In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

maandag 21 september 2020

Verleiding.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Gisteren zag ik een aller schattigst filmpje van springende en rennende babygeitjes. Smelt! Wat waren ze leuk! En dat geluid ook, van die lieve kleine baby-blaatjes. Waarom hadden we de bokken ook alweer allemaal laten castreren? Ik begon er op slag aan te twijfelen. Er was een tijd dat we ze elk jaar hadden, babygeitjes. En ze zijn echt om op te vreten, zo lief. En zo aanhankelijk. Het probleem was echter dat niet elke mama even consciëntieus was als het om het moederschap ging. Het gebeurde een paar keer dat moeders totaal geen interesse toonde voor haar pasgeboren lam en het weg bokte als het wilde drinken. Het hulpeloze, bibberende en huilende geitje ging dan mee naar binnen. En dan was je aan de beurt. Eerst de buurman, toen nog een biologische geitenhouder, bellen of hij biest had voor de eerste flesjes. En daarna over op de poedermelk voor lammeren. En net als mensenbaby's moeten babygeitjes heel vaak de fles. Om de paar uur, ook bij nacht en ontij. Met een slaapdronken hoofd naar beneden, melk opwarmen, een hard gillend geitje uit de bench halen, fles erin en daarna de slaap niet meer kunnen vatten omdat je te wakker bent. En plasjes opruimen, èn keuteltjes, de hele dag door. Dweilen met de kraan open, dat was het. Bij voorkeur als het seizoen al begonnen was en we bezig moesten met hele andere dingen. We hebben zelfs een geitentweeling in de kost gehad, dus dubbelop! Hoe aandoenlijk het ook is, zo'n kleine geitenbaby die na het drinken van zijn fles tegen je aan in slaap valt, het was afmattend en uitputtend, en niet te combineren met. En dan, wat doe je als ze eenmaal groot zijn, want ze groeien meer op als huisgenoot dan als geit. Want andere geiten zijn eng. En een volwassen geit in de huiskamer is écht geen goed idee. Dus lieten we alle bokken castreren. Om er maar vanaf te zijn. We hebben nu nog maar vier geiten die de omheining slopen en ontsnappen, en daar hebben we onze handen al vol aan. Dus beste Facebook, bij deze het verzoek geen filmpjes van koddige babygeitjes meer aan me voor te stellen. Ik mocht eens in de verleiding komen.....

www.lacharviere.nl

zondag 20 september 2020

Ontbijt op bed.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Ergens in het voorjaar, tijdens de lockdown, vonden we een verzwakt en hongerig egeltje met bloedende, geamputeerde, voorpootjes. Eerst ging hij, in overleg met de zoogdierenopvang, hier in de verzorging en een weekje later, toen de opvang toestemming had gekregen om te reizen, werd hij opgehaald. Een weekje of drie daarna kwam hij terug en mocht hij hier, zij het in een afgezette ruimte, verder revalideren. Maar hij ontsnapte, vraag me niet hoe. De tweede keer dat we hem terugvonden zat het arme ding helemaal onder de teken, en bloedde zijn pootje weer wat, dus hop, weer naar de opvang. Of we hem nog terug wilden, vroeg de aardige mevrouw een weekje of twee nadien? Natuurlijk! En met de vraag om hem zo eens in de paar maanden als we hem zagen een pipetje Stronghold te geven, werd meneer weer geretourneerd. Hij werd losgelaten in de achtertuin en verdween. Een tijd lang zagen we hem niet en stiekem maakte ik me al zorgen. Want de droogte maakt het er voor dieren niet makkelijker op, en met twee stompjes als voorpootjes is hij in het nadeel als het om scharrelen naar voedsel gaat. De waterbak die we voor hem neer hadden gezet bij de kas was een gok, want we wisten niet waar hij zat. En toen ineens vorige week, in het nèt donker, zagen we hem in de buurt van die waterbak. Snel naar binnen voor een schoteltje brokjes en vlees, dat we voor zijn neus neerzetten. Hij was niet bang van mijn stem en al snel ging zijn neusje de lucht in. Eten! Blij dat ik hem wat extra's kon geven en dat het hem goed ging! De volgende avond, precies op dezelfde tijd, was hij er weer. En nu hebben we dus een nieuw avondritueel. Zodra het donker is gaan we naar buiten, met een schoteltje eten. De meeste poezen hebben we in de schemering al naar binnen geveegd, want ook die azen op een schoteltje met lekkere brokjes en vlees. Het egeltje loopt precies waar we hem verwachten, elke avond weer. En zodra hij mijn stem hoort loopt hij naar me toe. Voor zijn ontbijt, dat hij met graagte in ontvangst neemt. Er volgt een hoop gekraak en gesmak, want eten kan hij! Zo lief! We zijn blij dat we hem weer in de peiling hebben, en dat het goed met hem gaat. Dat we hem, nu net voor hij zijn winterslaap in gaat, extra bij kunnen spijkeren, zodat hij met genoeg gewicht aan zijn lange winterslaap kan beginnen. Er komt binnenkort een dag dat hij er ' s avonds niet zal zijn. Maar pas weer ergens in de lente. Tot die tijd is ons laatste klusje van de dag het ontbijt van dit kleine mannetje verzorgen. En dat doen we natuurlijk graag.....


www.lacharviere.nl

zaterdag 19 september 2020

Wachten.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wachten op de regen, dat was het motto van gisteren. Hij kwam niet. Geen drup. Terwijl in het Zuiden, de Cevennen, de Gard en de Herault rivieren buiten hun oevers traden, er een tornado was bij de airport van Montpellier, bruggen instorten en auto's werden meegevoerd door het water, dreven hier de onweersbuien om ons heen. Even leek het er op, toen de hemel donker werd door het naderende front, maar al snel bleek het ons wederom niet te raken. Het centraal massief spleet de bui doormidden. Wel koelde het iets af en stond er de hele dag een straffe wind. De dag ging niet verloren dankzij de keukenactiviteiten. Twee zuurdesembroden en tien liter heerlijke erwtensoep waren het resultaat. Het grootste gedeelte van de soep ging de vriezer in, voor snelle maaltijden en studentenbakjes. De rest stond 's avonds op tafel, vergezeld door dikke tosti's van zuurdesem met gerookte rauwe ham en brie. Vandaag opnieuw kans op regen, en 21 graden. Ik ga regelmatig naar de lucht kijken of het al komt. Een mens moet hoop houden toch?

vrijdag 18 september 2020

Kippenvel.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De weerberichten zien er veelbelovend uit. Gisteren werd de oververhitte atmosfeer al onstuimiger, met wolkenluchten die zich opbouwden en een stevige wind. Toch was het nog steeds warm en droog. Vanmiddag wordt er onweer voorspeld, met regen, een millimeter of tien. Ook voor de rest van de volgende twee weken voorspellen de weerberichten elke dag regen. Ik kan het alleen maar hopen. De temperaturen zakken van de plus dertig graden naar vijftien graden in de loop van volgende week. En ik moet eerlijk zeggen, ik snak ernaar. Ik snak naar verfrissing en een lekker vest. Misschien zelfs al 's avonds de kachel aan, en de kaarsjes. Naar de eerste sprietjes groen van het zich herstellende gras tussen de uitgebeten en dorre velden. Ik snak naar het wegspoelen van de dikke laag stof die overal op ligt. Naar niet meer elke dag de groententuin sproeien terwijl er niet tegenaan valt te beregenen. Ik kijk uit naar de stroompjes en riviertjes die zich weer kunnen gaan vullen. Naar de eenden die zich verheugen over iedere plas die ze tegenkomen. Als het valt tenminste. Gelukkig is de eerste wintergroente wèl aangekomen in de winkels. De knolselderij gaat vandaag in een grote pan erwtensoep, en de aangekondigde spruiten voor bij de tartiflette konden rekenen op een enthousiaste reactie van de mannen. Vanmiddag zitten we buiten, te genieten van het onweer, met de geur van verse erwtensoep op de achtergrond. En ik hoop op minstens één momentje kippenvel, zodat ik een lekker vest aan kan trekken. Ik ben een beetje klaar met die zomer.....


www.lacharviere.nl

donderdag 17 september 2020

Basse cour.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

We hoeven maar richting de hooischuur te lopen, en de hele basse cour, oftewel het pluimvee, komt aan gerend, gefladderd of gevlogen. Want dat is die tweebener, en die gaat de hooischuur in, in de hooischuur is het voederhok, en daar staat een grote oude vriezer vol met mais en graan. Pure terreur is het, want je komt de hooischuur niet zo maar in, laat staan uit, als de hele meute om je benen hangt. Ze lopen met je mee tot in het voerhok om te kijken wat je gaat doen. Als ik 's middags het tweede waterrondje van de dag doe, geen overbodige luxe nu het zo heet en droog is, geef ik het gevogelte hun zin, en gooi een paar handen graan en mais door de deuropening naar buiten. Dan zijn ze in ieder geval even een tiental minuten uit mijn vaarwater. Bij voorkeur meer graan dan mais, want daar doen ze langer over. Het is een heel ritueel, zowel 's ochtens als 's middags. En natuurlijk houden we het zo zelf in stand. Maar soms moet je niet teveel over dingen nadenken en kiezen voor de gemakkelijkste weg.....


www.lacharviere.nl

 

woensdag 16 september 2020

Frustrerend.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

 Het is droog. Kurk- en kurkdroog. De Allier is verschroeid, de mare heel ver leeg, voor het derde jaar op rij, en de bomen vechten om in leven te blijven. Ook deze zomer hebben er veel de genadeklap gekregen en de geest gegeven. Voorlopig is er, volgens de weerberichten, nog geen zicht op regen. Dus toen gisteren aan het eind van de middag een frisse wind opstak die de dertig graden iets draaglijker maakte, en de hemel betrok terwijl het in de verte begon te rommelen, hadden we hoop. Al viel er ook maar één flinke bui, dat zou al even verlossing geven. Het gerommel in de verte werd een, niet aangekondigde, forse onweersbui. Ramen dicht en stekkers eruit. Gerommel en gedonder boven onze hoofden. Er viel een heel klein druppeltje op mijn hand terwijl ik met mijn camera naar de weilanden van de pony's en ezels liep. En daar bleef het ook bij, één druppeltje. Terwijl we het, aan de andere kant van de vallei, met bakken naar beneden zagen komen, bleef het bij ons droog. Zo frustrerend! Het onweer dreef voorbij, vandaag herpakt de hitte zich met 30 graden op de thermometer. Vanaf zaterdag slaat het weer om en zou er regen kunnen vallen. Maar dan moet het ook nog maar vallen. En niet zoals vaak, voorbij drijven aan de andere kant van de vallei. Fingers crossed.....


www.lacharviere.nl

dinsdag 15 september 2020

Chaos.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Eén van de Cochinkrieltjes die dit jaar geboren zijn, is uitgegroeid tot een prachtige haan. Het is een krulveer, en hoe! Zijn nekveren waaieren naar voren om zijn koppie heen en zijn poten zijn zwaar bevederd. Hij is een georganiseerde ronde chaos van veren, zeg maar. Daarnaast is hij pinnig. Hij kijkt behoorlijk streng uit zijn ogen en paradeert door de achtertuin alsof hij de heerser van heel het kippenrijk is. Het is dat hij maar zo heel klein is want anders zou ik bang van hem worden.....


www.lacharviere.nl
 

zondag 13 september 2020

Wel of niet.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat


Nu al een jaar of drie staan Eclair en Macaron, onze mini-Shetlandpony's, samen in de wei. Een meisje en een jongetje, dus je zou zeggen dat...... Maar tot een veulentje is het nog niet gekomen. Regelmatig dacht ik dat Clairtje toch wel een dikke buik had, zou ze dan toch misschien? Maar Shetjes hebben gewoon dikke buiken, er bleek nooit sprake van een zwangerschap. Twee weken terug vroeg ik weer aan ega of hij Clairtje niet dikker vond, meer doorhangend. Nah..... Toen wees een lezer van de log me op het feit dat op de foto van de Shetjes die ik recent plaatste, haar buik aan één kant dikker was dan aan de andere, en dat zou wijzen op dracht. Sindsdien loop ik meerdere keren per dag naar de pony's en kijk vertwijfeld naar Clairtjes dikke buik. Zie ik wat bewegen? Voel ik wat? Ze lijkt inderdaad dikker aan één kant, maar Macaron, het hengstje, heeft ook zo'n bolle buik. Hangt ze nou niet meer door en zijn haar flanken niet voller? Ik meen van wel. Ook sjokt ze meer dan normaal en is haar soms zo pittige karakter als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze is lievig, gemoedelijk, wil geaaid worden. Voorlopig ben ik er nog niet uit. En laat het me niet los. Vandaag maar weer eens gaan posten bij de wei.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 12 september 2020

Vliegen.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De eendenkuikens die in het voorjaar werden uitgebroed door een Muskuseendmoeder zijn inmiddels groot. De twee Loopeenden die overbleven blijken, gelukkig, vrouwtjes te zijn. Met name deze hele mooie dame links op de foto is op zijn zachtst gezegd nogal luidruchtig. Maar dat is dan ook meteen de enige overlast die je van ze hebt. Uit hetzelfde legsel kwamen ook drie Mulard eenden. Kruisingen tussen een Loopeend en een Muskuseend. Drie mannen. Ze zijn prachtig om te zien, en het enige geluid dat daar uitkomt is wat hees geblaas, maar ze hebben ontdekt dat ze kunnen vliegen, iets dat Loopeenden niet doen. Dat vliegen was ook de reden dat we alle Barbarie-eenden weg hebben gedaan, want niets was veilig. En nu hebben we dus weer hetzelfde probleem met de Mulards. Doorlopend kom ik ze in de achtertuin tegen. Ze vliegen gewoon over het hek om de water- en voerbakken van de kipjes achter leeg te snaaien. Samen met de Pauwenterreur wordt het te veel onrust. De door het pluimvee gevreesde bezem moet er te vaak, als stok achter de deur zeg maar, aan te pas komen. Het wordt tijd voor een advertentie op le BonCoin......


www.lacharviere.nl

vrijdag 11 september 2020

Het dak op.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Terwijl de negen Pauwenjongen van dit jaar steeds groter worden, neemt hun aanwezigheid ook steeds meer toe. Het lijkt wel of ze overal zijn en zich overal mee bemoeien. Ze staan aan de top van de pluimveeketen hier, en dat laten ze aan iedereen merken! Hoge plekken zijn favoriet, dus is ook het dak nu niet meer veilig. Het is een prachtig gezicht, al die pauwen op het dak, dat wel, maar we moeten er nu toch eens over gaan denken een advertentie te zetten voor de grootste vier van het stel......


www.lacharviere.nl 

donderdag 10 september 2020

Huiswerk.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Gisteren waren we niet thuis, we moesten de auto van zoon ophalen in Bourges, maar bij thuiskomst wachtte er een aangename verrassing. Huiswerk! Twee nieuwe inspiratieboeken voor de toch al zo uitgebreide collectie kookboeken. Ik moet daar eens even goed voor gaan zitten binnenkort. We hebben genoten van de serie "Sergio op reis" die recent werd uitgezonden op tv. Het was een welkome afwisseling van de komkommertijd-programma's. Inmiddels is ons favoriete programma, Masterchef Australia, weer begonnen, en we hopen heel hard dat de nieuwe format, plate of origins, met de oorspronkelijke judges, ook uitgezonden gaat worden. Heerlijk, dat soort kook-vermaak. Als er ook even niets naar onze smaak op televisie is, en dat is vaak, is er op Netflix een hele mooie verzameling van culinaire docu's om uit te kiezen. Chef's table onder andere, maar daar zijn we bijna doorheen. Voorlopig echter heb ik weer iets te doen; Sergio's boeken bestuderen. En recepten uitproberen. Wat een lekker vooruitzicht........


www.lacharviere.nl

woensdag 9 september 2020

Knapperd.....

 

Domaine la Charvière, Saintb Priest en Murat

Oké, toegegeven: groot wild is het niet. Toch ben ik altijd weer blij als ik er eentje tegenkom. En Smaragdhagedis. Met hun haast lichtend groene uiterlijk zijn het prachtige beestjes. En groot, dat ook. Dit exemplaar was zeker een centimeter of vijfentwintig groot. Rustig chillend in het zonnetje liet deze knapperd zich door mij uitgebreid bewonderen. En fotograferen, als een volleerd fotomodel. Na zo'n mooie ontmoeting kan mijn dag niet meer stuk.....


www.lacharviere.nl

dinsdag 8 september 2020

Appeltje.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Nieuwsgierig zijn ze, onze Shetjes. Als ik er 's ochtends langs loop, op jacht naar een mooie foto van het ochtendgloren, volgen ze elke beweging die ik maak. Waar gaat de baas naar toe? Wat gaat ze doen? En vooral, heeft ze iets eetbaars bij zich? Ze weten dat de volgende stap in de ochtendroutine de voederronde is. Omdat er door de droogte in de wei geen groen grassprietje meer te vinden is krijgen ze elke dag twee volle armen hooi. Maar dat is straks pas. Mijn goedemorgen, vergezeld van een kriebel achter hun oor, maakt dus ook geen enkele indruk op ze. Want dat is niet waar ze op hoopten. Misschien moet ik ze later op de dag gaan verrassen met een appeltje om het goed te maken?


www.lacharviere.nl

maandag 7 september 2020

Hereniging.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wat ik niet voor mogelijk hield is toch gelukt. Het kleine Loopeendje dat ternauwernood een moeilijk nacht overleefde en sindsdien onder de lamp in een kooi moest aansterken, is terug bij zijn mama. De situatie, alleen in een kooi, was verre van ideaal. Bovendien bleef het kleintje heel hard piepen als hij de andere eenden hoorde. Dus toen we hem een schone kooi en een bad hadden gegeven en het eendje, gewikkeld in een handdoek, weer reageerde op het gekwaak van zijn soortgenoten buiten, besloot ik hem mee naar buiten te nemen. Het groepje Loopeenden met daarbij zijn mama stond vlakbij. Toen ik het kleintje op de grond zette rende het hard piepend naar zijn moeder, die even verbaasd leek maar toen blij haar verloren kind herkende. De rest van de middag hebben we regelmatig gecheckt, en het leek goed te gaan. Heel zorgzaam was mama eend niet, het was meer een kwestie van het pulletje dat heel hard achter haar aan rende om haar bij te houden. Ze vergat hem steeds. Aan het einde van de dag waren zijn pootjes op. Niet meer gewend zo hard te moeten rennen stond het arme ding te bibberen op zijn vermoeide flappertjes. Die nacht sliep hij toch maar weer binnen. En dat was ook tevens de laatste nacht, want hij is nu weer full time bij moeders. Het was voor haar weer even wennen, maar nu gaat het goed. De dappere dodo rent, zwemt en piept dat het een lieve lust is en blijft heel strak bij zijn moeder. In de week opvang heeft is hij aardig bijgespijkerd en flink gegroeid, en nu mag hij zelf de rest doen. Mooi dat het zo kon gaan.....


www.lacharviere.nl 

zondag 6 september 2020

Verstilling.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

 Het is de tijd van de ochtendmist. De nachten zijn aanmerkelijk kouder en de zon moet zich 's ochtends door een dikke laag grondmist worstelen alvorens ze kan schijnen. Het levert sprookjesachtige taferelen op. De heuvels in de verte verborgen onder een witte deken, de stoppels van de tarwe door spookachtige flarden omringt. De wereld lijkt een stuk kleiner en intiemer. Het licht is diffuus, gedempt, en het is net alsof de geluiden van de vroege morgen dat ook zijn. De waterdruppeltjes voelen koel op je huid en het ruikt naar herfst. Aards, mossig. Het duurt maar even, dat moment van verstilling, want al snel heeft de zon haar plekje aan de ochtendhemel ingenomen en is de witte deken verdwenen. Het is een prachtig begin van de dag op la Charvière.......


www.lacharviere.nl

zaterdag 5 september 2020

Punthoofd.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Leuk hoor, kippen. Het is gezellig, dat gescharrel en ze leggen ook nog eens lekkere eitjes. Toch krijg ik er regelmatig een punthoofd van. Van dat drukke gedoe van de hanen, en de strijd die continue plaats vindt tussen het pluimvee onderling. We hebben een prachtig nachthok, met héél veel ruimte en ladders om op te slapen, maar toch. De hiërarchie is moordend. Je kunt als kip of haan niet zo maar naar binnen lopen als je rustig aan de avond wilt beginnen. Het moment van binnenkomst luistert heel nauw. De pikorde bepaalt wie er als eerste zijn slaapplekje mag innemen. Hoe lager je rang, hoe minder je verzekerd bent van een goede plek voor de nacht. Als kip loop je ook nog eens het risico dat je genadeloos genomen wordt door een haan of twee als jouw ega lager in die pikorde staat dan zijn collegae. Dat heeft geresulteerd in een paar kippen, èn hanen, die die dagelijkse strijd op hebben gegeven. Ze mijden het nachthok en slapen in de enorme Hortensia bij de voordeur. Diep verscholen tussen de takken en bloemschermen zijn ze verzekerd van een rustige nacht. Of ik er blij mee ben? Nee, natuurlijk niet. Niet alleen lopen ze het risico opgemerkt te worden door een passerende vos of marter, maar ook slopen ze de Hortensia volledig. De eens zo mooie en uitbundige bloeiende struik is nu volledig uit elkaar aan het vallen. De takken buigen door onder het gewicht van deze nachtploeg en hangen kaal en zielig tot op de grond. Er zit denk ik niets anders op dan de megastruik in het voorjaar fors terug te snoeien. Met als resultaat dat jaar niet tot nauwelijks bloemen. Zucht..... Kippen, ik krijg er regelmatig een punthoofd van......


www.lacharviere.nl

vrijdag 4 september 2020

Fase 2......

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Het was een vermoeiende maar vruchtbare dag gisteren. De auto die we gingen bekijken bleek impeccable. Geen krasje te zien, weinig kilometers op de teller en het interieur was zo strak gepoetst dat er nergens ook maar één stofje lag. Controle technique oké en ook de proefrit was prima. Dus dat moest hem worden! Door de vriendelijke oudere heer, want dat was hij, een heer, en zijn frêle ega, formaat Nederlands kind,(wat voel ik me dan altijd groot en lomp) werden we, met een kopje koffie, aan tafel op het schaduwrijke terras gezet. Mooi huis, houtskeletbouw, kleurig, kunst aan de muur en strak, haast on-frans. Terwijl de benodigde papieren in orde werden gemaakt vertelde de man gepassioneerd over de historie van Bourges, waar nog altijd maar steeds minder, raketten en kanonnen worden gemaakt. De stad is levendig, mooi en goed verzorgd. We spraken af het bedrag via een bankoverschrijving te voldoen en de auto in de loop van de week op te halen. Dit zijn altijd leuke, Franse ontmoetingen. Gastvrij en vriendelijk maakte het oudere stel tijd voor ons. Met een goed gevoel, de auto was een feit, gingen we weer en route. We eindigden in een koel sprookjesbos. Met 30 graden op de thermometer zou het verfrissende water van de rivier meer dan welkom zijn geweest, maar helaas staan, na nu het derde jaar mangelende droogte, veel riviertjes leeg. Maar de stilte in het bos was oorverdovend, en de koele luwte van het loof bijzonder aangenaam. En het bereidde ons voor op de plakkerige weg naar huis. Misschien toch eens naar die airco laten kijken? Toen we thuiskwamen pingelde de telefoon van zoon onophoudelijk. De universiteiten in Frankrijk zijn naar fase 2 opgeschaald. Geen lessen meer in klassenverband maar online thuisstudie. In principe zou hij aanstaande woensdag echt beginnen, maar de eerste lessen zijn hem al toegestuurd. Te verwachten, nu het aantal besmettingen zo snel oploopt, maar een domper. Welgeteld twee dagen is hij in Clermont- Ferrand geweest. Twee dagen zelfstandigheid. En nu is dat tot nader order alweer voorbij. Mooie studio, auto voor de deur, helemaal klaar voor een vliegende start, en toch zit hij nu weer thuis. Je zou van minder moedeloos worden.....


www.lacharviere.nl

donderdag 3 september 2020

Dagje uit.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Het is een vroegertje vandaag. Er valt het nodige te doen voor we weg kunnen. Zoon, gisterenavond met de trein terug gekomen, heeft om 10 uur een afspraak in hartje Bourges, een uur hier vandaan. Bij een garage waar hij een occasion gaat bekijken. Het valt nog niet mee een auto voor hem te vinden. Hij moet, in verband met zijn hemiparese, in een automaat rijden, en die worden haast niet aangeboden. Ik hoop voor hem dat het wat is, en dat hij zijn tweede rijexamen wel succesvol afrond. Want het op elkaar gepakt staan in de overvolle trams in Clermont-Ferrand stelt hem niet bepaald gerust. En ons ook niet. Voor ons is het uitstapje een welkome afwisseling. Het inwinteren en het opruimen was na zo'n karig seizoen snel gebeurd, en dus zijn we nu bezig met klussen in huis die waren blijven liggen. Eindelijk de tomettes leggen die in de receptie nog ontbraken, verven en witten van de slaapkamers boven, nu Noah zijn kamer leeg opgeleverd heeft. Maar fijn om er even op uit te kunnen vandaag. Ook al ligt Bourges maar een uurtje van hier, we zijn er nog nooit geweest. Een mooie gelegenheid om ook die streek eens te gaan ontdekken.....


www.lacharviere.nl

 

woensdag 2 september 2020

Rijkdom.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Ik wist dat ik, in mijn ongebreidelde enthousiasme, te veel tomatenplanten had gekweekt en uitgeplant had in de kas. Aanvankelijk leken er dan ook niet zoveel tomaten in te hangen, misschien doordat ze erg dicht op elkaar stonden? Totdat de tomaten begonnen te rijpen, en de ene na de andere rode tomaat zichtbaar werd. Afgelopen week hebben we weer een batch geplukt en verwerkt. Twaalf kilo prachtig rode en intens zoete tomaten, Coeur de boeuf, San Marzano en cocktail-  en trostomaten, eindigden als zeven liter passata. Daarbij kwamen de grote honingpotten, die we hadden besteld maar niet op tijd geleverd werden, goed van pas. De passata is heerlijk, en heeft behalve wat zout niets nodig. Hij is zoet en aromatisch, de zomer in een pot. De tomatenoogst is nog niet klaar, er hangen er nog heel veel te rijpen. Net als de ronde en de puntpaprika's die nog groen zijn en moeten gaan kleuren. Die gaan straks gegrild en ingemaakt worden. De gulle moestuin blijft maar geven. Nog altijd staan er bietjes, diverse soorten sla, Chinese kool, Radicchio rosso, cornichons, snijbiet, lente-ui en spek-, snij- en sperziebonen en de Butternuts gaan nu rijpen. Het is onvoorstelbaar hoeveel mooie groentes de tuin heeft opgeleverd dit jaar. En wat nog in het vat zit. Letterlijk, want de zuurkoolpot, die overigens al heerlijk rook, is nu verhuisd naar de kelder voor het definitieve afrijpen. Over een week of vier kunnen we hem gaan proeven. Net als de Boerenkool, die nu goed de benen erin zet. Wat een rijkdom, zo'n gulle moestuin.....


www.lacharviere.nl

dinsdag 1 september 2020

Brood met tranen.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

En ineens was het 1 september, en kwam het onvermijdelijke moment dat zoon definitief verhuisde naar Clermont-Ferrand. De dag ervoor was vol bedrijvigheid. Er werden dozen ingepakt, spullen uitgezocht, kleding in koffers gestopt. Twee dozen met spulletjes, knuffeltjes, boekjes, foto's en meer relikwieën om te bewaren, maar nu geen ruimte voor, gingen bij ons de zolder op. Ik dook nog even de moestuin in voor verse vitamientjes om mee te nemen. Sperziebonen, snijbonen, komkommer, sla, tomaatjes, courgette. Scheelt toch weer op het studentenbudget. En ik bakte nog een bruin brood om mee te nemen. De avondmaaltijd bestond uit pannenkoeken, van kleins af aan zijn favoriet. Natuurlijk bakte ik er meer dan normaal, en ook wat over was ging mee. Oh, en we hadden nog een cadeautje voor hem. Een foto? Zo groot? Even sloeg de vertwijfeling toe toen ik hem wijs maakte dat het een foto van ons beiden was, zodat hij ons niet zou vergeten. Groot was zijn opluchting toen het een foto op canvas bleek te zijn van zijn Sjaak, het pindakaasmonster. Want zijn Sjaak blijft hier. Hij was er blij mee. De dag was druk, en hectisch en de hele dag had ik een knoop in mijn buik. 'S avonds, toen ik het brood door de snijmachine haalde kwamen zo maar ineens de tranen. Werd het brood wazig. Levensgevaarlijk als je met een snijmachine bezig bent! We zijn zo blij voor hem, na al die maanden thuis te hebben gezeten. Een nieuw tijdperk breekt aan voor hem. Volwassenheid! Een mooi appartement, een nieuwe opleiding waar hij veel zin in heeft, een aantal van zijn vrienden die al in Clermont zijn weer terug zien na lange tijd, en vandaag zijn rijexamen. We gunnen het hem zo.... Maar toch..... Nog een lege kamer. Nog een lege stoel aan de eettafel. Weer een bord minder. Ik kan de grote pannen wel opruimen. Twee mensen in een veel te groot huis met een veel te grote tuin van 5 hectare. Voor het eerst in onze relatie zijn we kinderloos, met z'n tweetjes. Geen taxiritjes meer, niet gebonden aan schooltijden. Het dagelijkse zorgtijdperk voorbij. Ook voor ons breekt een heel nieuw tijdperk aan. We moeten ons leven heel anders indelen. Plannen zijn er. Nog niet concreet, maar wel de ether ingegooid. Go with the flow en kijken wat dat nieuwe tijdperk ons brengt. Ik denk dat er de aankomende tijd nog wel een paar tranen zullen vloeien. Maar dat mag, het hoort erbij. Dat lege nest, een heel natuurlijk en een logisch vervolg van, maar toch even stevig slikken......


www.lacharviere.nl

maandag 31 augustus 2020

Omslag.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

 Het is één september, de dag van de rentrée in Frankrijk. Iedereen gaat weer naar school of aan het werk. Nu de vakantie voorbij is lijkt het wel of ook het mooie weer op is. De laatste dagen is het rond de 20 graden, gevoeliger kouder dan de 30 graden van de vorige weken. Ook 's avonds en 's nachts is het fris. Gisteren heeft het zelfs de hele dag gemiezerd en liet het zonnetje zich maar mondjesmaat zien. Het is omschakelen, die daling van de temperatuur, en ik kan me niet heugen dat er eerder een jaar op la Charvière was dat die omslag zo vroeg kwam. Zou de zomer ècht op zijn? Ik bied nog weerstand en loop in een t-shirt rond, maar ik denk dat ik vandaag toch maar bakzeil haal en een lekker vest ga zoeken......


www.lacharviere.nl

zondag 30 augustus 2020

Zielig.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Het is een zielig verhaal, dat van de twee kleine Loopeendjes. Nadat het eerst heel goed leek te gaan met de baby's en de moederlijke zorg, kwam er ineens een vroege en frisse ochtend dat ega binnen kwam gerend met een kooi en een nat en koud eendje. Hij had het gevonden verstopt onder een steen, half in het water. Terwijl hij op zoek ging naar het tweede eendje ontfermde ik me over het prulletje. Onderkoeld en verzwakt zakte het door zijn pootjes en had het zijn oogjes dicht. Hup, eerst warm maken in mijn handen en dan onder de rode lamp om op te warmen. Zijn nestgenootje werd gevonden, dood aangespoeld op het zandstrandje. Ach gossie, wat sneu. Het geredde exemplaar kreeg na een uurtje bibberen en opwarmen weer de geest, hij stond weer rechtop en ontdekte met graagte het bordje kruim en het schoteltje water. Mooi! Geen idee wat daar gebeurd is 's nachts. Zijn de eenden van iets geschrokken, het water ingevlucht en konden de kleintjes in het donker niet meer uit het water komen? Zijn ze verjaagd door de andere eenden? We hebben geen idee. Wel staat er dus nu weer een kooi op de balie. Met een eenzaam eendje. Een ander eendje of een kuiken om hem gezelschap te houden heb ik niet. Het pulletje eet en drinkt goed, en krijgt één keer per dag een badje. Het piept hartverscheurend als hij het gekwaak van zijn moeder, die hem totaal niet mist, van buiten hoort komen. Zo zielig! Toch kan hij niet meer terug, dan is hij kansloos. Dus vertel ik hem dat hij geduld moet hebben, en groter moet groeien, en groeien doet hij, totdat hij de leeftijd heeft bereikt dat hij zichzelf (letterlijk) staande kan houden tussen al het erf-geweld. Ik denk niet dat hij het snapt, en voorlopig wil hij ook nog geen vriendjes worden met mij. Het is een verre van ideale situatie, zo'n eenzaam eendje in een kooi. Maar een andere oplossing zie ik even niet.....


www.lacharviere.nl

zaterdag 29 augustus 2020

Nieuwe oogst.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Kijk nou wat we, naast de komkommers, Basilicum, paprika's en tomaten, ook kweken in de kas. Mediterrane boomkikkers! Tot onze grote verrassing zaten er twee vastgeplakt tegen de uit de kluiten gewassen groenten. En daar werd ik blij van! Want na 6 jaar van Boomkikkerkoren in mei en juni, was het dit jaar angstig stil. Net niet helemaal, want ergens in het voorjaar hoorden we er één roepen bij de vijver. Een paar dagen achter elkaar, en toen was hij weg. Het was een volslagen raadsel waar de honderden Boomkikkers, die we normaal gesproken hoorden in hagen en water, gebleven waren. Was het de droogte van de vorige twee jaren die ze de das om had gedaan? Voor ons was het een zorgelijke indicatie van een snel veranderend klimaat. En nu blijken er dus een paar in de kas te leven. Slim, want warm en vochtig, en genoeg groen om je tussen te verstoppen. Van het afgevallen blad wil ik straks een berg maken in de hoek van de kas, zodat ze een plek hebben om te overwinteren. Alle kleine beetjes helpen, toch? Voorlopig zijn we verguld met deze nieuwe oogst.....


www.lacharviere.nl

vrijdag 28 augustus 2020

Family time.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Voor het eerst in lange, lange tijd weer family time. Een middag in de keuken leverde babi pangang, saté, nasi, seroendeng, atjar tjampoer, atjar ketimoen en sambalboontjes op. Met kroepoek natuurlijk. Uiteraard was het veel te veel, dus vanavond rijsttafelen de mannen nog een keer. Vinden ze helemaal niet erg, geloof ik! Het was gezellig, morgen vertrekken mijn ouders weer. Niet naar Spanje, zoals gepland, maar toch maar naar huis. Traditiegetrouw de laatste gasten van het seizoen. En met de toenemende besmettingen overal is het de vraag wanneer we elkaar weer zien. Gekke tijden, maar met z'n allen weer aan tafel is een mooi rustpunt. We  zijn weer bijgepraat......

www.lacharviere.nl

donderdag 27 augustus 2020

Op een presenteerblaadje.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Ik denk, nee, ik weet het zeker, dat wij de twee meest verwende varkens van het Westelijk halfrond hebben. Niet alleen hebben ze een zee van ruimte in hun weiland, een comfortabele slaapkamer en een enorm, dagelijks bijgevuld modderbad, ook hun voedselvoorziening is top. Gisteren stond ik bijna de hele dag in de keuken. Ik rookte en gaarde een vers geoogste pompoen om er soep van te maken, bakte drie broden en 's avonds nog een focaccia voor bij de soep. Alle restjes, de schillen van de pompoen, het loof van de bleekselderij, de oude boterhammen, verzamelde ik in de braadslee waarop de pompoen was gegaard. En ècht, het was net een presenteerblaadje! De dames hadden wel oren naar zo'n uitnodigend geheel. Ze moesten even wachten, want dit tafereel moest vastgelegd worden en dat leverde één van de twee, de meest ongeduldige, een tik op van het schrikdraad, maar toen werd al dat lekkers aan hen overhandigd. Lang duurde de exercitie niet; nog geen minuutje later was het schoon op. En in combinatie met de uit de kluiten gewassen courgettes uit de moestuin, weet ik zeker dat de dames met volle buiken in hun slaapkamer hebben liggen ronken vannacht. Ongetwijfeld dromend over presenteerbladen vol lekker eten.....

www.lacharviere.nl

woensdag 26 augustus 2020

Overweldigend.....

 

Domaine la  Charvière, Saint Priest en Murat

In het voorjaar zaaide ik meloenen. Nog nooit eerder had ik geprobeerd meloenen te kweken, dus het was een experiment. De paar meloenplantjes die opkwamen plantten we uit tussen de pompoenen, en vervolgens wist ik niet meer wat wat was. Veel van de jonge plantjes sneuvelden, ze sloegen gewoonweg niet aan. In de loop van de tijd verschenen er echter bolletjes aan de planten die nog over waren. Ah, dat waren patissons, en dat was een butternut, dat moesten pompoenen zijn, en zo waar, dat was een meloentje! En dat bleef het ook, een meloentje. Met de nadruk op "tje". Groeien deed het niet. Gisteren ging ik wat pompoenen oogsten. De steeltjes waren verdroogd ( de planten ook), toen mijn oog op het meloentje viel. De plant was door de droogte dood, het meloentje rijp. Een overweldigende oogst! En die moet natuurlijk verwerkt worden, maar hoe? Serveer ik de heren meloen met een fliedertje Parmaham? Maak ik er een vingerhoedje sorbetijs van? Ik ben er nog niet uit, dus als iemand ideeën of recepten heeft, dan houd ik me aanbevolen..... 

www.lacharviere.nl

dinsdag 25 augustus 2020

Routine.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wij wonen dan wel heel bijzonder, en op een heel mooi plekje, maar dat wil niet zeggen dat niet ook wij af en toe in de waan van de dag verzanden. Onze routine, 's ochtends ergens richting zes uur opstaan, poezen wat vlees geven, koffie zetten en achter de laptop voor mail, weerbericht, nieuws, weblog, waarna we, na een drietal koppen koffie aan gaan kleden om daarna de dieren naar buiten te laten en eten te geven, gevolgd door een schoonmaakronde, gebeurt behoorlijk op de automatische piloot. Wat dat betreft zijn we net mensen. Maar als het eenmaal gaat nazomeren, moet je oppassen met dat automatisme. Want voor je het weet mis je een uitbundig begin van de dag. Het is de tijd van de mooie luchten. Van de spectaculair gekleurde zonsopkomsten. Zo ook gisteren, toen ik, getriggerd door een oranje gloed die weerkaatste in het open raam, mijn teenslippers aan trok en mijn camera mee griste om te kijken waar die gloed vandaan kwam. En blij dat ik het gedaan heb! De vroege ochtendlucht stond in vuur en vlam. Dus ben ik een stuk het pad afgelopen. Om te genieten van die ongelooflijk mooie ochtendshow van Moeder natuur. Even pas op de plaats en genieten. Want de dag is tenslotte nog lang genoeg......

www.lacharviere.nl

maandag 24 augustus 2020

Bloep....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Sinds een paar dagen komen er rare geluiden uit de keuken. Het klinkt alsof er iets leeft. En welbeschouwd is dat ook zo. Want de zuurkoolpot is sinds een paar dagen gevuld met de witte kolen die uit de moestuin kwamen. En ook nog wat Savooiekool. Vijf kilo kool deze keer. Met jeneverbes, kummel, kruidnagels, peperkorrels, laurierblad en flink wat zout, èn, niet geheel onbelangrijk: een fles biologische witte wijn. Ik gaf de zuurkool een kickstart door er deze keer wat yoghurt aan toe te voegen. In de keuken is het lekker warm, de melkzuurbacteriën vieren nu een feestje in de pot. En het waterslot van de pot doet zijn werk. Gassen kunnen er wel uit, zuurstof kan er niet in. Zo om de paar minuten laat de pot een flinke boer.  Bloep, bloe-oep. Volgens zoon praat hij terug, de pot. Hij zegt hem ook gedag, als hij de keuken binnenkomt: "hoi Choucroute". Je schijnt hem zelfs als orakel te kunnen gebruiken, volgens hem. Het zal allemaal wel, ik vind het iets geruststellends hebben, dat gebloep. Want er word gewerkt in de pot: fermentation in progress. Over een week of anderhalf mag Choucroute de koele kelder in, om dan nog minstens een maand na te rijpen. Dus als de eerste herfststormen zich aandienen, zijn wij er klaar voor: met een bord dampende zuurkoolstamp met spek en rookworst! 

www.lacharviere.nl

zondag 23 augustus 2020

Herfst-uitjes.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De confiture-uitjes die we zaaiden, en die we gebruikten als lente-ui in salades en dergelijke, waren te groot geworden. Herfst-uien, zeg maar. Het loof was niet mooi meer en de uien lagen haast los op de grond. Dus heb ik ze er maar uitgehaald. En dan? Bewaar-uien zijn het niet, deze uit de kluiten gewassen zilver-uien. Dus heb ik er nu maar uienconfiture van gemaakt. Met Madeira, verse citroenthijm uit de kruidentuin, chiliflakes en rozijnen. De sinaasappelsap die volgens het recept gebruikt moest worden was op, zo ook de appelsap, dus verving ik het door het enige sap dat ik in huis had: cranberry. Ik moet zeggen, al is hij voor mijn gevoel wat dun, hij smaakt heerlijk. Weer vijf potten erbij in de toch al zo afgeladen voorraadkast! Ik kan me zo voorstellen dat de uienconfiture heerlijk smaakt bij een gerookte varkenshaas. Misschien moesten we dat vandaag maar eens proberen......

www.lacharviere.nl

zaterdag 22 augustus 2020

Flapperpootjes.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Het is haar toch gelukt! Sinds eergisteren heeft mama Loopeend twee allerschattigste kleine nakomelingen. Ze zijn nog zoooo klein! Ze is apetrots op haar kroost, dat zie je zo. Ze loopt echt te paraderen. Maar weet, als eerste-keer-kersverse-moeder, nog niet zo heel goed haar draai te vinden. Dus loopt ze maar een beetje heen en weer. Met de twee kleintjes rennend achter zich aan. We hebben op strategische plekken wat lage waterbakken neergezet, want de reguliere waterbakken zijn te hoog voor die ieniemienie- Loopeendjes. Ik kan er uren naar kijken, naar die kleine flapperpootjes die zo driftig dribbelen. Wat zijn ze leuk.....

www.lacharviere.nl
 

vrijdag 21 augustus 2020

Zuur.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Dat was het. Einde seizoen 2020. We kunnen de safaritenten weer leeg gaan ruimen, de matrassen en apparaten opslaan, de winterhoezen erover en de picknickbanken opstapelen. Het zwembad laten we voor privégebruik nog een weekje up and running, en daarna gaat de pomp uit en het zeil erover heen. Het gebruiken van zo'n installatie is prijzig, dus uit dat ding. Einde van de week wordt ook het campingsanitair winterklaar gemaakt en gesloten. La Charvière is weer privé. Terugkijken op een mooi en druk seizoen zoals afgelopen jaren is er dit keer niet bij. Het is zuur. Maar de eerste reserveringen voor volgend jaar komen alweer binnen, en daar focussen we ons dan maar op......

www.lacharviere.nl
 

donderdag 20 augustus 2020

Bijna septembermorgen.......

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

We kruipen al langzaam naar september toe. En dat is te merken aan het ochtendgloren. Een prachtige oranje gloed verleidde me vanmorgen om even een stukje het pad naar de ezels op te lopen. Begeleid door een verbaasd gehinnik van de twee Shetjes, drie poezen die wel in waren voor een ochtendwandeling en twee nieuwsgierige ezels die over het hek hingen. Het was de moeite waard. De prachtige lucht vol toverkleuren verraadde een volgende warme dag. De zon weet niet van ophouden. Wat kan een mens dan verlangen naar een verfrissende regenbui die het gortdroge land enigszins verlichting brengt. Toch zit dat er voorlopig niet in.....

www.lacharviere.nl

De schoonheid van dagelijkse dingen.....

Domaine la Charvière, Sain Priest en Murat
 

Als ik ook maar een momentje over heb, pak ik mijn camera. Ik hou van fotograferen, maar een fotograaf ben ik niet. Het technische gedeelte ontgaat me volkomen. Wat ik doe is het vastleggen van details uit ons dagelijks leven. De dieren, insecten, een bloem, eten, het licht. Het zijn mijn emoties die ik probeer om te zetten in beeld. Het vastleggen van iets dat me grijpt. Zoals ik de wereld zie. De schoonheid van de dagelijkse dingen om me heen zoals ik die ervaar. Zo bakte ik afgelopen week in alle vroegte het zuurdesembrood dat de hele nacht in de koelkast had gerust. Het is liefdewerk, dat zuurdesem. Je begint om een uur of 8 's ochtends met het voeden van je starter, bent de hele middag met het opbouwen van de gluten en de rijs bezig, en pas de volgende morgen kan het de oven in. Maar dan heb je ook wat. Ik vind het esthetische aspect van dit soort rustiek brood ongeëvenaard! De tijd en liefde die er in gaan zie je terug in elk detail. Daar moest ik wat mee. Dat moest ik vastleggen. Het oude houten bord met de tekst "geef ons ons dagelijks brood" (ook een stukje huisvlijt opgeduikeld op een brocante) in het Frans, dat dienst doet als fruitschaal in de keuken, leek me de perfecte achtergrond. Het was goed dat ik het brood de eer gaf die het toekwam en vastlegde, want een uurtje later maakte de snijmachine bruut korte metten met zijn schoonheid. Het is tenslotte brood. Zo heb ik in de loop van de jaren duizenden foto's gemaakt. Van alles wat ik in mijn leven tegenkom. Wat ik er mee doe? Nou, eigenlijk niet veel. Ik zet de mooiste foto's in mijn portfolio op Getty's. Niet dat dat wat oplevert, ik heb er sinds december zo'n 25 verkocht maar nog geen cent gezien. Het is meer het idee. Dat de foto's die gezien mogen worden niet verkommeren op mijn harde schijf. Maar het zijn momenten, meer niet. Je word getroffen door de schoonheid van een detail, en als je je omdraait is de magie weg. Net als de 4 kilo dieprode tomaten die vanmorgen geplukt werden. Ze waren prachtig en een foto waard. Maar dat was vanmorgen. Ze pruttelen nu in een grote pan en eindigen straks als gesteriliseerde flessen passata. Tja, that's life weet je......

Benieuwd naar mijn portfolio? https://www.istockphoto.com/fr/portfolio/miriammeijer?assettype=image&sort=best


www.lacharviere.nl

dinsdag 18 augustus 2020

Terreur.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De achtertuin is nu het territorium van de pauwen met hun kinderen. Laat dat duidelijk zijn. In de vroege ochtend springen ze uit de Kersenboom waarin ze slapen en lopen dan via de camping naar de achtertuin om hun ontbijt te claimen. Daarna wordt er wat gescharreld en gegraasd. Maar altijd met één oog op de voerbakken, want als die weer gevuld worden zijn ze voor hen. Kippen, poezen en ander gespuis worden genadeloos weggejaagd, soms tot door het kattenluik aan toe. 'S middags, als het warm is, wordt er gelummeld, geluierd en geslapen. Totdat de water- en voerbakken weer gevuld zijn. Dan komen ze pas weer in actie. De pauwen zijn lui, en dat ligt aan ons. Om die kwetsbare, eerst zo kleine, kuikens zo snel mogelijk groot en sterk te krijgen, werd het voeren sterk opgevoerd. Ook voor de mama's, die na een uitputtingsslag van 30 dagen broeden en nauwelijks eten, wel wat extra's konden gebruiken. Nu ze een stuk groter zijn, de jongen, en niet meer zo kwetsbaar, ben ik het zat. De terreur die ze uitoefenen in de achtertuin, het voor mijn voeten lopen, het claimen van het houten terras achter (want dat lummelt zo lekker), het continue belagen van katten en kippen, ik ben er klaar mee. Vanaf vandaag krijgen ze nog maar één keer per dag eten. De rest scharrelen ze zelf maar bij elkaar. Ik zal het ze zo even mee gaan delen.....

www.lacharviere.nl

maandag 17 augustus 2020

Prinsessenbonen.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Helemaal onderaan de Pronkbonen in de moestuin, verstopt onder het blad, vond ik een aantal vergeten peulen. Helemaal ingedroogd. Nou kun je jonge Pronkbonen eten als snijbonen, en dat hebben we ook steeds gedaan, maar ook de peulvruchten kun je eten, net als bruine of witte bonen. Nieuwsgierig maakte ik ze open en trof deze schoonheden aan. Wat een verrassing! Prachtige lila en roze bonen met mooie zwarte vlekken. Dat zijn met recht prinsessenbonen toch? Ik heb nu besloten om de rest van de peulen ook te laten rijpen. En te oogsten als droogbonen. Want zo'n maaltje kleurige bonen gaat heel mooi staan op een bord. Het handje Pronkbonen ligt nu al twee dagen op het zwarte graniet van mijn broodsteen. Gewoon mooi te wezen. En ja, het verhaal van Sjaak en de bonenstaak is in me opgekomen. Hmmm, bonenstaken die tot in de hemel reiken, zou dat wat zijn? Ik denk dat we toch maar voor het opeten van de bonen gaan. Nu nog iets bedenken dat er mooi bij kleurt.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 15 augustus 2020

Lege ziekenboeg.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

De afgelopen dagen hebben we problemen met het internet. Het doet het vaker niet dan wel. Een telefoontje van de provider leerde dat ze bezig zijn met het updaten van 4G naar 5G en dat dat zeker nog tot de 25e gaat duren. Ook zijn we telefonisch slecht bereikbaar. Fijn! Dus kan het zo zijn dat de dagelijkse weblog er een aantal keren bij inschiet aankomende tijd. Nu dus maar even een update: het egeltje met de geamputeerde voorpootjes hadden we voor de tweede keer naar de opvang gebracht. Het beestje zat helemaal onder de teken en zijn pootjes waren weer een beetje kapot. Maar hij is weer terug en mag weer aan de hobbel. Wel is ons verzocht hem, als we hem zien, eens in de paar maanden een pipetje Stronghold te geven. Het jonge Houtduifje is goed hersteld, alle wondjes schoon en dicht, en was behoorlijk gegroeid. We hebben hem de vrijheid gegeven en hem op een tak bij het Romeinse pad gezet. We hebben hem niet meer gezien. Hij moet zichzelf nu gaan redden. Lieve Lucy is wonderbaarlijk hersteld. Ze heeft nog een verlenging antibiotica en steroïden gekregen, maar haar HB was weer keurig en ze was een pond aangekomen. Ze heeft weer praatjes en laat zich volop verwennen met lekkere hapjes en aandacht. De massa die weggehaald is bleek, volgens het pathologisch lab, toch alleen te bestaan uit een hematoom. Kwaadaardige cellen werden niet aangetroffen. Wat een opluchting! De dierenarts gaf toe dat ze er, toen Lieve Loes zo ziek was, een hard hoofd in had, en dacht dat ze het niet zo halen. Gelukkig lijkt het erop dat Lucy nog een tijd bij ons mag zijn. Wel is ze nog waziger dan ze al was, het ouwetje, maar dat kan een tijdelijk gevolg zijn van de narcose. Hoe dan ook, alle zieke en zwakke diertjes zijn weer boven Jan en mogen hun natuurlijke ding doen. Even geen kooitjes meer in de ziekenboeg, en dat is ook wel eens lekker.....

www.lacharviere.nl

donderdag 13 augustus 2020

Het "gewone" leven.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Afgelopen dagen heeft de grote gite zijn jaarlijkse grote schoonmaak gehad. Hij was nog niet eerder gebruikt dit seizoen. Aankomende week komen er drie families, twee in de safaritenten en één familie in de gite. Het hoogste aantal families tot nu toe in deze rare Covid-tijd. Daarna is het seizoen op, en kunnen we de boel afsluiten en opruimen. Het was een raar en onwerkelijk seizoen. Weinig contact met onze gasten, geen hectische keuken, geen gezellig terras en geen geurig brood in de ochtend. Geen groepen kletskous-kinderen, weinig schoon te maken, geen ijsjes, geen speciaal biertjes en geen crisissen op te lossen. Voor ons breekt het "gewone"leven weer aan na volgende week zaterdag. Dat wil zeggen verder gaan waar we gebleven waren in Corona-tijd. En we maken ons best zorgen, want zoon, die al vanaf maart thuis is, wordt 4 september op de uni verwacht. En daar is, voor zover we weten, niet veel geregeld, behoudens mondmaskers voor personeel en leraren. Overal in Europa komt het virus weer goed op stoom. De UK heeft een verplichte quarantaine ingesteld voor mensen die uit Nederland of Frankrijk komen. Frankrijk heeft een verplichte 14-daagse quarantaine ingesteld voor mensen die uit de UK komen. Parijs en de omgeving van Marseille bereiken vandaag de kritieke grens, het virus circuleert daar weer actief, en de prefecturen mogen de restaurants weer sluiten en de maximale verplaatsing van 100 km gaan toepassen. Hier in de Allier is het stabiel, in de Puy de Dome neemt het aantal besmettingen en ziekenhuisopnames weer toe. Met name onder de jongeren van 20 tot 40 jaar. In september, als alles weer gaat werken en naar school gaat, zijn we weer aan de beurt. We houden ons hart vast. Je ziet de getallen oplopen, met vandaag weer een nieuw recordaantal besmettingen in Frankrijk sinds april, 2669 nieuwe gevallen. Ik denk dat er een substantiële prijs betaald gaat worden voor deze zomer. Seizoen 2021 dan maar? Ik mag toch hopen dat we er dan met zijn allen beter voor staan.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 11 augustus 2020

Onweer.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Hij weet nog niet van wijken, de canicule. De dagen beginnen warm, en eindigen nog warmer. Als de zon aan de blauwe hemel staat is het buiten niet te doen. Het toch al zo droge landschap zucht en kraakt gelaten onder de geselende hitte van die ongenadig brandende koperen ploert. Toch laat hij zich niet de hele dag zien, die zon. De laatste dagen betrekt de hemel vanaf het middaguur en trekken onweersbuien over het Centraal Massief. Geen regen, geen verkoeling, althans niet hier, maar alleen dreigende luchten, wat windvlagen en een hoop gerommel dat een paar uur aanhoudt. Ook voor vandaag is datzelfde scenario weer voorspeld, nu wel met wat regen, maar daar hopen we maar niet teveel op. Morgen zou de trend doorbroken moeten worden, en gaat de canicule zich hopelijk gewonnen geven. Volgende week gaan we naar instabieler weer, met temperaturen van rond de 25 graden en zo nu en dan een drup. Ik teken ervoor, want na een dikke week klamme nachten met het gesuis van de ventilator om het leefbaar te houden, en broeierige dagen met een plakrug en het zweet op je voorhoofd, ben ik het zat. Je wordt er moe van, van die onophoudelijke warmte, en het heeft ook zijn weerslag op de dieren. Lamlendige geiten, kippen die met hun vleugels wijd staan te hijgen en varkens die hele dagen stoven in hun modderbad. De hele dag ben je waterbakken aan het bijvullen. Terwijl ik dit schrijf trekken de eerste wolken al hun sporen in de lucht. Van mij mag het gaan stortregenen.....

www.lacharviere.nl

maandag 10 augustus 2020

Confiture met passie......

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Wat ooit begon als een dun stokje van 15 centimeter met een tweetal blaadjes, dat in één seizoen net wat wist te groeien maar door mijn onoplettendheid tijdens het snoeien van de Rozen genadeloos werd afgeknipt is nu een Passiflora van formaat geworden. Een waterval van groene ranken waar elke dag heel veel prachtige bloemen in te bewonderen zijn. Het is een geslaagd huwelijk met de Roos die hem steun biedt. De bijen zijn er blij mee, blijkbaar zijn Passiebloemen lekker. En door de bestuiving van onze bijtjes ontdekte ik dat de Passieflora nu vol hangt met vruchten. Passievruchten, wow! Al snel leerde ik van Google dat ze, eens mooi geel en rijp, wel eetbaar zijn, maar dat er weinig smaak aan zit. Jammer! Je schijnt er wel lekkere confiture van te kunnen maken, dus dat ben ik zeker van plan. Nu nog wachten tot ze rijp zijn, en hopen dat de Pauwen dat niet eerder ontdekken dan ik. Het is tenslotte hun favoriete schuil- en loungeplekje, onder de groene ranken van deze exotische schoonheid.....

www.lacharviere.nl

zondag 9 augustus 2020

Waanjons.....

 

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Na de knoflook waren nu de uien aan de beurt om gevlochten te worden. Twee weken hebben ze op het land liggen drogen. Met die hoge temperturen ging het hard en was het loof in no time verdord. De uienvlecht werd loodzwaar, maar mooi. Te mooi om voorlopig te gebruiken. Hij krijgt een ereplaatsje naast de twee strengen knoflook. Grappige anekdote: in de Franse taal is de uitspraak van het woord uien, oignons, officieel veranderd. Werd het vroeger, zoals ik het op school geleerd heb, uitgesproken als "waanjons", de uitspraak is nu officieel veranderd in "onjons". Ik moet er elke keer bij nadenken en ga nog vaak de fout in. Het is er ingestampt hè. Hoe dan ook, de onjons uit eigen moestuin hangen er mooi bij dit jaar.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 8 augustus 2020

Binge-watchen.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat
 Hitte in Frankrijk, een canicule. Al dagen lang haalt de thermometer nèt niet de 40 graden. Je ziet alles verdorren onder je ogen. Ook de moestuin krijgt, ondanks het dagelijkse sproeien, een flinke deuk. In de kas is het helemaal niet te doen. De geoogste tomaten zijn warm genoeg om zonder verhitting te worden geprakt tot saus. De mare daalt in sneltreinvaart, al mogen we dit jaar niet mopperen want het is tenslotte al augustus. Ook de nachten zijn warm en plakkerig, het koelt nauwelijks af. Ondanks, of misschien wel dankzij, de ventilatoren bij onze bedden worden we moe wakker. Met deze temperaturen en de zon die ongenadig brand komt er niet veel uit je handen. Gelukkig hebben we een zwembad, en een koude buitendouche. Ja, maar...... Met het begin van augustus en de canicule zijn de nagels aan mijn doodskist weer terug van weggeweest; wespen. En het zijn er behoorlijk wat dit jaar. (Weinig winterkou en een warm voorjaar.) Oh ja, dat ook nog. Hoe gemakkelijk vergeet je het bestaan van deze beestjes in de winter.... Ze zijn ineens overal. In de kas vliegen er zo een stuk of 10, aangetrokken tot de rode aardbeien die er hangen. En in de moestuin zitten ze op en tussen sla en boerenkoolblad, op zoek naar druppeltjes water. Zo ook bij het zwembad, èn op de tuinslang en kraan bij de buitendouche. En op de sauna. En gewoon ook op de grond. Ze zijn agressief. En één prik is voor mij genoeg. Zwemmen is dus geen optie, althans niet overdag. De buitendouche ook niet. Ik kom alleen nog buiten in de ochtendschemering, en na het ondergaan van de zon, want dan zijn ze er niet. In het halfdonker trek ik even een paar baantjes. De rest van de tijd slijt ik binnen met de ramen dicht, maar daar ben ik niet zo goed in. Oké, de docu over Queen en Adam Lambert op Netflix was mooi, maar zitvlees om te binge-watchen heb ik niet. Na een uurtje ben ik er wel klaar mee. En je kunt ook maar zoveel tijd achter je laptop doorbrengen, ook al is de tijdlijn van Twitter oneindig. Dan zou ik nog de de hele dag kunnen poetsen, maar nàh, laat maar. Ik wil naar buiten! Ik mis het contact met de dieren, met de plantjes in de moestuin, met de Rozen en al het andere. Ik mis licht, lucht en het zonnetje! Zodra ik echter een voet over de drempel zet zie ik alweer zo'n geel/ zwart gestreepte pestkop en vlucht ik weer naar binnen. De dagen zijn lang zo. En dat blijven ze nog wel even. Ik heb het even opgezocht, hoe lang wespen leven, en het antwoord was ontluisterend; één wespenseizoen lang. Pas als het kouder wordt, en natter, zo ergens eind oktober, gaan deze plaagbeesten dood. Zucht..... Deze quarantaine valt me een stuk zwaarder dan de vorige.....


www.lacharviere.nl

donderdag 6 augustus 2020

Stekels.....

Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat
 Het leek zo goed gelukt, vorig jaar. Ik beplantte de waterput met Oxalisbolletjes en een vaste Geranium. Het deed het als een tierelier. Mooi, dat zou het volgende seizoen gewoon weer terugkomen. Maar natuurlijk had ik buiten het beestenspul gerekend. met gravende katten en krabbende kippen lagen de bolletjes in het voorjaar allemaal boven de grond. De Geranium deed het nog wel, maar ook die gaf na verloop van tijd de geest. Met als resultaat een lege put. Toen we gisteren wat wortelstokken van de Iris plantten bij de gite, en daarvoor verse potgrond hadden aangerukt, hebben we ook meteen maar de pot in de put bijgevuld. Want door al dat gekrab was het behoorlijk leeg geworden daar. En dan maar afdekken met grind. Althans, dat was het voornemen. En dat hadden we beter direct kunnen doen. Want nog geen tien minuten later was de put geconfisqueerd door Pauwen. En lag de aarde weer overal. Ik geef ze geen ongelijk; het was tenslotte letterlijk een zandbad. En nog overdekt ook, dus lekker in de schaduw. Voor dit jaar geef ik me gewonnen, ik ga er niets, maar dan ook niets, meer in planten. Volgend jaar zien we wel weer verder. Ik denk dat ik dan ga voor iets met héél veel stekels......


www.lacharviere.nl

dinsdag 4 augustus 2020

Geluk bij een ongeluk.....

A71 onderweg naar Clermont-Ferrand

We rijden wat kilometers op dit moment. Zoon lest twee keer per week in Riom, en die tijd benutten we door het één en ander te doen in zijn appartement en om de plaatselijke middenstand te verkennen. Tussen appartement en rijschool crossen we de hele stad door. Gisteren vertrokken we direct na een vroege lunch, hij moest rijden van 3 tot 4 uur, en zo hadden we nog wat extra tijd. Maar het was druk op de weg, en ons bezoek aan de Action in Clermont voor een waslijst aan spullen hield ons ook op. Toch zijn de keuken en de woonkamer nu spic en span, de kastjes ingericht, hebben de wasmachine en de vaatwasser een flinke reinigingsbeurt gehad en zit zijn boxspring half in elkaar. Van de week nog een keer zo'n exercitie, dan is ook zijn slaapkamer klaar voor gebruik. Oh, en de eettafel is nog een wirwar aan losse plankjes en schroeven, zo ook een wandtafel voor zijn televisie (Ikea), de oven kan nog wel een flinke dosis ovenreiniger gebruiken, de badkamer moet nog gesopt en tenslotte de vloer, want die voelt nog wel enigszins plakkerig (iew) aan. Voor Noah, die al vanaf maart thuis zit, breekt het de week en brengt het de broodnodige afleiding, dat gescharrel in en om zijn nieuwe woonst. En ach, eigenlijk voor ons ook. Het is een stille week, zonder gasten, vanaf zaterdag hebben we weer één familie op de camping. In een normaal jaar zouden we dit zo nooit hebben kunnen doen. Dan zouden we druk zijn geweest met de receptie, schoonmaak, het terras en in de keuken. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Laten we het maar houden op een geluk bij een ongeluk; we hebben dit jaar alle tijd om zoon in te huizen op zijn toekomstige adres.....

www.lacharviere.nl

Je eigen boontjes doppen.....


Domaine la Charvière, Saint Priest en Murat

Onze eigen boontjes doppen, we doen het veel de afgelopen tijd. Letterlijk. De gulle bonenplanten in de moestuin blijven maar geven. Er liggen al kilo's geblancheerde sperzie- en boterbonen in de vriezer. Wat handig is, want ik kan ze straks overal in kwijt. In de paella, een lekkere curry, in de foo yong hai of de gado gado. Ze komen wel op. En zo in het zonnetje aan de picknicktafel met zijn tweeën de boontjes afhalen, ach, er zijn slechtere manieren om je tijd door te brengen. Tussendoor van tijd tot tijd ook even checken bij lieve Lucy, want het oude besje is weer thuis en ze heeft een flinke veer gelaten. Ze heeft een pak medicijnen mee gekregen, boven Jan is ze nog niet. De bloedarmoede wil nog niet beteren, en dat kan meerdere dingen betekenen. Of er zijn nog niet ontdekte uitzaaiingen, in bijvoorbeeld de milt, of er is sprake van een doorgemaakt virus. Het kan ook nog een chronische bloedziekte zijn. Eerst maar kijken of de antibiotica en de corticosteroïden iets uithalen. Zaterdag terug op controle. Loezepoes is dolgelukkig weer thuis te zijn en wil niets liever dan de hele tijd tegen me aan geplakt liggen en tegen me kletsen. We hebben haar op de bovenverdieping gezet, wel zo rustig zonder hond en andere poezels. Vannacht heeft ze de hele nacht geen centimeter geweken van mijn hoofdkussen. Van tijd tot tijd een lebber over mijn voorhoofd. Of ze nog de nodige tijd erbij krijgt? We weten het niet, maar we hopen het natuurlijk wel. Twaalf jaar is op leeftijd, maar nog niet onoverkomelijk. Misschien dat veel aandacht en heel veel lekkere hapjes haar de duw geven die ze nodig heeft om weer helemaal beter te worden.....

www.lacharviere.nl

maandag 3 augustus 2020

Tweede poging.....

Indische Loopeend

Eén van de Loopeend-dames zit sinds kort te broeden. Ze heeft een rustig plekje in een bosje hoog onkruid in de geitenwei geclaimd. Nou deed ze al eerder een halfbakken poging, maar halve dagen broeden en dan 's middags lekker de hort op om te flierefluiten, dat werkt niet. Dus werd het niets. Loopeenden staan ook niet bekend als hele goede broeders en moeders, dat zal het zijn. Toch lijkt deze poging serieuzer, de dame in kwestie komt nu nog maar één keer per dag een korte tijd van haar nest af. maar de vier weken die ze te gaan heeft zijn lang, en de hoge temperaturen werken ook niet echt mee. Het zal me benieuwen! Nog zo'n 3 weken te gaan.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 1 augustus 2020

Opluchting.....

Onweer

Aan de bloedhete en benauwde dag waarbij de thermometer net niet de 40 graden aantikte, kwam aan het einde van de middag een einde. Een onweersbui van een paar uur die zelfs bekroont werd met wat regen. Wat een opluchting! Veel viel er niet, maar de grond werd een beetje nat. Dat is al heel wat! Vandaag gaan we weer richting de 30 graden, maar we beginnen de dag heerlijk fris. Gisteren ben ik nog op bezoek geweest bij Lucy. De dierenarts heeft haar baarmoeder, waar een grote massa in zat, verwijderd. Op mijn vraag of ze een biopt had genomen antwoordde ze dat ze op mij had gewacht om te laten zien hoe groot het was. Ze maakte de massa open waar ik bij was. Een heel groot hematoom, veel gestold bloed (vandaar de bloedarmoede), en in het midden inderdaad iets dat waarschijnlijk de tumor was. Het is opgestuurd naar het lab, over een paar dagen hopen we de uitslag te krijgen. Loezepoes was moe, en zwakjes, maar heel blij ons te zien. Ze probeerde te kletsen maar was heel schor. Ze lag nog aan het infuus en kreeg elke twee uur wat eten met een spuitje. Pas als ze weer zelfstandig kan eten mag ze naar huis. Straks ga ik er weer langs, om te kijken hoe het met het oude besje is en haar te laten weten dat we haar niet vergeten zijn. Arme, arme Loes, ze heeft een paar hele zware dagen achter de rug. Ik hoop dat ik haar straks wat monterder aantref. Maar wat ben ik blij dat ze toch de kracht heeft weten te vinden om naar huis te komen.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 31 juli 2020

Schrik.....

Wilde peen, Daucus carotus

Ondanks het feit dat we heel veel poezenbeesten hebben, heb ik altijd een feilloos gevoel voor wie ik te lang niet heb gezien. Een soort van katten-alarmbelletje. Afgelopen week ging het af. Onze oudste dame, onze Maine Coon Lucy van 12 jaar jong, had ik de hele dag nog niet gezien. 'S ochtends was ze komen eten, maar daarna had ze zich niet meer gemeld. Ook de volgende dag was ze niet present. Bezorgd zochten we op haar favoriete plekjes, geen spoor. Het werden drie dagen, vier dagen. Geen Loes. Roepen en zoeken, maar waar begin je hier in die eindeloze ruimte? Wat was er gebeurd? Vorige week was ze nog aan het flikflooien me de rode buurkater. Zou ze hem gevolgd zijn en de weg kwijt zijn geraakt? We maakten ons grote zorgen. Gisterenmorgen, tijdens een gesprek met onze accountant aan de picknicktafel op het terras, zag ik haar ineens vanuit mijn ooghoek aan komen wankelen. Ze was enorm verzwakt, kon nauwelijks op haar pootjes staan, vermagerd, en haar normaal zo praatgrage stem kwam niet verder dan een schor gepiep. Snel mee naar binnen waar ik haar bij de waterbak zette. Ze wilde drinken maar kwam niet ver. Oh, dit was helemaal niet goed! Dus als de wiedeweerga de dierenarts gebeld, ze kon direct gebracht worden, dus hop in een kooitje, in de auto en gaan. Gelukkig hebben we een oneindig lieve en kundige dierenarts, en al deed het me zeer haar zo ziekjes achter te moeten laten, ik wist dat ze bij Christine in goede handen was. Ik gaf haar vrij spel om alle testen te doen die nodig waren. 'S middags belde de dierenarts. Het nieuws was niet goed. Alle bloedtesten waren in principe oké maar Lucy had ernstige bloedarmoede en ze zag op de echo een grote massa in haar buik. Ze dacht aan een tumor in de milt of de baarmoeder. Ze zou haar, omdat ze zo uitgedroogd en zwak was eerst tot de avond aan het infuus houden en daarna wilde ze, zodra ze dacht dat Lucy het aankon een laparoscopie doen om te kijken wat het was. En zou me daarna bellen om te bespreken wat de opties waren. Er volgde spannende uren. Uren waarin ik er sterk rekening mee hield dat we Lucy moesten laten gaan. En natuurlijk was ik net niet op tijd om de telefoon op te nemen dus had ze ingesproken. Ze heeft een enorme cyste ter hoogte van de baarmoeder gevonden. Meer weet ik nog niet, vandaag verder. As het een onschuldige cyste is verklaart het nog niet de bloedarmoede. Er valt nog veel uit te zoeken. Arme, arme Loezepoes. Ik ga vandaag in ieder geval bij haar kijken. Wordt vervolgd.....

www.lacharviere.nl

donderdag 30 juli 2020

Arme Sjaak.....

Jake

Jake, in de wandelgangen Sjaak, is nooit ver weg. Het is één van de katers die niet zo heel erg ondernemend zijn, maar die graag een beetje rondlummelen in huis of in de achtertuin. Sjakie is soort van Noah's kat. Ze delen een grote liefde voor pindakaas. Bij de ochtendboterhammen is Sjaak dan ook altijd present voor zijn deel van het ochtend-pindakaas-ritueel. Hoe dat moet als zoon in september naar Clermont-Ferrand verhuist? Er is dan niemand meer in dit huishouden die van dat kleverige goedje houdt. Ik denk dat we maar een potje achter moeten houden voor Sjakie's dagelijkse stukje brood. Of is dat erg raar? Hoe dan ook, de weg naar zelfstandigheid is weer een stukje verder veroverd; zoon slaagde gisteren voor zijn theorie en ook zijn proefexamen speciale verrichtingen heeft hij glansrijk doorstaan. Hij ligt stevig op schema. Arme Sjaak.....

www.lacharviere.nl

woensdag 29 juli 2020

Zongestoofd.....

onderweg in de Auvergne

Zoon is druk. Druk bezig met lessen om zo voor het einde van zijn vakantie zijn rijbewijs op zak te hebben. Vandaag doet hij zijn theorie-examen en deze week heeft hij in totaal 5 uur rijles. Bij een rijschool in Riom, die gespecialiseerd is in het lessen voor mensen met een beperking. Door zijn hemiparese lest hij in een automaat, met een speciale knop op het stuur waarop veel bediening zit. En het gaat hem prima af. Gisteren had hij twee uur les, en omdat Riom tegen Clermont-Ferrand aan ligt hebben we meteen de camper volgeladen om alle huisraad die hij vergaart heeft naar zijn appartement te brengen. Nog even naar Ikea voor een bank, tafeltje en dekbed, en terwijl hij in de lesauto zat hebben wij vast wat spullen gemonteerd en van verpakking ontdaan. Het is een fijn appartement, hij boft! In een gezellige wijk, op de begane grond. Het appartement heeft grote ramen dus veel licht en lucht, en alles is strak geschilderd en als nieuw. Zelfs een gezamenlijke cour waar hij zijn was kan drogen of even buiten kan zitten. Het was warm, dus ramen open en wapperende gordijntjes. Af en toe wat Frans gebabbel op de achtergrond. Terrasje om de hoek vol en gezellig. Daarna zoon weer ophalen en door een zongestoofde Auvergne weer naar huis. Blauwe lucht, zonnebloemvelden, drogende hooibalen en uitgebleekte velden door groen omkaderd. De vulkanen van de Chaine des puys op de achtergrond. Wat is de zomer hier toch mooi.....

www.lacharviere.n