In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zaterdag 29 februari 2020

Aardbeienlaantje.....

aarbeienlaantje

Kijk: ik heb mijn eigen aardbeienlaantje. Om de ruimte in de kas zo goed mogelijk te benutten zijn er drie lagen. De volle grond, op stahoogte houten kweekbakken over de hele lengte (op de foto nog in de maak, maar nu zijn ze klaar en ingezaaid) en de hangbakken. Eén zijde is nu beplant met aardbeienplanten, de andere kant volgt vandaag. Ondanks het gebrek aan zon was het toch lekker in de kas. Ik ben blij dat ik nu een goede oplossing heb om aardbeien te telen. En zo op hoogte hoef ik alleen maar mijn mond open te doen om een sappige aardbei te scoren. In het verleden had ik buiten een aardbeienbed, maar met al het gespuis dat hier rondloopt/-vliegt, was dat kansloos. Ik heb er zelf nooit een aardbei van gezien. De kas echter is hermetisch afgesloten. En al hangt het poezenvolk er doorlopend omheen als ik binnen bezig ben, tot nu toe is het ze nog niet gelukt om de deur open te krijgen. In de zomer zal ik de kas open moeten zetten om te luchten, maar daar gaan we ook wat op verzinnen. Voorlopig geniet ik van het feit dat ik zoveel personal space heb, zonder bemoeizuchtige poezenbeesten of nieuwsgierige kippen......

www.lacharviere.nl

vrijdag 28 februari 2020

Saai.....

kar met kippen

Het was gisteren een behoorlijk saaie dag. Zoon en ik waren de hele dag alleen. Het weer was waardeloos, harde wind, koud, hagelbuien. Het was niet lekker buiten. Voordeel was wel dat alles op zijn plek bleef. Geiten achter het hek, kippen schuilden binnen. Maar dat binnen hangen, beetje achter de laptop het laatste nieuws over het Coronavirus lezen, daar werd ik ook een beetje flauw van. Normaal zou ik op zo'n dag de lente gaan opsnuiven bij Intratuin, maar bij gebrek aan werd het de Gamm Vert, het plaatselijke tuincentrum. Schreeuwend duur en niet zo heel erg goed geassorteerd maar ach, je moet wat. Er gingen drie bakken pastelkleurige Viooltjes mee, nog wat extra keukenkruiden zoals Thijm en Rozemarijn, en een drietal Lavendelplanten van een nieuwe soort met een veelbelovend etiket. Verder nog even geneusd tussen de zakjes zaad en een aantal plantenbakken gescoord die ik tussen de kweektafels in de kas kwijt kan. Bij terugkomst was het al te laat in de middag om ermee aan de gang te gaan. Dat doen we vandaag. En nu maar hopen op een lekker zonnetje zo af en toe want dan is het heerlijk werken in de kas......

www.lacharviere.nl

donderdag 27 februari 2020

Broeds.....

Bantam Cochin, Cochin krielen

En we hebben de eerste broeder van het jaar. De crèmekleurige bobtail Cochinkriel. Ze zit als een platte pannekoek heel geconcentreerd op haar eitjes. De eerste dagen gingen haar zusterhennen ermee akkoord, en zochten ze een ander plekje voor hun te leggen eieren. Later veranderde dat en claimden ze hun vaste legplek terug. Move over, ik moet mijn ei kwijt. Met als gevolg, zucht, dat de bobtailhen op een steeds verder groeiende eierberg zit. Gisteren piepte er zelfs al een eitje onder uit, want zo groot is het hennetje niet. De stand staat nu op 7 stuks, maar er komen er elke dag wel twee of drie bij. Ik kom dit probleem elk jaar tegen en laat het altijd uit de hand lopen. Het eindigt steevast in een puinhoop van half bebroede, niet bebroede en wel bebroede maar koud geworden eieren. Een succes wordt het zo nooit. Vandaag maar even kijken of ik de huidige eitjes kan schouwen, en de bevruchte eitjes kan markeren en terug leggen. De rest confisqueer ik. Dus moet ik opletten wanneer ze haar dagelijkse benen-strek-rondje heeft. Want een pinnig broeds hennetje van haar eieren halen, daar ben ik geen held in.....

www.lacharviere.nl

woensdag 26 februari 2020

Gepaneerde vingers.....

Rundvleeskroketten

Het was allemaal de schuld van onze huisarts, bedacht ik me toen ik met (jakkie, bah) kledderige handen in de keuken stond. Een maand of drie geleden vertelde hij, van oorsprong Roemeen, ons dat hij een week op vakantie ging naar Amsterdam. Daar was hij nog nooit geweest. Of we nog speciale Nederlandse gerechten aan konden raden die hij niet over mocht slaan. We vertelden hem dat de Nederlandse keuken heel internationaal was, en dat hij in Amsterdam eten vanuit alle windstreken kon vinden. Nee, niet echt Nederlandse specialiteiten die we konden aanbevelen. Want of je als toerist in Amsterdam nou ergens een bord boerenkool met worst zou kunnen vinden, daar waren we niet zo zeker van. Wel vertelden we hem van de Febo, en van snacks uit de muur. We moesten er eigenlijk wel om lachen toen we probeerden hem uit te leggen hoe dat werkte. Een paar weken geleden zagen we hem weer, en vroegen hoe het was geweest. Hij wilde zeker nog eens terug, had inderdaad geconstateerd dat de restaurants heel internationaal waren, maar had wel een kroket gegeten. Niet uit de muur maar keurig gepresenteerd op een schoteltje met een toefje peterselie erop. En die vond hij heel erg lekker! Ik kreeg meteen visioenen van een lekker broodje kroket, en voor ik het wist had ik hem beloofd dat, als ik weer eens kroketten zou maken, ik er een paar zou komen brengen. Belofte maakt schuld. Dus startte ik afgelopen week het driedaagse proces voor de perfecte rundvleeskroket. Dag één runderbouillon trekken, van schenkels, rundvlees en veel verse groentes en kruiden. Dag 2 het vlees uitpluizen en met de afgekoelde runderbouillon de ragout maken. Die een nachtje laten "zetten" in de koelkast en dan op dag 3 de kroketten maken. En dat is waar het fout ging. Na één kroket was de lol er voor mij af. Een kledderige bal koude ragout in je handpalm, even door het paneermeel, een kroket ervan rollen, heel voorzichtig want anders scheurt hij, dan door de eierstruif (brrrr....) en de kroket tenslotte weer door de paneermeel. Met als gevolg dat niet alleen de culinaire snack gepaneerd is maar ook al je vingertoppen. En dat vind ik vies! Met frisse tegenzin pakte ik door en ik eindigde met 24 prachtige kroketten die de vriezer ingingen. En nog een liter runderbouillon. Voor de volgende keer. Ooit. Natuurlijk aten de mannen gisteren een frietje speciaal met twee verse rundvleeskroketten. De lekkerste die ze ooit gegeten hadden zeiden ze. Dat dan weer wel. Ik moest het doen met de geur (oh die geur, hmmm!)  en de herinnering aan het happen in zo'n knapperig korstje met die geurige ragout erin. Lactose in de roomboter van de roux en gluten in het paneermeel. Maar ik mopper niet, ik heb weer chantagemateriaal op voorraad. Want voor een rundvleeskroketje zijn ze tot veel bereid! Vandaag even de huisarts bellen. Wanneer ik het beste de 10 ingevroren kroketten kan langs brengen. Een stukje Nederlandse eetcultuur op het Franse platteland. Ik hoop niet dat hij denkt dat ik er een gewoonte van ga maken. Want die gepaneerde vingers, daar moet ik eerst weer even overheen komen.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 25 februari 2020

Een kaartje.....

Valentijnsbloemen

Ik ben blij dat buiten de Narcissen en de Primula's bloeien. Want zonder bloemen is het ook maar saai. Binnen hoef ik het echt niet te proberen de boel op te fleuren. Want dat is bij voorbaat kansloos. Met zoveel nieuwsgierige poezen is er geen beginnen aan. Bolletjes, plantjes, een bos bloemen, een mooie krans; de boel wordt in no time vakkundig gemolesteerd. Ik was het even vergeten want al zo lang niets groens meer binnen gehad. Dus zette ik de mooie bos rozen die ik voor Valentijn kreeg in het Pastisgietertje dat ik ooit bij de Emmaus had gevonden. Op het antieke hakblok. Dat stond leuk! Het duurde letterlijk vijf minuten. Gietertje in stukken, geknakte rozen en een waterballet op de grond. Een beteuterde Doppio ernaast. Zucht! Ik kon er niet eens boos om zijn, want ik had beter moeten weten. De scherven van de leuke gieter, zonde, verdwenen in de vuilnisbak en wat er nog aan rozen te redden was kreeg een plekje op het aanrecht in de keuken. Want daar mogen geen poezen komen. Daar hebben ze nog een weekje treurig staan wezen. Als een constante reminder dat groen in de woonkamer ècht geen optie is. Dus volgende Valentijn, hoe lief bedoeld ook, geen bloemetje. Met een kaartje met bloemen erop ben ik ook al dik tevreden.....

www.lacharviere.nl

zondag 23 februari 2020

Zoeken.....

eendenei

Tjonge, wat zijn die Loopeenden slordig! De drie dames zijn net begonnen met eieren leggen en wat er gezegd wordt over Loopeenden klopt: ze laten ze overal vallen. Er gaat geen dag voorbij of ik vind op een rare plek een eendenei. Zo lag er al ééntje onder de aanhanger, zijn er al een paar het water ingerold omdat ze op de schuine helling rondom de mare werden gelegd, en er liggen er nu twee op het drijvende eendeneiland, dus daar kan ik niet bij. Nou heb ik sowieso geen plannen met de eieren, behalve dan dat ik er een paar achter hou. Loopeenden schijnen wat broeden betreft namelijk net zo slordig te zijn. En de twee Barbarie-dames die we nog hebben gaan straks weer broeden op onbevruchte eieren. Het zijn goede broeders en ervaren moeders. Dus wil ik een paar Loopeend-eieren aan hen doneren. Dan hebben we toch weer pulletjes en hoef ik me niet met de rommel van eendjes groot brengen te bemoeien. Wat dat is een heel gedoe. Dus voorlopig maak ik elke dag een rondje. Op zoek naar eendeneieren. Pasen is vroeg dit jaar......

www.lacharviere.nl

Zonne-energie.....

Het erf op een lentedag

Mooi weer, dus het hele weekend buiten aan het werk geweest. De kas is af, en dicht. De eerste kweektafels zijn gemaakt, dus ik kan beginnen met inzaaien. De geiten hebben en passant even een nieuw deurtje in het hek gekregen, want dat hadden ze gesloopt. Nu nog zorgen dat ze niet te pas en te onpas over het gaas springen, maar dat komt nog. Verder takken geraapt, Rozen gesnoeid, distels en brandnetels gestoken en de trap onkruidvrij gemaakt. Er is nog heel veel te doen, maar het is een begin. Zo buiten bezig te zijn in een t-shirt is heerlijk. Zonne-energie opdoen, dat is precies wat we nodig hadden.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 22 februari 2020

Kastanjes.....

Tamme kastanjes

Ik schreef het al eerder: bloemen, planten, struiken en bomen; het groen is hartstikke duur in Frankrijk. Logisch, want het komt allemaal uit Nederland. In de loop van de jaren hebben we al voor een kapitaal aan fruitbomen, rozen, struiken en weet ik veel wat nog meer geplant. Niet altijd met even veel succes, want door droge zomers is het lastig dingen goed aan de groei te krijgen en in het seizoen is er niet altijd de ruimte om alles elke dag van een flinke plens water te voorzien. Maar we blijven stug door gaan met onze beplantingsplannen. Veel van het lijstje van bomen die we graag op ons domein wilden hebben is al afgestreept. We misten nog de tamme Kastanje, Hazelaars en een Gieser Wildeman stoofpeer. Afgelopen week zag ik op de website van de Lidl dat ze vanaf de 17e Hazelaars in de aanbieding zouden hebben voor nog geen drie euro per stuk. Mooi! Maar er waren blijkbaar meer kapers op de kust, want bij onze vaste Lidl waren ze 's middags al niet meer te vinden. Vrijdag in Montlucon bij twee Lidls langs gegaan, maar ook daar waren ze uitverkocht. Wel hadden ze nog tamme kastanjes, dus daar hebben we er drie van meegenomen. Toch weer wat dat we van het lijstje af kunnen strepen. Vandaag gaan ze de grond in, want het wordt een heerlijke dag. Lekkere temperaturen en volop zon. Niets zo lekker als bomen planten met het oog op de toekomst. En dan maar groeien.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 21 februari 2020

Vinkje.....

De kassen

Het kan zo verkeren. Na het logje over de onafgemaakte kassen hebben we nog eens naar ons prioriteitenlijstje gekeken en besloten nu toch eerst de kassen aan te pakken. Want het is natuurlijk hartstikke zonde om die investering langzaam ter ziele te zien gaan. Er is hard aan gewerkt, afgelopen dagen. En kijk: de onderkant is dicht! Inmiddels zijn er ook bij beide deuren trapjes gekomen. Veel handiger, want het is een hoge opstap en al ben ik best langbenig en lenig, het was een gedoe. De eerste platen zijn nu gelijmd en kunnen er niet meer uitwaaien. Het is nu slechts een kwestie van de rest van de platen vastlijmen, een kweektafel erin, en ik kan groentes gaan voorzaaien. De aardappelzakken zijn ook onderweg, dus kan ik ook de pootaardappeltjes planten. Een lekker vooruitzicht, in een zonnige, warme kas met groen bezig zijn! Ik ben blij dat we nu eindelijk tijd hebben genomen om dit project af te maken. Toch weer een vinkje.......

www.lacharviere.nl

donderdag 20 februari 2020

Sissen en blazen.....

Ganzen

Ze zijn pittig, onze twee mannetjes ganzen. Ik ben altijd blij dat ze achter een hoog hek zitten. Helemaal nu de lente in de lucht hangt. Want dan hebben ze weer extra reden om hun territorium te verdedigen. Zodra je in de buurt komt word je onthaald op een scheldkanonnade op z'n "gans". En alsof dat nog niet genoeg afschrikt wordt er ook nog luid bij gesist en geblazen. Effectief, want ik blijf uit de buurt. Maar ik snap het ook wel. Mevrouw Gans heeft gisteren namelijk haar eerste ei gelegd. Ongetwijfeld gaan er nog een stuk of 4 volgen waarna het broeden begint. Tot nu toe hebben we niet veel geluk gehad met de nakomelingen. De jonkies weten altijd wel ergens een gaatje te vinden om te ontsnappen, en al zetten we ze elke keer terug, vroeger of later zijn ze verdwenen. Ongetwijfeld prooi geworden van vos of marter. Keerzijde van het platteland. Maar goed, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik ga me er nu nog niet druk over maken. Eerst maar eens kijken of er een tweede ei volgt.....

www.lacharviere.nl

woensdag 19 februari 2020

Rotzak.....

Meneer Pauw

Meneer Pauw is weer op oorlogssterkte. In de loop van de winter is hij weer van een kale kip veranderd in een trotse Pauw. Hij pronkt en wappert met zijn prachtige staartveren, de hele dag. Want wat je hebt dat moet je gebruiken toch? Hij is niet selectief qua publiek. Kippen, poezen, eenden, het maakt hem niet uit. Hop, omhoog met die waaier. Zelfs ik kom niet weg zonder door dat kleurige gordijn heen te moeten stappen als ik hout voor de kachel ga halen. En toegegeven: hij is mooi zo. Die iriserende kleuren, dat intense blauw, het is een plaatje. Maar weet je wat het is? Niemand, maar dan ook niemand, is nog onder de indruk van zijn theatrale vertoning. Poezen spelen met de gesneuvelde veren die er nog achteraan hangen, hanen lopen onverstoorbaar verder, ik schuif zijn gordijn gewoon opzij, en zelfs de damespauwen, voor wie al dat vertoon eigenlijk bedoeld zou moeten zijn, malen er niet om. Een enkele keer steken de dames zelfs de draak met hem, en doen hem na. Met hun korte grijze staart omhoog dagen ze hem uit. Het heeft wel iets sneus, dat je zo hard je best doet om je schoonheid gezien te laten worden en dan nul op het rekest krijgt. Maar ja, we weten allemaal dat echte schoonheid van binnen zit. En wie weet is meneer Pauw in Pauwenland wel een grote rotzak. We zullen het nooit weten.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 18 februari 2020

Even slikken.....

Haan en kip in de achtertuin

Kippen. Je kunt er uren naar kijken. Ze hebben een bijzonder gecompliceerde hiërarchie. Neem nou de kippen uit de achtertuin. Ooit zette ik bij de middelbare Cochindame, nadat haar ega overleden was aan een hartstilstand, een jonge haan die voor op het erf vreselijk te grazen werd genomen door de andere hanen. Het was een match made in heaven, vanaf dag één. Lang hebben ze samen gescharreld in hun privé-paradijs, ongestoord door andere kippen en hanen. Toen ik vorig jaar weer eens door de knieën ging op een pluimveebeurs en thuis kwam met een tiental eieren van allerlei Cochinkrieltjes (Bantams) en deze uitbroedde, eindigde de teller op 7 jongelingen, twee haantjes en 5 kipjes. Ze waren te klein om ze te introduceren op het erf, dus kwam er een kippenhok bij in de achtertuin. In eerste instantie ging dat prima, ruimte genoeg. De grote haan joeg ze hooguit weg als ze te dicht bij kwamen. Maar naar mate de kipjes groter werden, trokken ze zijn aandacht. En ja hoor, het duurde niet lang of meneer eigende zich één van de kipjes toe. De, veel kleinere, Bantamhaantjes hadden het nakijken. En na de één kwam de ander, elke keer werd er een chickie meer gescoord en aan zijn harem toegevoegd. Mijn oude Cochindame, sneu want blind aan één oog en al heftig op leeftijd, moet nu lijdzaam toezien hoe haar man regelmatig een uitstapje maakt naar één van de buurvrouwtjes. Ze is wat onzeker in haar gang geworden nu ze nog maar met één oog kan zien, en durft niet zo heel goed alleen rond te scharrelen. Dus zet ze geen stap en wacht gelaten tot haar haan voldaan terugkomt van één van zijn escapades. Ze doen het ook niet meer, die twee. Iets waar zij volgens mij helemaal oké mee is. Geen polonaise aan haar bejaarde lijf. Maar hij blijft haar wel trouw, want komt altijd weer terug, en zoekt dan met luid geklok lekkere hapjes voor haar. En al mogen de buufjes wel eitjes leggen in zijn kippenhok, slapen doet hij alleen met mevrouw Cochin. Het is wat, zo'n kippenrelatie. Een beetje geven en nemen. Of even slikken en weer doorgaan. Soms zijn het net mensen......

www.lacharviere.nl

maandag 17 februari 2020

Geen winter.....

Kweepeer

Wat een cadeautje, de afgelopen dagen. Met temperaturen die naar de twintig graden gingen. Je zou haast vergeten dat het pas half februari is. Want natuurlijk is die lente meer dan welkom. Lekker in een t-shirt buiten aan het werk, een kopje thee in het zonnetje, de vogels die al druk zingen, dat is opladen. Groene energie! De kruiden zijn weer aan de groei, dat is goed nieuws voor de keuken en heel veel knoppen van struiken en bomen laten al wat groen zien. De olijfbomen hebben gewoon de hele winter buiten gestaan, want echt winter hebben we niet gehad. Soms wel een beetje vorst in de nacht, en de autoruit moeten krabben 's ochtends, maar geen vorstdagen gehad. De saunadouche is maar één keer onbruikbaar geweest omdat hij bevroren was én (het risico van een onverwarmde badkamer) ook mijn tandpasta is deze keer niet bevroren geweest. Dat gebrek aan winter zie je terug in de natuur. De Kweepeer op de foto heeft nooit helemaal zijn blad laten vallen. De meeste bladeren zijn in december gevallen, maar er zitten er nog steeds wat aan. En dat terwijl de eerste knoppen alweer uit beginnen te komen. De eerste Kraanvogels die terugvliegen naar het Noorden zijn boven Frankrijk ook alweer gespot. Wat de zachte winter gaat betekenen voor de insectenstand, dat gaan we zien. Ik heb de eerste muggen zien vliegen, de eerste Hommels en vlinders ook. Ik denk zo maar dat we een week of zes voor lopen op schema. Maar ik mopper niet hoor, laat de lente maar doorzetten......

www.lacharviere.nl

zondag 16 februari 2020

Incognito.....

Pluimvee

Wat een heerlijke dag gisteren. Het kwik klom naar 18 graden en in de zon was het helemaal warm. Dus naar buiten! Zat te doen! Vest uit, tuinhandschoenen aan en de kruidentuin onder handen nemen en genieten van de zingende vogels en de rust. Althans, dat was het plan. Ik kan nog zo productief zijn in mijn gedachten, de realiteit is anders. Want zodra ik buiten kom word ik herkend. Kippen, eenden, poezen, pauwen: "Hé jongens, daar is ze!" In no time heb ik een, bijzonder luidruchtig,  publiek van jewelste dat me volgt bij iedere stap die ik zet. Poezen geven kopjes tegen mijn laarzen, kippen staan op mijn laarzen, de eenden staan hard tegen me te snateren, de pauwen vallen en passant mijn Narcissen aan, terwijl een gedeelte van het pluimvee alvast naar de hooischuur rent, want je weet het maar nooit, misschien worden er wel een paar handen graan en mais naar buiten gegooid. Dat werd hem zo niet! Om het gepeupel af te schudden heb ik een rondje om de vijver gemaakt. Dat werkt, want sommigen haken af zodra ik de hooischuur en het kippenhok voorbij ben. Nah, deze keer geen eten. En de eenden bedenken zodra ze het poortje in het hek zien, dat ze toch liever gaan zwemmen dus die gaven het ook op. Aan het einde van het rondje blijven alleen de echte die hards over. Beter! Dus snoeien, knippen, gevallen blad verwijderen en wieden in de kruidenbakken. De verse aarde heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op het poezenvolk dat, heel nieuwsgierig naar wat ik aan het doen ben, mee is gelopen. In extase door het vers blootgelegde kattenkruid geven ze mijn wiedende handen kopjes en rollen in het gras voor mijn voeten. Zucht! De pauwen inspecteren de groeiende berg groenafval en maken er een puinhoop van, terwijl de twee grote rode hanen met een paar kipjes scharrelen in de verse aarde en het verschil niet weten tussen tussen het onkruid en de zaailingen. En ondertussen staan er ineens twee ontsnapte geiten voor mijn neus de Klimop van de paal te eten. Je moet wel heel stoïcijns zijn, wil je de taak volbrengen die je in gedachten had. Maar op één of andere manier, en met de nodige irritaties, ziet het gros van de kruidenbakken er weer netjes uit. Vandaag wordt het weer zo'n mooie dag, zelfs nog een tandje warmer. En ik ga hartstikke productief zijn. Incognito, dat wel. Zonnebril en pet op, nepsnorretje, via de achterkant naar buiten en hoppa, niemand die het door heeft. Vanavond zijn die Rozen gesnoeid!

www.lacharviere.nl

zaterdag 15 februari 2020

So far so good.......

Natuurspeeltuin

Even een overzichtje van de nieuwe speeltuin. Gisteren hebben we de touwbrug bevestigd tussen de twee torens. Langs de randen komt nog een touwconstructie voor de veiligheid en de twee platforms moeten worden afgetimmerd. Het "fort" is niet geschikt voor de allerkleinsten, je kunt er straks alleen op komen via een klimwand of via een klimnet. Eraf komen is simpeler: er komt straks aan elke kant een glijbaan. Het betere klim- en klauterwerk dus! Voor de kleinsten zijn er natuurlijk de vogelnest-schommel en het andere speelobject. We hebben nog wel een paar plannetjes op de plank, maar eens maar eens het fort afmaken en dan kijken hoever we komen. Zo leuk om het stapje voor stapje te zien ontstaan!

www.lacharviere.nl

vrijdag 14 februari 2020

Scheef.....

Appelboom

Tijdens de (zoveelste) storm van afgelopen zondag (ja, wij kregen er hier ook een tik van mee) keek ik vanuit de sauna naar buiten. En vond ineens dat de onderste tak van de appelboom wel heel erg laag hing. Maar omdat mij wel vaker ineens dingen opvallen die ik niet eerder zag was ik er niet helemaal zeker van. Hing die tak nu echt lager? Nu was hij kaal, maar als daar in de zomer blad en appels aan zouden zitten dan kon je er toch niet meer onderdoor? En dat was toch niet eerder zo? Buiten zag ik dat de stam nu wel heel erg overhelde, meer dan normaal. En er zat, als je tegen de stam duwde, behoorlijk wat beweging in. Ook zag ik wat zwammen zitten op een stomp aan de stam, met een zwarte plek in de schors eronder. En losse stukken schors hier en daar. Dat was geen best teken. Arme appelboom! We zijn erg aan die boom verknocht, want hoe luxe is het om in de lente af te douchen in een wolk van appelbloesem. En in de zomer met appeltjes boven je hoofd. Dat is rijkdom! Maar zoals altijd laat de natuur zich niet dwingen. En is de natuur veranderlijk. Bomen, dieren, planten, ze komen en gaan. Gisteren stormde het weer, en ik ben toch even gaan kijken bij de boom. Hij stond nog, gelukkig. Al had ik het idee dat hij nog weer wat schuiner stond. Mocht hij de lente halen en weer vol zitten met die prachtige zachtroze bloesem ga ik daar extra van genieten. Want de volgende storm kan zomaar eens zijn laatste zijn.....

www.lacharviere.nl

donderdag 13 februari 2020

Tijd en kevertjes.....

Boerenkool

Kijk! Zie je dat kleine groene plantje tussen de distels en het gras? Dat is een heel klein stronkje boerenkool. In de kas. Die kas blijft een project dat we maar niet klaar krijgen. Eerst hebben de twee aan elkaar geschakelde kassen twee jaar in de doos in de opslag gestaan. Geen tijd. Daarna besloten we, om de kassen stahoogte te geven, een geraamte van palen te maken om ze op te zetten. En dat gebeurde ook. En de kassen werden in elkaar gezet. Maar die onderkant moest ook nog dichtgezet worden met planken. En dat kwam niet af. Ingehaald door het seizoen. En toen kwam er een storm, en nog één, en bleken de pvc-platen er heel makkelijk uit te waaien. Eenmaal airborne waaiden ze met het grootste gemak een dikke honderd meter verder. We bleven platen bij elkaar harken. Dus dat moest anders, ze moesten in de kit. Maar geen tijd. Alweer niet. De verzamelde pvc-platen gingen voorlopig naar de schuur. Dus de voorgezaaide plantjes maar gewoon in de grond in de uitgeklede kas gezet. Op hoop van zegen. Wonder boven wonder deed de boerenkool het prima. Ze groeiden als kool, zeg maar. Totdat ik op een dag moest constateren dat er alleen nog nerven over waren. En er heel veel kleine zwarte kevertjes onder en op de planten kropen die de schuldige waren. Ik spoot, met een biologisch goedje, en het deed niks. Wat het voor beestjes waren, geen idee, maar de buuf had ze ook. Daar ging mijn boerenkool! Ik heb het hele kasverhaal toen maar opgegeven. Ooit hebben we tijd en krijgen we een plekje waar we in de winterzon de voorbereidingen kunnen treffen voor een kruidige, kleurige en smakelijke zomer. Ik heb geduld. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik van de week even door één van de gapende gaten van de kas een blik naar binnen wierp. Boerenkool! Er had een plantje de aanval van de kevertjes en mijn gebrek aan verdere interesse overleefd! Het plantje is te klein om er iets mee te kunnen, hooguit een peutermaaltijd groot, maar toch..... Hoop doet leven. Ik ga me binnenkort maar weer eens wijden aan het wieden van al het onkruid in het skelet van wat ooit een kas moet worden. Want wie weet, misschien komt het er dit jaar wel van.....

www.lacharviere.nl

woensdag 12 februari 2020

Levend water.....

Magische eendjes

Ik ben blij dat de mare weer vol staat met water. Die grote plas nattigheid heeft absoluut een meerwaarde. Hij leeft. Als het water glad is, weerspiegelt het de lucht. Of je kunt de kleuren van de zonsopgang of -ondergang erin zien. Je hoeft in ieder geval niet omhoog te kijken om wolken te zien jagen. Afhankelijk van het weer heeft de vijver een andere kleur. Veel regen, dan is hij gekleurd door de ingespoelde leem uit de weilanden. Blauwe lucht, en het water is helder. In de vroege zomer krijgt het water een groene kleur, door de algen. Ik heb geprobeerd om er planten in te laten groeien, een evenwicht te krijgen, maar dat mislukte jammerlijk. Teveel voedingsstoffen in het water. Het is wat het is. De mare leeft zijn eigen leven. Als het zonnetje schijnt, dan is het water op het mooist. Dan worden zelfs de badderende eendjes magisch. Honderden lichtjes maken een spoor waar ze zwemmen. Tovereendjes, daar kun je toch uren naar kijken?

www.lacharviere.nl

dinsdag 11 februari 2020

Gewoontjes.....

kip van de brocante

In september vorig jaar vond ik een moederziel-alleen kuiken in de hooischuur. Uitgebroed door een eend. Per ongeluk, welteverstaan. (Zie http://lacharviere.blogspot.com/2019/09/kippenhandeltje.html )
Ik nam het kuiken mee naar binnen en gaf het een plekje in een kooi onder de lamp. Maar omdat alleen ook maar alleen was moest ik op zoek naar een maatje voor het kuiken. Dat maatje vond ik op een brocante. Daar stond een meneer met een mamma kloek en een vijftal kuikens. Op mijn vraag naar het ras werden er in allerijl rassen opgenoemd, Cou nu, Serama, Brahma, Araucana, kortom, hij wist het ook niet. Het was een mengelmoes. En al was het niet moeders mooiste, het was een allerschattigst kuiken dat onderweg naar huis liever warm in mijn hand zat dan in het doosje, en dat me tijdens de hele rit beloonde met zacht en lief gepiep. Inmiddels zijn we een maand of vijf verder. En is het kuiken onderweg naar volwassenheid. Ze is duidelijk heel anders dan de andere kippen die hier rond lopen. En nog steeds niet een toonbeeld van kippen-elegantie of -schoonheid. Ze is niet groot, maar ook niet klein, ze heeft wat pootbevedering, maar toch ook weer niet. Ze is niet wit, maar ook niet echt gevlekt. Ze heeft een kam, maar die is klein. Haar koppie is een beetje kalig en ook haar staart weet niet wat hij wil. Kortom, ze is het allemaal nèt niet. Eigenlijk is ze gewoon lelijk, of misscien moet ik zeggen "gewoontjes". Tussen alle plofkonten, mega-kippen, bevederde voeten en spannende kleurtjes valt ze uit de toon. Ze kan er niets aan doen. Het zij haar vergeven. En wie weet, legt ze, als ze zover is, wel de mooiste eieren van de hele wereld......

www.lacharviere.nl

maandag 10 februari 2020

Zonde.....

paadje naar het zwembad

De gortdroge zomer van 2019 (en die van 2018) heeft zijn sporen nagelaten. De twee coniferenkegels bij het zwembad zijn op sterven na dood. Het grootste gedeelte is bruin en dor. Net als de meeste Conifeer- en Sparrensoorten in de omgeving. Te warm, te weinig water. Ook de haag die eronder staat  heeft een klap gekregen. Dus daar moeten we wat mee. Die coniferen zullen gerooid moeten worden. Maar dat betekend dat er een gapend gat overblijft. Dat vul je niet zo 1,2,3 op met wat anders. En het is maar de vraag of de Lonicerahaag weer uit gaat lopen. In het slechtste geval moeten we nog gauw even een hek plaatsen. Maar dat wordt dan wel een kale bedoening. Het is eeuwig zonde van die twee beeldbepalende groene zuilen. Maar het is niet anders. Schouders eronder en oplossen maar weer.....

www.lacharviere.nl

zondag 9 februari 2020

Vinkje.....

Natuurspeeltuin

Weer een vinkje. In de natuurspeeltuin zijn twee nieuwe objecten geplaatst. De vogelnest-schommel staat, en er is een speelobject voor de kleinsten bij gekomen. Trappetje, huisje, glijbaan en twee houten schijven aan een touw die vragen om creatief gebruik. Het begint er steeds meer op te lijken. Nu nog een klimwand plus "het fort" verder afbouwen en de touwbruggen bevestigen en project natuurspeeltuin is klaar. Op de foto zie je het niet goed, maar de stapel boomstammen in het midden is echt heel leuk geworden. De poezenbeesten die heel nieuwsgierig om ons heen hangen hebben hem in ieder geval al volop uitgeprobeerd......

www.lacharviere.nl

zaterdag 8 februari 2020

Vroeg.....

Maartse viooltjes in februari

Gisteren was het heerlijk buiten. De zon scheen volop en het was zacht. Je ziet de natuur reageren. De Loopeenden hebben hun eerste ei gelegd. De Gans is aan het zoeken naar een plekje voor haar nest. Ik heb de eerste Paardenbloemen zien bloeien, op de camping bloeien veldjes met Ereprijs, de Japanse Kwee laat zijn eerste bloemetjes zien en de rozetten van de Judaspenningen zijn al zo groot! Vorig jaar in deze periode hadden we sneeuw, en vorst. Het was lang koud. De Maartse viooltjes bloeiden pas tegen april. Maar nu vond ik gisteren deze kleine schoonheid: het eerste bloeiende Viooltje, en dat half februari! Het is nu wachten op de eerste Narcissen die open gaan, want de knoppen laten al wat geel zien. Heerlijk om weer wat kleur te zien verschijnen! Ik ben wel klaar met die fletse wintersilhouetten......

www.lacharviere.nl

vrijdag 7 februari 2020

In de lucht.....

Mangalitsa varken

Mijn gezicht is weer geslonken tot normale proporties, de antibiotica heeft de ontsteking eronder gekregen. De boosdoener, een slechte kies, zit nog op zijn plek, de tandarts bleek mijn verhaal over heftige reacties op de normale verdoving niet serieus te hebben genomen, ik kon nèt voorkomen dat hij er toch in ging, die spuit, maar heeft nu een ander middel besteld en aankomende week proberen we het opnieuw. Maar alle tandartsperikelen even terzijde: we zijn druk geweest afgelopen dagen. Of het in de lucht zit, ik weet het niet, maar het leek wel of alle dieren aan de wandel gingen. Beginnend met de 3 grote varkens voor met hun twee biggen. We hebben ze een aantal dagen achter elkaar overal vandaan gevist. Dan maar nieuw schrikdraad spannen. En terwijl het schrikdraad werd herzien doken ze het weiland van de buurboer in en verdwenen met de Noorderzon. Nergens te vinden! Na een middag zoeken en weilanden doorbanjeren stonden ze tegen de avond weer doodleuk onder een Eikenboom in het naburige weiland te grond om te woelen. Het kostte even wat moeite, want ze lieten zich de gewonnen vrijheid niet zo maar afnemen, maar uiteindelijk kregen we ze weer in hun eigen veld. Victorie! En toen belde zoon dat hij, tijdens het uitlaten van de hond, ezel Saphrane tegen het grote lijf liep. Op het pad, welteverstaan. Appeltjes mee en hop, ook daar werd het één en ander aan omheining hersteld. Neem daarbij nog twee van de vier geiten die een gaatje hebben gevonden dat wij nog niet hebben weten te traceren en het plaatje is compleet. Het zijn slopers, die dieren, allemaal! Doorlopend zijn we bezig de door hen aangerichte schade aan omheiningen en schrikdraad te herstellen. Afgelopen week hadden we er in ieder geval een dagtaak aan. Ik denk dat de lente in de lucht zit, dat kan haast niet anders.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 1 februari 2020

Lipfillers.....

Witje

When it rains, it pours.... We hebben nog een gesprek met de veterinaire gehad, toen we Murphy op gingen halen om hem in de tuin te begraven. Er was niets meer van hem over. Helemaal ingeteerd. Bij de autopsie bleek dat zijn buikholte, de dag ervoor nog schoon tijdens het kijken in zijn buik, vol zat met draderig vocht. Hij testte positief voor Fip. Verder was er sprake van endocarditis. Zijn dood zal, door de morfine, pijnloos en snel zijn geweest. Toch wacht de veto nog even de bacteriële uitslagen, ze verwacht ze dinsdag, af. Want er was zoveel dat niet op Fip wees dat het ook zo maar een sepsis door toch een bacterie kan zijn geweest. Hoe dan ook, arme Murphy was kansloos. En alsof de duvel ermee speelt, de dag dat we te horen kregen dat Murphy was overleden kreeg ik kiespijn. En die bouwde zich op tot een niveau van snerpende zenuwpijn die bonkte en jengelde. De volgende morgen had ik een grote bobbel op mijn kaak en was de pijn niet meer te harden. Gelukkig kon ik gisteren om één uur terecht bij een aardige, jonge tandarts in Montmarault. Die constateerde dat er een abces in mijn kaak zat. De kies moest eruit, maar niet voordat de ontsteking gekalmeerd was. Dus antibiotica. Het is al heel lang geleden dat antibiotica bij mij een immuunziekte triggerde, en voorzichtigheid is geboden, maar ik kom er niet onderuit deze keer. Op hoop van zegen! Dinsdag terugkomen en wordt mijn wang nog dikker moet ik me melden op de urgence van het ziekenhuis. (ècht niet!) Na een dag van helse pijn en koortsige wazigheid moet ik zeggen dat het vanmorgen best gaat. De pijn is gaan liggen, de zenuw waarschijnlijk dood. Alleen mijn wang en de helft van mijn lip zijn zo dik dat je haast zou denken dat een behandeling met lipfillers ergens in een achterkamertje vreselijk fout is gegaan. We moeten even kijken hoe het gaat vandaag. Koelen, spoelen, antibiotica en hopen dat er ergens een keerpunt komt. Neem het me even niet kwalijk als het op de weblog en Facebook even wat rustiger is. Temporarily out of order.....

www.lacharviere.nl