de verse aarde en het verschil niet weten tussen tussen het onkruid en de zaailingen. En ondertussen staan er ineens twee ontsnapte geiten voor mijn neus de Klimop van de paal te eten. Je moet wel heel stoïcijns zijn, wil je de taak volbrengen die je in gedachten had. Maar op één of andere manier, en met de nodige irritaties, ziet het gros van de kruidenbakken er weer netjes uit. Vandaag wordt het weer zo'n mooie dag, zelfs nog een tandje warmer. En ik ga hartstikke productief zijn. Incognito, dat wel. Zonnebril en pet op, nepsnorretje, via de achterkant naar buiten en hoppa, niemand die het door heeft. Vanavond zijn die Rozen gesnoeid!

www.lacharviere.nl

zaterdag 15 februari 2020

So far so good.......

Natuurspeeltuin

Even een overzichtje van de nieuwe speeltuin. Gisteren hebben we de touwbrug bevestigd tussen de twee torens. Langs de randen komt nog een touwconstructie voor de veiligheid en de twee platforms moeten worden afgetimmerd. Het "fort" is niet geschikt voor de allerkleinsten, je kunt er straks alleen op komen via een klimwand of via een klimnet. Eraf komen is simpeler: er komt straks aan elke kant een glijbaan. Het betere klim- en klauterwerk dus! Voor de kleinsten zijn er natuurlijk de vogelnest-schommel en het andere speelobject. We hebben nog wel een paar plannetjes op de plank, maar eens maar eens het fort afmaken en dan kijken hoever we komen. Zo leuk om het stapje voor stapje te zien ontstaan!

www.lacharviere.nl

vrijdag 14 februari 2020

Scheef.....

Appelboom

Tijdens de (zoveelste) storm van afgelopen zondag (ja, wij kregen er hier ook een tik van mee) keek ik vanuit de sauna naar buiten. En vond ineens dat de onderste tak van de appelboom wel heel erg laag hing. Maar omdat mij wel vaker ineens dingen opvallen die ik niet eerder zag was ik er niet helemaal zeker van. Hing die tak nu echt lager? Nu was hij kaal, maar als daar in de zomer blad en appels aan zouden zitten dan kon je er toch niet meer onderdoor? En dat was toch niet eerder zo? Buiten zag ik dat de stam nu wel heel erg overhelde, meer dan normaal. En er zat, als je tegen de stam duwde, behoorlijk wat beweging in. Ook zag ik wat zwammen zitten op een stomp aan de stam, met een zwarte plek in de schors eronder. En losse stukken schors hier en daar. Dat was geen best teken. Arme appelboom! We zijn erg aan die boom verknocht, want hoe luxe is het om in de lente af te douchen in een wolk van appelbloesem. En in de zomer met appeltjes boven je hoofd. Dat is rijkdom! Maar zoals altijd laat de natuur zich niet dwingen. En is de natuur veranderlijk. Bomen, dieren, planten, ze komen en gaan. Gisteren stormde het weer, en ik ben toch even gaan kijken bij de boom. Hij stond nog, gelukkig. Al had ik het idee dat hij nog weer wat schuiner stond. Mocht hij de lente halen en weer vol zitten met die prachtige zachtroze bloesem ga ik daar extra van genieten. Want de volgende storm kan zomaar eens zijn laatste zijn.....

www.lacharviere.nl

donderdag 13 februari 2020

Tijd en kevertjes.....

Boerenkool

Kijk! Zie je dat kleine groene plantje tussen de distels en het gras? Dat is een heel klein stronkje boerenkool. In de kas. Die kas blijft een project dat we maar niet klaar krijgen. Eerst hebben de twee aan elkaar geschakelde kassen twee jaar in de doos in de opslag gestaan. Geen tijd. Daarna besloten we, om de kassen stahoogte te geven, een geraamte van palen te maken om ze op te zetten. En dat gebeurde ook. En de kassen werden in elkaar gezet. Maar die onderkant moest ook nog dichtgezet worden met planken. En dat kwam niet af. Ingehaald door het seizoen. En toen kwam er een storm, en nog één, en bleken de pvc-platen er heel makkelijk uit te waaien. Eenmaal airborne waaiden ze met het grootste gemak een dikke honderd meter verder. We bleven platen bij elkaar harken. Dus dat moest anders, ze moesten in de kit. Maar geen tijd. Alweer niet. De verzamelde pvc-platen gingen voorlopig naar de schuur. Dus de voorgezaaide plantjes maar gewoon in de grond in de uitgeklede kas gezet. Op hoop van zegen. Wonder boven wonder deed de boerenkool het prima. Ze groeiden als kool, zeg maar. Totdat ik op een dag moest constateren dat er alleen nog nerven over waren. En er heel veel kleine zwarte kevertjes onder en op de planten kropen die de schuldige waren. Ik spoot, met een biologisch goedje, en het deed niks. Wat het voor beestjes waren, geen idee, maar de buuf had ze ook. Daar ging mijn boerenkool! Ik heb het hele kasverhaal toen maar opgegeven. Ooit hebben we tijd en krijgen we een plekje waar we in de winterzon de voorbereidingen kunnen treffen voor een kruidige, kleurige en smakelijke zomer. Ik heb geduld. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik van de week even door één van de gapende gaten van de kas een blik naar binnen wierp. Boerenkool! Er had een plantje de aanval van de kevertjes en mijn gebrek aan verdere interesse overleefd! Het plantje is te klein om er iets mee te kunnen, hooguit een peutermaaltijd groot, maar toch..... Hoop doet leven. Ik ga me binnenkort maar weer eens wijden aan het wieden van al het onkruid in het skelet van wat ooit een kas moet worden. Want wie weet, misschien komt het er dit jaar wel van.....

www.lacharviere.nl

woensdag 12 februari 2020

Levend water.....

Magische eendjes

Ik ben blij dat de mare weer vol staat met water. Die grote plas nattigheid heeft absoluut een meerwaarde. Hij leeft. Als het water glad is, weerspiegelt het de lucht. Of je kunt de kleuren van de zonsopgang of -ondergang erin zien. Je hoeft in ieder geval niet omhoog te kijken om wolken te zien jagen. Afhankelijk van het weer heeft de vijver een andere kleur. Veel regen, dan is hij gekleurd door de ingespoelde leem uit de weilanden. Blauwe lucht, en het water is helder. In de vroege zomer krijgt het water een groene kleur, door de algen. Ik heb geprobeerd om er planten in te laten groeien, een evenwicht te krijgen, maar dat mislukte jammerlijk. Teveel voedingsstoffen in het water. Het is wat het is. De mare leeft zijn eigen leven. Als het zonnetje schijnt, dan is het water op het mooist. Dan worden zelfs de badderende eendjes magisch. Honderden lichtjes maken een spoor waar ze zwemmen. Tovereendjes, daar kun je toch uren naar kijken?

www.lacharviere.nl

dinsdag 11 februari 2020

Gewoontjes.....

kip van de brocante

In september vorig jaar vond ik een moederziel-alleen kuiken in de hooischuur. Uitgebroed door een eend. Per ongeluk, welteverstaan. (Zie http://lacharviere.blogspot.com/2019/09/kippenhandeltje.html )
Ik nam het kuiken mee naar binnen en gaf het een plekje in een kooi onder de lamp. Maar omdat alleen ook maar alleen was moest ik op zoek naar een maatje voor het kuiken. Dat maatje vond ik op een brocante. Daar stond een meneer met een mamma kloek en een vijftal kuikens. Op mijn vraag naar het ras werden er in allerijl rassen opgenoemd, Cou nu, Serama, Brahma, Araucana, kortom, hij wist het ook niet. Het was een mengelmoes. En al was het niet moeders mooiste, het was een allerschattigst kuiken dat onderweg naar huis liever warm in mijn hand zat dan in het doosje, en dat me tijdens de hele rit beloonde met zacht en lief gepiep. Inmiddels zijn we een maand of vijf verder. En is het kuiken onderweg naar volwassenheid. Ze is duidelijk heel anders dan de andere kippen die hier rond lopen. En nog steeds niet een toonbeeld van kippen-elegantie of -schoonheid. Ze is niet groot, maar ook niet klein, ze heeft wat pootbevedering, maar toch ook weer niet. Ze is niet wit, maar ook niet echt gevlekt. Ze heeft een kam, maar die is klein. Haar koppie is een beetje kalig en ook haar staart weet niet wat hij wil. Kortom, ze is het allemaal nèt niet. Eigenlijk is ze gewoon lelijk, of misscien moet ik zeggen "gewoontjes". Tussen alle plofkonten, mega-kippen, bevederde voeten en spannende kleurtjes valt ze uit de toon. Ze kan er niets aan doen. Het zij haar vergeven. En wie weet, legt ze, als ze zover is, wel de mooiste eieren van de hele wereld......

www.lacharviere.nl

maandag 10 februari 2020

Zonde.....

paadje naar het zwembad

De gortdroge zomer van 2019 (en die van 2018) heeft zijn sporen nagelaten. De twee coniferenkegels bij het zwembad zijn op sterven na dood. Het grootste gedeelte is bruin en dor. Net als de meeste Conifeer- en Sparrensoorten in de omgeving. Te warm, te weinig water. Ook de haag die eronder staat  heeft een klap gekregen. Dus daar moeten we wat mee. Die coniferen zullen gerooid moeten worden. Maar dat betekend dat er een gapend gat overblijft. Dat vul je niet zo 1,2,3 op met wat anders. En het is maar de vraag of de Lonicerahaag weer uit gaat lopen. In het slechtste geval moeten we nog gauw even een hek plaatsen. Maar dat wordt dan wel een kale bedoening. Het is eeuwig zonde van die twee beeldbepalende groene zuilen. Maar het is niet anders. Schouders eronder en oplossen maar weer.....

www.lacharviere.nl

zondag 9 februari 2020

Vinkje.....

Natuurspeeltuin

Weer een vinkje. In de natuurspeeltuin zijn twee nieuwe objecten geplaatst. De vogelnest-schommel staat, en er is een speelobject voor de kleinsten bij gekomen. Trappetje, huisje, glijbaan en twee houten schijven aan een touw die vragen om creatief gebruik. Het begint er steeds meer op te lijken. Nu nog een klimwand plus "het fort" verder afbouwen en de touwbruggen bevestigen en project natuurspeeltuin is klaar. Op de foto zie je het niet goed, maar de stapel boomstammen in het midden is echt heel leuk geworden. De poezenbeesten die heel nieuwsgierig om ons heen hangen hebben hem in ieder geval al volop uitgeprobeerd......

www.lacharviere.nl

zaterdag 8 februari 2020

Vroeg.....

Maartse viooltjes in februari

Gisteren was het heerlijk buiten. De zon scheen volop en het was zacht. Je ziet de natuur reageren. De Loopeenden hebben hun eerste ei gelegd. De Gans is aan het zoeken naar een plekje voor haar nest. Ik heb de eerste Paardenbloemen zien bloeien, op de camping bloeien veldjes met Ereprijs, de Japanse Kwee laat zijn eerste bloemetjes zien en de rozetten van de Judaspenningen zijn al zo groot! Vorig jaar in deze periode hadden we sneeuw, en vorst. Het was lang koud. De Maartse viooltjes bloeiden pas tegen april. Maar nu vond ik gisteren deze kleine schoonheid: het eerste bloeiende Viooltje, en dat half februari! Het is nu wachten op de eerste Narcissen die open gaan, want de knoppen laten al wat geel zien. Heerlijk om weer wat kleur te zien verschijnen! Ik ben wel klaar met die fletse wintersilhouetten......

www.lacharviere.nl

vrijdag 7 februari 2020

In de lucht.....

Mangalitsa varken

Mijn gezicht is weer geslonken tot normale proporties, de antibiotica heeft de ontsteking eronder gekregen. De boosdoener, een slechte kies, zit nog op zijn plek, de tandarts bleek mijn verhaal over heftige reacties op de normale verdoving niet serieus te hebben genomen, ik kon nèt voorkomen dat hij er toch in ging, die spuit, maar heeft nu een ander middel besteld en aankomende week proberen we het opnieuw. Maar alle tandartsperikelen even terzijde: we zijn druk geweest afgelopen dagen. Of het in de lucht zit, ik weet het niet, maar het leek wel of alle dieren aan de wandel gingen. Beginnend met de 3 grote varkens voor met hun twee biggen. We hebben ze een aantal dagen achter elkaar overal vandaan gevist. Dan maar nieuw schrikdraad spannen. En terwijl het schrikdraad werd herzien doken ze het weiland van de buurboer in en verdwenen met de Noorderzon. Nergens te vinden! Na een middag zoeken en weilanden doorbanjeren stonden ze tegen de avond weer doodleuk onder een Eikenboom in het naburige weiland te grond om te woelen. Het kostte even wat moeite, want ze lieten zich de gewonnen vrijheid niet zo maar afnemen, maar uiteindelijk kregen we ze weer in hun eigen veld. Victorie! En toen belde zoon dat hij, tijdens het uitlaten van de hond, ezel Saphrane tegen het grote lijf liep. Op het pad, welteverstaan. Appeltjes mee en hop, ook daar werd het één en ander aan omheining hersteld. Neem daarbij nog twee van de vier geiten die een gaatje hebben gevonden dat wij nog niet hebben weten te traceren en het plaatje is compleet. Het zijn slopers, die dieren, allemaal! Doorlopend zijn we bezig de door hen aangerichte schade aan omheiningen en schrikdraad te herstellen. Afgelopen week hadden we er in ieder geval een dagtaak aan. Ik denk dat de lente in de lucht zit, dat kan haast niet anders.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 1 februari 2020

Lipfillers.....

Witje

When it rains, it pours.... We hebben nog een gesprek met de veterinaire gehad, toen we Murphy op gingen halen om hem in de tuin te begraven. Er was niets meer van hem over. Helemaal ingeteerd. Bij de autopsie bleek dat zijn buikholte, de dag ervoor nog schoon tijdens het kijken in zijn buik, vol zat met draderig vocht. Hij testte positief voor Fip. Verder was er sprake van endocarditis. Zijn dood zal, door de morfine, pijnloos en snel zijn geweest. Toch wacht de veto nog even de bacteriële uitslagen, ze verwacht ze dinsdag, af. Want er was zoveel dat niet op Fip wees dat het ook zo maar een sepsis door toch een bacterie kan zijn geweest. Hoe dan ook, arme Murphy was kansloos. En alsof de duvel ermee speelt, de dag dat we te horen kregen dat Murphy was overleden kreeg ik kiespijn. En die bouwde zich op tot een niveau van snerpende zenuwpijn die bonkte en jengelde. De volgende morgen had ik een grote bobbel op mijn kaak en was de pijn niet meer te harden. Gelukkig kon ik gisteren om één uur terecht bij een aardige, jonge tandarts in Montmarault. Die constateerde dat er een abces in mijn kaak zat. De kies moest eruit, maar niet voordat de ontsteking gekalmeerd was. Dus antibiotica. Het is al heel lang geleden dat antibiotica bij mij een immuunziekte triggerde, en voorzichtigheid is geboden, maar ik kom er niet onderuit deze keer. Op hoop van zegen! Dinsdag terugkomen en wordt mijn wang nog dikker moet ik me melden op de urgence van het ziekenhuis. (ècht niet!) Na een dag van helse pijn en koortsige wazigheid moet ik zeggen dat het vanmorgen best gaat. De pijn is gaan liggen, de zenuw waarschijnlijk dood. Alleen mijn wang en de helft van mijn lip zijn zo dik dat je haast zou denken dat een behandeling met lipfillers ergens in een achterkamertje vreselijk fout is gegaan. We moeten even kijken hoe het gaat vandaag. Koelen, spoelen, antibiotica en hopen dat er ergens een keerpunt komt. Neem het me even niet kwalijk als het op de weblog en Facebook even wat rustiger is. Temporarily out of order.....

www.lacharviere.nl

donderdag 30 januari 2020

Fragiel....

zonsopgang

Update Murphy:

Gisterenmorgen toen ik belde was er nog geen verandering. Om een uur of 11 belde de dierenarts, Murphy had overgegeven en het leek op ontlasting. Om te kijken of er geen darmafsluiting of darminvaginatie was vroeg ze toestemming om in zijn buik te kijken. Natuurlijk gaven we toestemming. Ze zou bellen als er nieuws was. Er volgde een spannende middag. Het telefoonbereik, evenals het internetsignaal, was heel slecht, en de telefoon gaf alleen maar één streepje als we achterin de tuin stonden. Binnen waren we niet bereikbaar. Dus elke keer maar weer naar buiten om het antwoordapparaat af te luisteren. Ik wilde ze ook niet zelf bellen, want ze hebben het daar zo druk. Om kwart over 5 hield ik het niet meer, en belde zelf, maar liep toen tegen het antwoordapparaat op. Om een uur of 7 belde de dierenarts eindelijk. Ze had Murphy's hele spijsverteringskanaal gecheckt, maar niets gevonden. De buikholte was ook schoon. Wel wat opgezette klieren, maar dat hoort bij de infectie. Ze heeft toch het sterke vermoeden dat het een bacteriële infectie is, en heeft een monster opgestuurd naar het lab. Dat kan een dag of 4 duren. Intussen blijft hij aan de antibiotica, zeker nog tot dinsdag. Maar hij was comfortabel, lag onder de lamp, kreeg morfine en kletste terug als ze wat tegen hem zei. Pijn had hij niet. Maar hij is fragiel, zei ze. Arme Murphy. Hopen dat de tijd met hem is.....

www.lacharviere.nl

woensdag 29 januari 2020

Terug bij af.....

Allier

Het ging niet goed met Murphy. At hij zondag nog twee keer een schoteltje eten leeg, wel na enig aandringen, op maandag was hij weer flauw en lusteloos. Hij sliep heel veel, vermagerde zienderogen en at geen hap. Toen ik wat eten voor zijn neus hield kokhalsde hij. Ook vond ik zijn ademhaling maandagavond niet zoals het hoorde. Dus dinsdag meteen om 9 uur weer de dierenarts gebeld. Hij gaf over en was weer wat aan de diarree. Toch Fip? Gezien zijn ademhaling zou je haast denken aan viezigheid in buik- en borstholte. Om elf uur konden we terecht, en eigenlijk was ik al afscheid van hem aan het nemen. Want dit ging zo niet langer, het beestje leed. Als de dierenarts geen nieuwe ideeën had moest hij maar geëuthanaseerd worden. De dierenarts was het met me eens, zijn ademhaling was "off". Ze maakte een rontgenfoto en daar was niets op te zien. Schoon. Bloedbeeld wees ook niet op Fip. Ook geen opgeblazen buik, al waren zijn darmen wel opgezet en geïrriteerd. Maar hij had weer koorts en was duidelijk een heel ziek mannetje. In overleg heeft ze hem toch weer opgenomen, weer aan het infuus. De antibiotica die hij kreeg via het infuus is sterker, en anders, dan de Kesiumtabletten die hij mee naar huis kreeg. Ook ging ze hem wat geven tegen de misselijkheid en tegen de buikkrampen zodat hij comfortabeler zou zijn en misschien weer wat wilde eten. En dan nog een keer ontlasting opsturen naar een lab. Want het zou toch zo maar een bacterie kunnen zijn die hem ziek maakt. Maar Fip kan ze ook niet 100% uitsluiten. Het blijft dus spannend, aankomende dagen gaan we kijken of hij weer op wil knappen met het antibiotica infuus. Eén ding is zeker, als hij opknapt heeft hij nog een lange weg te gaan wil hij weer de oude zijn. En dat hoop ik zo. We hebben een glimp gezien van de leuke en lieve kater die hij kan zijn, het zou zo zonde zijn als we hem nooit echt gaan leren kennen.....

www.lacharviere.nl

maandag 27 januari 2020

Stagnering.....

Kippen voor de schuur

Het weekend zit er weer op. Zoon is weer naar school. We zouden over moeten gaan tot de orde van de dag en verder bouwen aan de natuurspeeltuin. Maar het speeltoestel dat half december besteld is en 11 januari binnen zou komen is weggeraakt onderweg. Dan moet je eerst nog een tijd wachten of het niet toch nog bezorgd wordt voordat het gerembourseerd wordt. Dat is nu eindelijk gebeurd en een nieuw speeltoestel is bij een andere partij, Fatmoose, besteld. En nu maar weer wachten, want livraison prevu entre le 7 et le 11 février. En nu maar hopen dat het speeltoestel deze keer wel aankomt. Pakketjes en pakketten die kwijt raken, dat is hier in Frankrijk wel een ding. En het is nou niet zo dat het hier om een klein pakketje ging. Het moet toch hebben bestaan uit meerdere grote dozen met lange palen en weet ik veel wat nog meer. Dat raak je toch niet zo maar kwijt? Al met al is het balen, want stagnering. Net als met Murphy, die vind ik ook nog maar weinig vitaliteit terug vinden. Gisteren besloot ik het verband om zijn poot en dag eerder eraf te halen omdat hij aangaf er zo'n last van te hebben. Dus met een klein schaartje haartje voor haartje de tape (waarom in vredesnaam?) eraf geknipt. Tot mijn verbijstering zat de infuusnaald met dopje nog gewoon in zijn pootje. Néé, dat arme beestje. Wat zal dat zeer hebben gedaan bij elke stap die hij zette. Ze waren gewoon, in alle drukte van de praktijk, vergeten hem eruit te halen. Dus gaasjes bij de hand, ontsmettingsmiddel erop, tegendruk geven, heel voorzichtig de naald eruit en de wond dichtdrukken tot hij dicht was. Nu dus toch weer een verbandje om zijn poot tot morgen. De arme Murphy gaf geen kik, en liet het rustig toe. Wat een lieve kater, en wat een vertrouwen! Meteen daarna at hij zijn bordje brokken en vlees leeg en viel opgerold in een diepe, welverdiende slaap. Geen zere poot meer! Vanmorgen vind ik hem weer wat flauwtjes. Hij zit maar en wilde weer niet eten. Hij blijft een bron van zorg. Dus in plaats van speeltuinen bouwen moet ik me vandaag maar om hem bekommeren.....

www.lacharviere.nl

zondag 26 januari 2020

Makkelijke zaterdag.....

uiensoep en rollade

Gisteren een rustig thuis in de keuken dagje. Murphy haalden we 's ochtends op bij de dierenarts. Hij reageerde verheugd op zijn "bekende" omgeving, maar zat duidelijk met zichzelf in de knoop. Nog een verbandje om zijn poot dat hem irriteerde maar er maandag pas af mag, hij eet, maar mondjesmaat en is nog behoorlijk slapjes. Het liefst wilde hij naar buiten, maar dat gaan we nog lang niet doen. Hij hing maar een beetje in de keuken voordat hij een plekje op de kast in de receptie uitkoos om te slapen. Ik voorzag hem van twee lekkere dekentjes en voilà, hij had slaap in te halen. Vandaar verder, het zal tijd nodig hebben voor hij helemaal opgeknapt is. Vandaag gaan we even kijken of we een soort hordeur van gaas tussen de keuken en woonkamer kunnen maken, zodat hij toch kan wennen aan de hond en de andere poezels. Een klein privéfeestje gisteren, dus maakte ik een lekkere uiensoep en varkensfiletrollade. Die rollade, daar was ik wel even mee bezig. Ik heb hem eerst ingewreven met zout, daarna een paar uur laten drogen in de koelkast, vervolgens een twintigtal minuten laten nadrogen in een oven van 50 graden en toen een half uurtje de rookoven in met eikensnippers en wat kruiden. Na het roken heb ik hem ingesmeerd met een mengsel van Dijonmosterd, honing, Thijm, peper en knoflook en in aluminiumfolie gepakt. Daarna in de oven gegaard op 110 graden en met behulp van de kernthermometer op een kerntemperatuur van 62 graden gebracht. Het vlees wordt zo boterzacht en blijft ontzettend sappig. De makkelijke zaterdag,een ding hier, soep met wat erbij, dat vereist nou eenmaal een investering. Als dessert hadden de heren nog de keuze uit 3 soorten ijs, mangosorbet, bitterkoekjesijs en citroenijs, gemaakt in mijn verjaardagscadeautje, een echte ijsmachine. Maar daarover later meer......

www.lacharviere.nl

zaterdag 25 januari 2020

Opvoeden.....

Mangalitza biggen

Na alle gedoe met zieke aanloopkaters en zieke kippen (de kip in de ziekenboeg legde ondanks de goede zorgen helaas gisteren toch het loodje), zouden we haast vergeten dat we ook nog twee Mangalitza biggetjes hebben. Half december zijn ze geboren. De twee doen het overigens prima. Ze zijn bonkig en robuust, want hoeven hun mama maar met zijn tweetjes te delen. Door het zachte weer van deze winter zijn ze hele dagen buiten. Lekker wroeten en rennen. Regelmatig vallen ze hun papa lastig als deze in het zonnetje ligt te wammessen. Ze klimmen over hem heen en happen in zijn oren en, al zou je het niet verwachten van zo'n grote grommende beer, hij vindt het allemaal goed. Wel grappig om te zien, dat als je varkens in hun natuurlijke habitat houdt, de mannen gewoon ook een taak hebben. Ze spelen met de biggen en voeden ze aldoende op. Toch wel weer leuk, dat jonge leven op de boerderij.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 24 januari 2020

Mannen in witte pakken.....

Kukelende haan

Ik moest gisteren stiekem wel even lachen. Ik had wat gecreëerd met mijn logje over Murphy. Want het woord Coronavirus viel, en natuurlijk staan de kranten en de andere media afgelopen dagen bol van de paniek over het virus dat in China is opgedoken en nu snel om zich heen grijpt. Maar voordat iedereen nu denkt dat er op la Charvière allerlei mannen met witte pakken rondlopen, en de dieren mondkapjes dragen, zal ik iedereen snel uit de droom helpen. Het zijn twee hele verschillende dingen. Murphy is besmet met een Feline Coronavirus. Een virus dat alleen bij katten voorkomt en waar ze meestal niet eens ziek van worden. De meeste katten, vooral als ze buitenkomen of met meerderen leven, worden in hun leven wel geconfronteerd met het Feline Coronavirus, en na hun tweede levensjaar heeft het grootste gedeelte van de poezen afweerstoffen tegen het virus gevormd. Het is niet overdraagbaar aan mensen of andere diersoorten. Murphy heeft helaas, waarschijnlijk door een combinatie van stress, slechte voedingstoestand, en ook een deel erfelijke aanleg, de pech dat hij er wel ziek van is geworden, en het kan slecht aflopen voor hem. Als zijn auto-immuunsysteem op hol slaat kan het uitmonden in Fip, Feline infectueuze peritonitis, en dat is ongeneeslijk en dodelijk. Hij heeft echt domme pech. De Coronavirussen die mensen kunnen oplopen  (de orde Caudovirales) veroorzaken over het algemeen gewone verkoudheden. Maar soms muteert zo'n virus en kan het gevaarlijk zijn, kijk maar naar Mers en Sars. Het virus dat nu in China, en ook al andere landen is opgedoken is een mutatie van bestaande Coronavirussen en is besmettelijk van mens tot mens. Vooralsnog maken we ons druk over arme Murphy, en volgen we de berichtgeving mbt het in China opgedoken Coronavirus. Er is wat te zeggen voor de afzondering en rust op het Franse platteland. Want de kans dat hier een net ingevlogen koortsige Chinese reiziger aanbelt achten we nihil.....

www.lacharviere.nl

donderdag 23 januari 2020

Ei, ei.....

Kippen en hanen

Nu de dagen weer wat langer worden begint de eierproductie weer een beetje op gang te komen. Er is even een winter-legstop geweest waarin we aangewezen waren op supermarkteieren, en dat was wennen. Nu hebben we gemiddeld weer een ei of 5 per dag. Genoeg om onszelf te bedruipen. Ik heb het aantal kippen dat we hebben nog nooit geteld, maar als die binnenkort allemaal weer gaan leggen ontstaat weer de jaarlijkse eierberg. Dan is het hard werken om alle aanvoer bij te houden. Cakes, verse pasta, pannenkoeken, omeletten, eiersalade, quiches, en als we het echt niet meer weten gaan de oudste eitjes naar de piggies, want die zijn er dol op. Totdat de eierproductie weer wat afneemt doordat de dames massaal besluiten broeds te worden. Het is lastig te reguleren, het zijn tenslotte geen legkippen, maar zolang wij regelmatig een lekker kakelvers (mais)eitje van onze eigen scharrelaars kunnen eten mopper ik niet......

www.lacharviere.nl

woensdag 22 januari 2020

Beschermengeltje.....

Murphy de aanloopkater

Arme Murphy, hij is ziek en we weten nog niet wat hem mankeert. Nadat hij mee naar binnen kwam sliep hij de eerste dag aan één stuk door. Hij accepteerde me graagte alle lekkere hapjes, ging op de kattenbak en rustte uit. Wat we ons wel konden voorstellen na zoveel stress. De dagen daarna zagen we hem een beetje inkakken. Hij had weinig energie en sliep veel. Ging ook slechter eten. Totdat er met geen mogelijkheid nog meer dan een paar mini-hapjes in te krijgen waren. Water drinken deed hij ook niet. Slapen wilde hij. Van een enthousiaste praatgrage kater zagen we hem terugvallen naar een flauw kattenbeest zonder animo. Maar het was weekend, en ook geen spoed, dus keek ik met argusogen uit naar de maandagochtend. Ik belde direct om 9 uur. Helaas een andere assistente dan normaal wilde een afspraak maken voor donderdag. Dat leek me echt geen goed idee en na enig aandringen werd het dinsdag om 16.30. Eerder kon echt niet. Gisteren Murphy, die nu helemaal niets meer wilde eten, in een kooitje naar de dierenarts. Eerst checken of hij gechipt was, maar zoals ik al verwachtte was hij dat niet. Ze kende hem ook niet, hij kwam niet uit haar praktijk. Het was wel een jonge kater volgens haar. Murphy liet het in eerste instantie allemaal toe, maar had er snel schoon genoeg van. Hij had koorts, 40,3 graden. De echo wees uit dat het niet in zijn spijsverteringssysteem zat. Hij werd onder narcose gebracht en er werd bloed en urine afgenomen. Lever, nieren, alles oké en ook geen tekenen van Fip. Wel gaf hij 3x over onder narcose en bleek behoorlijk wormen te hebben. Hij is opgenomen nu. Ter observatie, want er is vooralsnog geen oorzaak te aan te wijzen voor zijn malaise. Ontwormd en aan een infuus met antibiotica. Klitten op zijn buik en onder zijn oksel meteen met de tondeuse weggehaald. Vandaag gaat de dierenarts kijken of de koorts wil zakken. En van daaruit gaan we verder. Ik heb ontzettend te doen met dit mannetje. Eerst een paar weken helemaal ontheemd en bang in een vreemde omgeving, knokkend voor een beetje eten, dan vindt je een vriendelijke tweebener die je aandacht en eten geeft en dan wordt je ziek en lig je, alweer in een vreemde omgeving, in een kooitje aan een infuus. Hij zal er niets van begrijpen. Zo sneu..... We werken er met zijn allen hard aan om Murphy weer op te lappen, want dit verdient hij niet. Eén ding is zeker; hij heeft ongelooflijk veel geluk gehad dat hij naar me toe durfde te komen, want anders zou hij geen kans hebben gehad. Een kattenbeschermengeltje denk ik......

www.lacharviere.nl

dinsdag 21 januari 2020

Punthoofd.....

Cochin kruising Faverolles hanen

Hondsbrutaal zijn ze, deze twee jonge hanen. Sinds vorig voorjaar zijn ze uitgegroeid tot hele zware jongens die het erf bestieren. Zodra ze me in de peiling krijgen lopen ze voor en op mijn voeten en houden alles in de gaten wat ik doe. Als ik voerbakken vul zijn ze de eerste en ook het voermoment van de eenden wordt door hen bruut verstoord. Geen enkel respect hebben ze, gewend aan mensen als ze zijn. Ze zijn vriendelijk, zullen nooit een tweebener op de korrel nemen, maar het kippen- en hanenbestand besturen ze met harde hand. Vorige zomer hingen ze nog elke dag op de camping rond. Ze waren nog jong en hadden hun plekje in de pikorde nog niet bemachtigd. Nu is dat anders. En als er niets te corrigeren of te eten valt en ze even niets te doen hebben, dan hangen ze op het terras. Of voor de voordeur. Wachtend op die twee kaplaarzen die bij de voedselvoorziening horen. Zodat ze weer hard mee kunnen lopen en de eerste zijn. Oké, ze zijn mooi, èn groot, èn vriendelijk, maar af en toe krijg ik een punthoofd van die twee. Iemand nog op zoek naar mooie Cochin kruising Faverolles hanen?

www.lacharviere.nl

maandag 20 januari 2020

De hemel boven la Charvière en Elon Musk.....

Ochtendhemel op la Charvière


De ochtendhemel op la Charvière. Zomaar een vroege dag. De kleuren die de nog opkomende zon geeft aan het wolkendek zijn zo mooi! De rare strepen die een driehoek vormen, ik had er geen verklaring voor. We kijken sowieso graag omhoog naar de hemel. Zo ook gisterenavond toen we de sauna uit kwamen. Het vroor, het was helder, dus de Melkweg was met het blote oog goed te zien. En Orion, en de Kleine Beer. Een vallende ster. En ik zag een satelliet overkomen, en nog één. En toen volgde er een hele ketting van lichtjes, op gelijke afstand van elkaar en even snel in dezelfde baan. Het bleef maar doorgaan, er waren er zeker 50. Niet begrijpend waar we naar keken. Zoveel satellieten, achter elkaar? Dat kon toch niet? En hoe Google je zoiets? Zoon kwam met het antwoord, we zagen een SpaceX project. Van Elon Musk, vertelde hij. Een zestigtal 5G satellieten die op 23 mei 2019 in een lage baan om de aarde zijn gebracht om internet bereikbaar te maken voor onontsloten gebieden. Voor de liefhebbers, hier een filmje: 60 SpaceX satellites. Zoon baalde dat hij het niet ook gezien had. Misschien moet hij ook wat vaker omhoog kijken in plaats van op zijn schermpjes?

www.lacharviere.nl

zondag 19 januari 2020

Vrijbuiter.....

Obiwan, Finnish Lapphund

Obi op zijn aandachtigst. Hem was net verteld te gaan zitten. En te blijven. Want het is onmogelijk om een foto te maken van een hond met zoveel energie. Hij zit nooit stil. Ondanks lange wandelingen elke dag barst hij van de energie en ondernemingslust. Af en toe mag hij even los mee naar buiten. En dat vindt hij super, want er valt zoveel te doen. Maar daar zit nou juist het probleem. Als je je even niet met hem bezig houd, ballen gooien of stokken, of hem verteld bij je te blijven, gaat hij er vandoor. Geiten stangen door hard blaffend voor het hek heen en weer te rennen, kippen de stuipen op het lijf jagen en poezen achterna. De tuin van de gite inspecteren of mollengangen uitgraven op het kampeerveld. Of even checken waarom Yasmine, de hond van de buren, blaft. Hij valt van het één in het ander en voelt zich niet geroepen om bij je in de buurt te blijven. Even een minuutje geen commando en hij gaat zijn eigen gang. Jammer, want hij zou zoveel vrijheid kunnen hebben buiten het seizoen. Maar hij is nog jong, en behoorlijk onbesuisd. Misschien dat het beter gaat als hij een paar jaartjes ouder is.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 18 januari 2020

Verlatingsangst.....

Aanloopkater

Gisteren toog ik vastberaden met een kooitje naar de schuur. Ik wilde mijn nieuwe vriendje daar weg hebben. Het was daar te koud en te tochtig, en hij was te verloren. Toen ik binnen kwam liep hij al meteen hard miauwend op me af. Enigszins paniekerig. Het meegebrachte blikvoer hoefde hij niet. Na enige tijd met hem te hebben doorgebracht manoeuvreerde ik hem in de richting van het kooitje. Er was een moment dat hij een stukje erin ging, maar toen ik probeerde zachtjes de rest van hem erin te duwen stribbelde hij tegen. En dat was nou precies wat ik niet wilde, nog meer stress, dus besloot ik de poging te staken. Dat kooitje ging hem nog niet worden. Toen ik terugliep naar de boerderij liep hij achter me aan, ging teleurgesteld zitten op het pad. Toen ik hem riep vanuit de deuropening zette hij zijn angst opzij en, oh wonder, liep zo met me mee naar binnen. Yes! In de keuken kreeg hij een gestoomd kabeljauwfiletje en man, dat ging erin! Vanaf dat moment had ik er een stalker bij, vastbesloten als hij was me niet uit het oog te verliezen. Het was meer dan duidelijk dat hij een huis gewend was, en dat hij happy was uit de tochtige schuur te zijn. Hij accepteerde met graagte het dekentje dat ik voor hem neerlegde, werd Zen van de kattenmuziek van David Teie die ik zachtjes op de achtergrond voor hem aanzette. (Klinkt zweveriger dan het is, het is muziek die wetenschappelijk speciaal voor katten is ontwikkeld en echt heel goed werkt om ze rustig te krijgen.) Het is duidelijk dat het een ontzettend lieve kater is, die heel erg aan mensen hangt en niet aan soortgenoten. Een kater die alleen bij een oude dame heeft gewoond of zo. Een kater met enorme verlatingsangst, dat is duidelijk. Als ik naar de woonkamer ging, waar hij nu nog even niet kan komen in verband met hond en andere poezels, probeerde hij uit alle macht mee te glippen door de deur. En ging dan vervolgens op het kussen van Boule Mich' liggen wachten en kijken naar de deur of ik weer terugkwam. Als ik bij hem ging zitten greep hij mijn arm vast met zijn pootjes en gaf zich dan eindelijk over aan de slaap, want wat is hij moe! Bij het aardappels schillen zat hij naast me op het aanrechtblad, en terwijl de pannen op het vuur stonden nestelde hij zich als een klein aapje in mijn armen om daar weer te slapen. Zo aandoenlijk! Vannacht hebben we de deur naar de overloop open laten staan, en heeft hij de hele nacht aan het voeteneinde van ons bed gelegen, zonder een kik te geven. Pas toen ik wakker werd vannacht om naar het toilet te gaan werd hij ook wakker en liep met me mee, om daarna gewoon weer zijn plekje aan het voeteneind in te nemen. Het breekt mijn hart te bedenken dat dit lieve dier een paar traumatische weken achter de rug heeft. Volgens mij is hij ook niet meer zo heel jong, sterker nog, het zou me niet verbazen als hij al op leeftijd is. Is hij gewoon gedumpt bij ons en was hij zomaar ineens zijn huis en mens kwijt waardoor hij nu zo bang is alleen te worden gelaten? Ik denk er maar niet te veel aan. Maar geef hem alle liefde en aandacht en ik vertel hem dat hij hier mag blijven en wij nergens naartoe gaan. Maar dat hij wel moet gaan leren delen met andere poezels en dat er genoeg van alles is. Hij zal aankomende dagen stukje bij beetje zijn evenwicht en vertrouwen terug moeten gaan vinden, en daar gaan wij hem bij helpen. En dan, als hij een beetje gewend is, naar de veterinaire voor een check-up, en later castratie. Voor nu ben ik blij dat hij veilig en warm binnen is......

www.lacharviere.nl

vrijdag 17 januari 2020

Zacht......

Zonsopgang


Afgelopen dagen was het prima weer. Het is ongelooflijk zacht, en gisteren was het ronduit lente te noemen. Overal komen de bolletjes boven de grond, met al knoppen in Narcissen en de Sneeuwklokjes. De Wilgen beginnen te bloeien, de Goudsbloemen zijn nooit opgehouden, de Rozen lopen uit en zelfs de Pioenen steken hun neuzen al boven de grond. Je ziet de knoppen van de Kersenboom al zwellen. Alles is door de hoge temperaturen gewoon twee maanden eerder. En al kijk ik uit naar de lente, het is te vroeg. Die kou kan er gewoon nog komen. Sterker nog, in het weekend dalen de temperaturen een graad of 10 en krijgen we weer nachtvorst. Ik moet dus aan de gang met stro en verhuisdekens om een aantal planten te beschermen. En ook mijn nieuwe harige vriendje ga ik vandaag proberen naar binnen te krijgen. Ik had gisteren zo met hem te doen. Ik ben hem vaak gaan bezoeken in de schuur en elke keer zat hij op me te wachten. Hij kreeg brokjes en blik en liet zich eindeloos aanhalen. Ging lekker naast me liggen en kwam op schoot. Ik mocht niet weg van hem, en hij liep zelfs met me mee tot aan de trappen van de boerderij, maar liet zich stoppen door het welkomstcomité  van andere poezels. Want daar gaat het nog wel even fout. Zijn beste verdediging is de aanval op dit moment. Zo ontheemd en onwennig als hij is, de stress,  het zorgt ervoor dat andere poezels even geen optie zijn (om al helemaal niet over de hond te praten) , al heeft hij al wel neus aan neus gestaan met Boule Mich' en Tigger. Dus probeer ik hem nu, even gescheiden van de rest, binnen gewend te krijgen. Daar heeft hij in ieder geval ons gezelschap en is het warmer dan in die tochtige, donkere schuur. En van daaruit verder. Bij de dierenarts waren er geen vermiste katten bekend en ook online heb ik niets kunnen terugvinden. Mijn enige hoop is nog dat hij een chip heeft, maar ja, als hij al niet gecastreerd is zal hij die chip ook wel niet hebben. Dus mijn (regen)dag is wel weer gevuld vandaag; me bekommeren om planten en dieren, want oh ja, ook nog weer een verkouden kippie in de receptie. Never a dull moment hier.....

www.lacharviere.nl

donderdag 16 januari 2020

Gedumpt?

Aanloop kater

Gistermiddag liep ik het voerhok in de hooischuur in en kon nog net weer een glimp van de verstekeling opvangen. Hij schrok toen ik binnenkwam en sprong door het raampje naar buiten. Benieuwd waar hij was gebleven liep ik heel zachtjes om de schuur heen. En daar was hij. Hij stond te drinken uit een bak regenwater en zag me niet. Dat gaf me de gelegenheid hem eindelijk goed te bekijken. Wat een mooi beest! Dikke staart, grote kraag, hij deed me denken aan een Siberische kat. Heel rustig bleef ik staan en wachtte tot hij me in het vizier kreeg. Klaar met drinken draaide hij zijn koppie om en zag me. En er gebeurde niets. Geen schrikreactie van zijn kant. Dus riep ik hem, en kletste tegen hem, en hij kletste terug. En terwijl ik heel voorzichtig op mijn hurken ging zitten kwam hij, al mauwend, naar me toe! Hij liet zich uitgebreid aaien, gooide zich op de grond op zijn rug zodat ik zelfs zijn buik mocht aaien, en kreeg er maar geen genoeg van. Dit was helemaal geen wilde kat! Toen ik wegliep om mijn camera te halen liep hij met me mee, maar stopte omdat hij andere katten tegenkwam. Teleurgesteld ging hij bij de hoek van de schuur naar me zitten kijken. Toen ik even later terugkwam was hij weg. Hè, ships, ik had zo graag een foto van hem gehad om te kijken of hij als vermist was opgegeven. Maar nadat ik hem riep kwam hij tevoorschijn, en weer volgde er een uigebreid kroel-ritueel. De brokjes die ik hem gaf aanvaarde hij in graagte. Hij ziet er niet verwaarloosd uit, ook niet mager, wel de nodige klitten op zijn buik. Maar oren en ogen schoon en een dikke vacht die wijst op winterhardheid. Een snelle inspectie van zijn achterkant leerde dat het om een ongecastreerde kater ging. Geen idee hoe oud, maar volgens mij ook niet zo heel jong. Dit was toch gewoon iemands huisdier? Zo'n ontzettend lief en sociaal dier! Toch woont hij nu alweer een week of drie in onze schuur. Geen idee waar hij vandaan komt, hij was er zomaar ineens. Wel merk ik dat hij zich verloren voelt, ontheemd, en nu blij is met de aandacht die hij krijgt. Ik heb een mand voor hem neergezet, met kussens en een lekker warme deken, op de plek waarvan ik denk dat hij daar slaapt. Operatie vriendjes maken gaat vandaag verder. Ik zal eens bij de dierenarts vragen of ze hem kent, en als we zijn vertrouwen hebben en hem mee kunnen nemen, laten kijken of hij gechipt is. Ergens bekruipt me toch het gevoel dat hij hier gedumpt is. En eerlijk: hij had het slechter kunnen treffen......

www.lacharviere.nl

woensdag 15 januari 2020

De drie B's......

Vogelnest voor natuurspeeltuin

Oké, eerlijk; ik zou willen dat ik weer 5 was. Of zeven. Of negen, of..... Nou ja, in ieder geval niet  bijna 53. Gisteren hebben we een nieuw speelobject voor de natuurspeeltuin in elkaar gezet. Een vogelnest van 1,20 meter doorsnee. En het lonkt. Het nodigt uit om te spelen. En al is de maximale belasting 200 kilo, ik doe het toch maar niet. Want dat is vragen om problemen. Zeker omdat het vogelnest me al een paar dagen nek en rug heeft gekost nadat ik de buizen (die onder spanning staan door het net) alleen wel even in elkaar kon zetten. Zelfoverschatting. Ik kon het niet, en de volgende dag gilden alle zenuwen in nek, schouders en rug moord en brand en kwam ik niet verder dan de 3 B's: Bed, Bad en Bank. Lang leve de Voltaren op la Charvière. Wijzer geworden blijf ik dus maar uit de buurt van het vogelnest. En neem genoegen met een plaats als toeschouwer. Want wat zullen onze jonge gasten zich hier straks mee vermaken!

www.lacharviere.nl

dinsdag 14 januari 2020

Fluitje van een cent.....

Domsjoo spoelbak Ikea

Gisteren was het dan zover; de gesneuvelde porseleinen spoelbak werd vervangen door het Elzasser exemplaar. Wel spannend, want de doos was nog niet open geweest. Hij was helemaal origineel en dicht. Ineens sloeg de schrik ons om het hart. Wat nou als? Maar gelukkig zat er een onbeschadigde en prachtig glimmende spoelbak in. Kwestie van de oude eruit en de nieuwe erin, kitje en klaar. Fluitje van een cent! Maar dat bleek toch niet helemaal zo te zijn. De nieuwe spoelbak bleek 2 centimeter minder diep en ook de achterkant, met de afdruip-ribbels, was anders. Moest bij de oude wasbak de overloop apart aangesloten worden, bij de nieuwe zat het geïntegreerd. Blijkbaar zijn er twee verschillende uitvoeringen van de Domsjoo in omloop geweest. Na enig puzzelwerk leek het erop dat we alsnog naar Ikea moesten voor een paar ontbrekende schroeven, die van de oude bak waren korter. Gelukkig kwamen we er op het laatste moment achter dat die schroeven bijgeleverd waren. En toen ging het toch best snel. Enig zaag- en slijpwerk en hij zat. Hij valt heel iets verder terug dan de oude, maar verder is er geen verschil. De keuken ruikt nog stevig naar kit, wat aangeeft dat er iets is gebeurd, maar verder is de situatie gewoon weer hoe het was. En wij zijn blij! Wat een geluk dat we toch nog een nieuwe Domsjoo hebben kunnen vinden. Vanaf nu ga ik héél voorzichtig afwassen.....

www.lacharviere.nl

maandag 13 januari 2020

Pauwze.....

Pauwen dames

De dames Pauw zijn over het algemeen altijd samen en heel lief voor elkaar. Het grootste gedeelte van de dag zijn ze on the move. Ze lopen in de achtertuin of de tuin van de gite, vliegen de voliere van de kippen binnen, scharrelen voor de schuur of bij de mare. Als ze zo even een gestolen momentje zitten te relaxen op de balustrade van het terras, een soort van middagdutje waarbij ze toch alles in de gaten kunnen houden, is het leuk om ze te observeren. Er is er altijd eentje die zich wat afzondert, zij zit liever in de Kersenboom tijdens haar rustuurtje. Verder proberen ze altijd bij hun moeder in het gevlij te komen. Het is duidelijk dat zij het opperhoofd van de groep is. Ook wordt de "pauwze" gebruikt om veren te poetsen, en soms poetsen zij ook voorzichtig elkaars hoofd. De tederheid waarmee dat gebeurt is verbazingwekkend voor zulke grote en pittige vogels. Het zijn bijzondere momentjes, waarvan wij evenveel genieten als zij.....

www.lacharviere.nl

zondag 12 januari 2020

Elzasser spoelbak.....


Gisteren moesten zoon en ik ons een dagje met zijn tweeën vermaken. Want weet je nog, de kapotte porseleinen spoelbak die sneuvelde onder het geweld van de zuurkoolsteen? We gingen dus niet naar Ikea, we stelden het steeds maar uit. Want jeetje, even een paar nieuwe aanrechtbladen, een kraangat maken en een ander model spoelbak installeren, dat werd een behoorlijke klus. Maar het was echt niet handig, één functionele bak en de ander niet te gebruiken en met een teiltje eronder. Dus toch nog maar even gegoogeld, en wat bleek, de dag ervoor had iemand een gloednieuwe Domsjoo spoelbak, nog in de originele verpakking, te koop gezet op le Bon Coin. Yes! Maar ehm, wel helemaal bij Basel, in de Elzas. Een snelle rekensom leerde dat een dag auto niet opwoog tegen een paar dagen keukenverbouwing. Dus de afspraak gemaakt, en oh ja, of we voor de meneer een kilo mosterd uit Charroux mee wilden nemen want die vond hij zo lekker, en gisteren een rit van 6 uur heen en zes uur terug om de Elzasser spoelbak op te halen. Ook ik was voor dag en dauw op, want als je alles alleen moet doen, schoonmaak, dieren, waterbakken, dan moet je even doorwerken. Desalniettemin bleef er nog tijd over voor de afspraak die Noah en ik hadden staan voor een fotoshoot. Hoog tijd om profielfoto's te verversen, want die waren al weer een paar jaar oud. Het zonnetje kwam niet, maar de foto's buiten waren desondanks geslaagd. Zoon happy! Na een omgekeerd rondje, alle dieren weer naar binnen vegen, extra hout voor de kachel en alles dicht voor de avond, arriveerde een vermoeide ega, mèt de spoelbak, om een uur of half zeven. Maar de sauna was warm, de kaarsjes brandden, en de knolraap/ pastinaak gratin met salie en Gruyière stond in de oven. Vandaag doen we alles gewoon weer volgens de gebruikelijke routine, want na zo'n dag voel je je rug behoorlijk. En dan kijken wanneer we de spoelbak kunnen vervangen.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 11 januari 2020

Eerlijk delen.....

Maine Coon Boule Mich' du Quartier Latin

Onze Maine Coon kater Boule Mich' vindt het te druk in de woonkamer. En dat heeft met name te maken met de hond. Daar kan hij niet zoveel mee. Zo af en toe komt hij wel binnen maar zodra hij het zwarte harige monster in het vizier krijgt wil hij weer naar zijn rustige plek; de receptie. Zo heeft hij een eigen ingang, toegang tot Vip-brokken (voor hem alleen), en hij heeft daar een eigen kussen. Sinds kort heeft hij gezelschap gekregen van Hibou. Een nufje met Siamees bloed, die ook wel wat zag in zo'n Vip-behandeling. Het is zijn vriendinnetje, zeg maar, en nu moet hij zijn kussen delen. Wat hij wel gezellig lijkt te vinden. Maar dame Hibou is er ook als de kippen bij als er brokjes worden gegeven, en dat vindt Boul dan weer minder. Even ziet hij aan dat ze van zijn brokken eet, maar dan geeft hij een tets. Zijn kussen delen is tot daar aan toe, maar zijn Vip-brokken?

www.lacharviere.nl

vrijdag 10 januari 2020

Chapeau.....


De exploratiedrift van de kippies ging verder dan de trap. Toen ik omliep zag ik er ineens twee op het dak van de aanbouw zitten. Krijg nou wat! We hebben al geiten op het dak gehad, de Pauwen gebruiken het om aan de voorkant van de boerderij te komen, en uiteraard lopen er regelmatig poezen te balanceren op de oude dakpannetjes. Maar kippen? Op het dak? Dat is toch wel een première. Ik moet eerlijk zeggen: chapeau voor de ondernemingslust van de Bantammetjes......

www.lacharviere.nl

donderdag 9 januari 2020

Hogerop.....

Bantams op trap

Kijk, daar zitten ze dan, de vaatdoekjes. Weer opgedroogd. Tot mijn verbijstering trof ik ze gisteren (voor het eerst) aan op de trap, waar ze het laatste middagzonnetje pakten. Ze zochten het hogerop, zeg maar. Zeer tot ongenoegen van de dames Pauw, want dat is hun favoriete plekje. Het duurde dan ook niet lang of de dames Pauw eisten hun rechtmatige eigendom terug. Toch was ik wel onder de indruk, want voor zulke kleine kippies zijn die treden best hoog.....

www.lacharviere.nl

woensdag 8 januari 2020

Vaatdoek.....

Krulveer Bantam Pékin

Toegegeven; de krulveer Bantampjes die achter in de tuin lopen zijn nou niet direct het summum van elegantie. Op een goede dag zien ze eruit als ontplofte verenbolletjes waar een verbaasd koppie uit steekt. Op een slechte dag (lees natte dag) blijft er een soort van doorweekte oude mop over. Al met al ziet het er niet comfortabel uit. Ik heb er 3, een zwart kipje en twee rode. Gisteren leek het wel een bonte verzameling verlepte vaatdoekjes. Volgende keer beter geen krulveren meer.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 7 januari 2020

Huize Avondrood.....

Zonsondergang

Wat een prachtige dag was het gisteren. In de middag was de lucht prachtig blauw en scheen de zon. Door de zachte temperaturen zie je overal toch al kleine voortekenen van lente. Een lekkere middag om buiten aan de slag te gaan. De druif moest nog gesnoeid, evenals de nieuw aangeplante rozen. Dat had ik na het planten nog niet, zoals werd geadviseerd, gedaan, omdat er toen een vorstperiode voorspeld werd. Nu liepen ze, door het zachte weer, al uit en heb ik ze een flinke knipbeurt gegeven. De Goudsbloemen in de kruidentuin bloeien nog steeds, evenals de Verbena en het Moederkruid. Echt winter hebben we nog niet gehad, en ik vind het prima. Laat die kou maar wegblijven. 'S avonds hebben we afscheid moeten nemen van één van onze eerste zelf uitgebroede haantjes. Een zilvergrijze Bantam haan. Het mannetje viste ik een een week of wat terug nat en gewond voor dood uit het gras. Ik betrapte hem eerder op alleen nog maar dommelen in het kippenhok. Hij kon niet meer meekomen en was nu een prooi voor de jonge hanen. Hij kreeg op de balie een kooi met stro en een warme lamp, en knapte iets op. Maar al snel werd duidelijk dat een terugkeer naar het kippenhok er niet meer in zat. Maar het haantje vond het prima, zo'n rustig plekje. Hij dutte onder de warmte van de lamp, liet zich de lekkere maisjes en meelwormpjes welgevallen, kletste tegen me en zag er heel comfortabel uit. Wel ging hij steeds meer achteruit, zonder echt ziek te zijn, en kwam op het laatst niet meer goed in de benen. Gisteren sliep hij de hele dag en was het duidelijk op. We hebben hem geëuthanaseerd, het was mooi geweest. En dan is de cirkel rond. We hebben hem zelf uitgebroed en groot gebracht, en hem begeleid en verwend in zijn laatste dagen. Huize Avondrood. Even verdrietig, maar ook mooi, en het hoort erbij. Hij heeft een mooi leven gehad, net als de generaties na hem......

www.lacharviere.nl

maandag 6 januari 2020

Kattenluikje.....

grote rode buurkater

Kijk, daar zit hij. De grote rode buurkater. Steeds meer is ons domein zijn domein geworden. Hij hangt hier hele dag rond. Met de meesten van onze katten gaat het goed, maar met sommigen vindt meneer het nodig om zijn spierballen te laten zien. Mits hij zich gedraagt tegen over onze poezen gedogen we hem, want hij kan er ook niets aan doen dat hij door de Franse buurman, samen met zijn zus maar die loopt altijd in de weilanden aan de andere kant, wel aangeschaft is maar niet verzorgd wordt. Ik heb met hem te doen. 'S avonds, als alles hier lekker warm ligt te knorren op kleden en kussens zit hij wel eens voor het raam. Of voor de deur. Naar binnen te kijken. Alsof hij er bij wil horen. Toch laat hij zich door de tweebeners van zijn domein niet benaderen. Hij kijkt me wel aan, en luistert naar mijn geklets tegen hem, maar te dichtbij en hij neemt de benen. Sinds een paar maanden hebben we een kattenluikje naar de bijkeuken waar een grote bak met brokken staat die altijd vol is. Sindsdien is hij, van een magere kater, getransformeerd naar een imposante zware jongen. Het duurde niet lang voor hij het kattenluikje wist te vinden en dus, als hij denkt dat wij hem niet zien, brokken komt tanken. Hij redt zich prima. Zo ook onze boerderijpoezen die het kattenluikje nu ontdekt hebben. Zij worden steeds dikker en luier. Sinds kort hangt er nog een zwerver rond. Hij heeft ontdekt dat er brokjes worden verstrekt in het voerhok van de hooischuur. Het is een grijs gestreepte met wit, met een dikke pluimstaart en dito kraag. Tot nu toe heb ik alleen nog maar een glimp van hem gezien zo nu en dan. En zo wordt het assortiment beestjes ongevraagd steeds uitgebreider. Maar er zit een grens aan, twaalf kilo kattenbrokken per week moet genoeg zijn. Als de zak op is gaan ze maar weer wat doen voor de kost. Muizen vangen of zo......

www.lacharviere.nl

zondag 5 januari 2020

Kraaien.....

Pauwen in de boom

Normaal hoor je de pauwen niet echt. Alleen als ze elkaar kwijt zijn roepen ze naar elkaar om te bepalen waar de rest van de familie uithangt. En in het voorjaar, dan wil meneer Pauw nog wel eens van zich laten horen, al dan niet in combinatie met het waaieren met zijn staart. Maar verder beperkt het door hen voortgebrachte geluid zich tot het zacht klokken als onderlinge communicatie. Zes pauwen hebben we nu, meneer Pauw, mevrouw Pauw en de vier jonge dames die vorige zomer geboren zijn. En ze slapen allemaal in de Kersenboom nèt onder ons slaapkamerraam. Helaas zit er één jonge dame bij die de laatste weken zo af en toe in de hele vroege ochtend wakker wordt. En dan gaat roepen. De eerste keer was ze in haar slaap uit de boom gevallen. Wij renden slaapdronken maar gealarmeerd naar beneden om te kijken wat er aan de hand was, maar ze vond haar plekje in de boom weer. De tweede keer, een week of wat erna, dito. Slaapdronken naar beneden, zaklantaarn mee gegrist en in het koude donker geconstateerd dat er ècht niets aan de hand was. Iedereen zat gewoon waar hij hoorde. Een nare droom misschien? En zo hadden we nog een keer of twee zo'n nachtelijke actie. Geen idee wat jongedame Pauw bezielde om zo vroeg in de ochtend te roepen. Afgelopen nacht, om een uur of 5, riep ze weer. Vanuit mijn warme bed lokaliseerde ik haar, wijs geworden door de voorgaande keren, gewoon in de boom. En hoorde ik ook verder geen paniek. Alleen de jonge Pauw die zo nu en dan riep. Zo luisterend drong het ineens tot me door: ze regeerde op een kraaiende haan in het kippenhok. Je moet goed luisteren, willen de hanen je opvallen, want het kippenhok is goed geïsoleerd. Maar zij hoorde het. En kraaide blijkbaar mee. Geen idee wat we daar nou weer mee moeten, een vrouwtjespauw die in de vroege morgen mee kraait met de hanen. Want we worden er wel wakker van. Dus als iemand, zonder hanen, een plekje voor haar weet?

www.lacharviere.nl

zaterdag 4 januari 2020

Ontspannen.....

Noah

De twee weken Kerstvakantie van zoon zijn bijna voorbij. Hij sloot het eerste half jaar af met een gemiddelde om trots op te zijn! Even wat broodnodige rust, want er moet gewerkt worden dit jaar. Hij koos voor een zwaar vakkenpakket, met veel wiskunde, natuur- en scheikunde, biologie, geografie, filosofie, Engels, Duits en Nederlands. En dat is hard werken. De Kerstvakantie was rustig en ontspannen. Gezellig ook. De dagelijkse Triominos competitie werd wel steeds verbetener. Nu de oliebollen op zijn, er culinair verwend is, het huiswerk weer gemaakt, een nieuwe laptoprugzak is besteld en er genoeg is uitgeslapen kan hij er maandag weer tegen aan. Want nu gaat het hard: ergens in juni heeft hij als het goed is zijn Bac Général science (VWO diploma) op zak, net als zijn rijbewijs. Een kleine 7 jaar na zijn emigratie. Kleine jongens worden groot in Frankrijk.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 3 januari 2020

Missie geslaagd.....

Huisgemaakte zuurkool en huisgerookte worst

En toen moest het er toch maar eens van komen. De zuurkool die ergens eind oktober de pot in was gegaan rook prima en zag er ook goed uit. Dus tijd om te proeven. Verse worst de rookoven in en de eerste pan stamppot met home made zuurkool kwam op tafel. Hij is goedgekeurd door de mannen. Sterker nog, ze vonden de zuurkool heerlijk. En dat komt goed uit, want er zitten nog heel wat maaltjes in de pot.....

www.lacharviere.nl

donderdag 2 januari 2020

Terug naar de essentie.....

Januari-morgen

De eerste dag van het nieuwe jaar begon koud, en het duurde een tijdje voor de zon de kans had de wolken te verjagen. Dus aan de slag is dan de beste remedie om het warm te krijgen. Eén januari krijg ik, traditioneel, last van opruimwoede. En zo ook gisteren. De chaos op zolder was me al heel lang een doorn in het oog. We hebben hier in dit huishouden andere ideeën over opruimen. En dat levert nog wel eens strijd op. Voor mij geld dat als je iets een jaar niet hebt gebruikt je het ook niet nodig hebt. Als, indien en maar levert alleen maar een hamsterwaardige hoeveelheid spullen op waarin je niets meer terug kunt vinden. En dus toog ik, na bijna 7 jaar geduld, naar boven en ruimde ik op op mijn manier. Streng, maar rechtvaardig. Niets verplaatsen, maar alles wat je in je handen hebt ter plekke beoordelen, weggooien, weggeven of houden en een plaats geven. Het resulteerde, na een ochtend eindeloos sorteren en trap op, trap af, in een schone, opgeruimde zolder waar van de tig dozen, oude apparatuur, snoeren, kantoorartikelen en weet ik veel wat nog meer, slechts wat kerstspullen, cd's en mappen overbleven. Wat er in de containers zit en op de aanhanger, dat is een ander verhaal. Dat worden nog heel wat ritjes naar de stort. Maar je moet een jaar fris en overzichtelijk beginnen toch? Terugbrengen naar de essentie, er is veel voor te zeggen.....

www.lacharviere.nl