In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

zondag 31 mei 2020

Bakkerij.....

versgebakken brood

Inmiddels staat de eetkamer vol met zakken met diverse soorten bloem. Bakkersbloem, biologische witte bloem, volkoren bloem, farine de blé bise (minder ver uitgemalen en met veel mineralen), bloem van oergranen en half volkoren. Ik ben druk aan het experimenteren met de verschillende soorten. En met de hydratatie. Er wordt wat afgebakken hier. Ik kan zo een bakkerij beginnen. Het standaard bruine brood bak ik elke dag, soms een knip wit,  daarnaast 2x per week een boule de campagne van zuurdesem, in het weekend bruine weekendbollen, en afgelopen week een volkoren rozijnenbrood, Fries suikerbrood en kaneelbrood. Waar het allemaal blijft? Tja, zoon alleen eet al een brood per dag. Het wordt in ieder geval gewaardeerd. Het enige waar ik niet aan toe kom is het experimenteren met glutenvrij. Mijn 3 boterhammetjes per dag komen uit het glutenvrije schap in de supermarkt. En ze zijn, tja, hoe zal ik het zeggen, niet te eten? Dus moet ik het doen met de geur van versgebakken brood en de herinnering aan de smaak. Eén voordeel: je komt er niet van aan, er hoeft geen beleg op en je kunt er ook niet teveel van opsnuiven.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 30 mei 2020

Seizoen 2020....

Cochinhanen

De afgelopen dagen is er hier hard gewerkt. Gewerkt aan een sanitair protocol voor 2020. Nu de wereld geconfronteerd is met een pandemie die vele levens heeft gekost, er dagelijks nog steeds vele mensen ziek worden en overlijden en vele samenlevingen tot stilstand werden bracht, gaat vakantie dit jaar niet worden wat het voorgaande jaren was. De juichende berichten in de Nederlandse kranten over het feit dat Frankrijk op 15 juni zijn grenzen gaat openen voor toeristen, iets dat trouwens helemaal nog niet zeker is, vergeten te vermelden dat deze beslissing niet zo simpel is als het lijkt. Al dalen in Europa de cijfers, het virus is niet weg en er is nog steeds sprake van een pandemie. De FNHPA, de Federation Nationale de l'hotellerie de plein air, heeft een uitvoerig sanitair protocol opgesteld en aan de overheid overhandigd. Mede door dit protocol en het vertrouwen dat de branche het serieus aan zou pakken heeft de regering besloten positief te staan tegenover het heropenen van de campings. Het sanitaire protocol houdt veel in, en we zijn druk doende dit te vertalen naar ons bedrijf. In geval van calamiteiten of controle moeten we de door ons genomen maatregelen mbt Corona aan de autoriteiten kunnen overhandigen. Dit protocol beschrijft de gang van zaken voor het sanitairgebouw, de receptie, aanpassingen mbt het zwembad, wasservice, beddengoed, maar houdt ook onder andere in dat de kleine gite beschikbaar wordt gesteld als quarantaine faciliteit indien er sprake is van een verdenking van Covid-19 bij een gast. Totdat de medische diensten het overnemen zijn we verplicht de gast in quarantaine te houden, evenals de mensen waarmee hij of zij in contact is geweest. Gasten die aankomen met ziekteverschijnselen, verkoudheid, braken, diarree, koorts, zullen niet toe worden gelaten tot het terrein. En iedereen die tijdens zijn verblijf hier ook maar de geringste klachten heeft moet dit melden. Het is zo maar een voorbeeld van het maatregelenpakket dat hoort bij dit rare seizoen. Verder zijn er nog vele restricties en aanpassingen maar daarover zullen we dit weekend communiceren met onze gasten. Het is raar, zo'n pakket maatregelen te moeten opleggen aan onze gasten. Liever zouden we, net als onze voorgaande 6 seizoenen, een feestje ervan maken. Een ongedwongen en laagdrempelig gastgezin zijn. Want je bent tenslotte op vakantie toch? Helaas is dat dit jaar niet mogelijk. Ongedwongen en laagdrempelig gaat het zeker niet worden. We kunnen niet anders. Het gaat om de veiligheid en gezondheid van onze gasten en onszelf, waar wij verantwoordelijk voor zijn. Twintigtwintig is een jaar dat we niet snel zullen vergeten.....

donderdag 28 mei 2020

Best goed.....

Korenbloemen

Mijn eerdere besluit om dit jaar geen eieren in de broedmachine te leggen en kuikens uit te broeden verloopt best goed. Niet weer dat gedoe met kuikens meerdere keren per dag eten en drinken geven, kooien schoon houden, dat gaf lucht. Maar Fazanten zijn geen kippen, en toch leuk om eens te proberen. Het resulteerde in 7 Fazantenkuikens. Dat was kooi één. Te overzien. En ze waren zo leuk dat ik van de weeromstuit nog maar een stel eieren in de broedmachine legde. Toen vond ik een Bantam eitje dat aan het uitkomen was en druk piepte, en mama was al van het nest. Dus bij de Fazanteneieren in de broedmachine en voilà, een klein zwart, allerschattigst, kuiken. Hij bleef niet lang alleen. Een kleintje dat niet goed mee kon komen met de voortvarende mama en verdwaasd in het gras zat kwam erbij. Een paar dagen later nog eentje, want de Eksters hadden de buiten scharrelende kuikens ontdekt. Twee verdwenen er, en de Eksters bleven maar proberen. Na de zoveelste poging tot doodslag heb ik ook dat kuiken meegenomen en bij zijn andere twee gezinsgenoten in de kooi gezet. Dat was kooi nummer twee. Toen ik gisteren ging kijken bij een Cochinkrieltje dat al een week of wat op haar eieren zat, zag ik al snel dat het niet goed met haar ging. Ze zat opgebold voor het nest, de eieren koud. Mama voorzien van een warm plekje in de zon, eten en drinken erbij en kijken of ze wilde opknappen. De eieren meegenomen om te schouwen. Er zaten al grote kuikens in, zeker een dag of 17 oud. Maar ze bewogen niet en waren steenkoud. Om ze toch een kans te geven haalde ik een oude broedmachine van zolder en legde ze daar snel in. Niet dat ik ze veel kans gaf, want koude eieren is niet goed. Maar omdat de kuikens al groot waren konden ze wel wat hebben, dus de moeite waard om te proberen. En jawel, een paar uur later, toen ik de inmiddels opgewarmde eieren nog eens schouwde, zag ik beweging. Nog een dag of 4? voor ze uit moeten komen. Een stuk of 8-10 kuikens. Dat wordt kooi nummer 3. Ik zat er niet op te wachten, maar je laat kuikens die al bijna klaar zijn om geboren te worden toch ook niet dood gaan. De Fazanteneieren in de broedmachine zitten op dag 15. Ze moeten nog een kleine tien dagen. Voordat ik ze in kooi nummer 4 stop. Nummer 4? Yep, ik heb straks 4 kooien met klein grut na te lopen. Wat dat betreft houd ik me stug aan mijn eerder dit jaar genomen besluit. Geen kuikens, geen kooien, geen gedoe..... De intentie was er, volgend jaar beter mijn best doen dan maar......

www.lacharviere.nl

woensdag 27 mei 2020

Tegenvallers.....

kampvuurplaats

Het zijn spannende tijden voor zoon. Via Parcoursup, het Franse toewijzingssysteem voor universitaire opleidingen en hoge scholen, zijn vorige week de plekken verdeeld. Iedere leerling kon meerdere opties aangeven en via een ingewikkeld systeem van algoritmes en beoordelingen word er over hun lot beschikt. Zoon gaf drie opleidingen op, zijn eerste keuze, een back up, en een opleiding die hij minder aantrekkelijk vindt. Voor de laatste twee werd hij aangenomen, wat betreft de opleiding van zijn keuze kwam hij op de wachtlijst, op nummer 30. Een tegenvaller, maar all is not lost. Leerlingen gaan nu namelijk opleidingen accepteren of afwijzen, dat kan tot in juli. Elke nacht om 3 uur wordt Parcoursup bijgewerkt. Hij is al opgeschoven naar plaats 11, dus het kan nog steeds. Zijn zus stond destijds op iets van de 53e plaats, en werd uiteindelijk toch nog aangenomen. Dus hij hoopt, en wacht. Wetend dat circa 42% van de leerlingen überhaupt geen voorstel heeft ontvangen van Parcoursup, en dus nog geen vervolgopleiding heeft, staat hij er nog niet eens zo slecht voor. Maar leuk is anders. En inmiddels is zijn tweede keuze al vol. Dus als het niet lukt wordt het een opleiding die hij eigenlijk niet wil. Het is natuurlijk al een heel gek einde van zijn eindexamenjaar. Afgelopen maandag moest hij zijn spullen ophalen van het internaat. Op afspraak, met mondkapje, en slechts één persoon tegelijk naar binnen. Omdat het internaat is gebruikt om verpleegkundigen van het nabije ziekenhuis op te vangen stonden zijn spullen klaar in een vuilniszak op de gang. Hij heeft nog wel wat bekenden gezien, maar op afstand. Geen examens, geen afscheid van zijn vrienden en leraren. Hij is geslaagd, maar voor de mention tres bien (cum laude) kwam hij, omdat zijn examen Nederlands door het Coronavirus niet doorging en hij voor dat vak nog geen cijfer had, 0,05 punt tekort. Hij haalde net de 16 van de twintig niet. Maar omdat het ministerie van educatie heeft aangegeven dat cijfers naar boven toe afgerond gaan worden is er alsnog een kans dat hij de mention tres bien wel heeft. Ik hoop het zo voor hem, hij heeft er afgelopen twee jaar keihard voor gewerkt! Alles bij elkaar loopt het niet zoals hij voor ogen had. Het zit even niet mee, zeg maar. De ene tegenvaller na de ander. En al is hij er gelaten onder en maakt hij er geen drama van ik had hem zo graag anders gegund.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 26 mei 2020

Anders.....

Fazantenkuikens

De jonge Fazantjes groeien als kool. Ze zijn nu een paar weken oud en doen het prima. Zeven zijn het er en we denken dat het 3 mannetjes en 4 vrouwtjes zijn. Leuke vogeltjes zijn het. Toen ze uitkwamen was er eentje bij die niet helemaal zelf uit het ei kon komen. Het eitje was ook iets kleiner dan de andere en lichtblauw in plaats van olijfgroen. Of het nu toeval was of niet, het Fazantje dat eruit kwam is ook anders. De eerste dagen kon het beestje niet zo heel goed op zijn pootjes staan. Hij was een beetje onhandig en wankel. Hij sliep ook meer dan de rest. En hij groeide minder. Soms heb je dat, een kuiken dat het niet goed doet. Waar wat mis mee is. En vaak gaan ze na een paar dagen dood. Elke ochtend verwachtte ik dan ook het kleintje niet meer levend aan te treffen. Maar tot mijn verbazing gebeurde dat niet. Hij (het is een haantje) heeft aardig de geest gekregen. En het is een grappig beestje. Groeien doet hij niet goed, hij is zeker de helft van de anderen. En hij blijft raar, en onhandig. Hij gedraagt zich meer als een kip dan als een Fazantje. Zodra ik een schoteltje fazantenkruim in de kooi zet staat hij er middenin, en begint als een gek te krabben zodat alles in no time door de hele kooi ligt. In eerste instantie was dat alles wat hij at en bedankte hij voor de gedroogde meelwormpjes en het groenvoer. Nu eet hij dat ook. Hij slaapt als de rest niet slaapt, hij is wakker als de rest dat niet is. En zelfs slapen doet hij anders. Waar de anderen opgebold slapen ligt hij languit, met zijn pootje uitgestrekt, te knorren. Af en toe heb ik het idee dat hij ook qua Fazantenverstand minder goed bedeeld is. Hij kijkt een beetje verbaasd uit zijn oogjes maar is voor de duvel niet bang. Waar het naar toe moet met dit mini-Fazantje, en waarom hij zo anders en zo heel veel kleiner is dan de rest, ik heb geen idee. Voorlopig heeft hij bij mij een streepje voor en geniet ik van zijn capriolen.....
(Op bovenstaande foto staat hij vooraan.)

www.lacharviere.nl

maandag 25 mei 2020

Pierre......

Eden Roos "Pierre de Ronsard"

Rozentijd! De Eden Roos "Pierre de Ronsard" bloeit. Tegen de muur en pierre. Tijdens de eerste bloei produceert hij een waterval van prachtige roze gevulde bloemen. Genieten van zoveel moois! Ik schreef het al eerder: het is een prachtige Roos. Glanzend donkergroen blad. Niet gevoelig voor aantastingen. Groeit ongelooflijk snel. Minpuntjes: hij ruikt niet. Tegenvaller. En de bloemen kunnen niet goed tegen regen. Dan eindig je met frummelige vaatdoekjes. Ook laat hij, eenmaal uitgebloeid, de bloemblaadjes niet vallen. Straks, na die eerste bloei, moet ik er met de ladder bij klimmen om al die bruine verdorde bollen er één voor één uit te knippen. Een naar klusje, want je komt er niet goed bij en de doorns zijn venijnig. Maar Pierre is dankbaar, want hij beloont je daarna de hele zomer lang, èn de herfst, en zelfs tot in december nog, met zijn mooie bloemen. Dus mocht je nog een Roos zoeken: aan Pierre heb je een goeie.....

www.lacharviere.nl

zondag 24 mei 2020

Beestjes.....

moestuin

De eerste sla en radijzen uit de moestuin werden gisteren een feit. Met een vers geoogste en prachtig groene krop frisée onderweg naar de keuken. Dat voelde goed, eer van je werk! Gepaneerd visje erbij, aardappelpartjes met rozemarijn en zeezout in de oven, et voilà! Natuurlijk de sla minutieus gewassen want naast veel zand kwamen er ook twee slakjes uit. Die melding viel niet goed bij zoon die vervolgens elke hap salade op zijn vork argwanend bestudeerde en bedankte (dat gebeurd anders nooit) voor een tweede portie. Let wel, met een bord escargots met knoflookboter heeft hij geen enkel probleem. Ach, opgegroeid in een tijd dat appels wormstekig konden zijn, aardbeien doorgesneden moesten worden omdat ze aaltjes konden bevatten en bloemkool eerst in zout water moest worden gezet om de rupsjes en ander gespuis eruit te drijven en sla vol kon zitten met luis, heb ik wel wat eelt op mijn ziel gekweekt als het gaat om beestjes in. En ben ik niet onder de indruk van een slakje of twee. Want dat valt eigenlijk best mee. Gewoon een kwestie van elk blaadje goed wassen. Of zoon het slakkenverhaal naast zich neer kan leggen? Het is voor hem te hopen want er staan nog heel veel verse kroppen sla te wachten in de moestuin.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 22 mei 2020

Anders.....

kampeerveld

Gisteren weer even een rondje over de camping gelopen. Het is er heerlijk. Twee Groene spechten vlogen over mijn hoofd, er zitten volop Nachtegalen hun mooie lied te verkondigen, de Meesjes zijn bezig, de Wielewalen zijn druk aan het fluiten en antwoorden als je terugfluit, de roep van de Koekoek klinkt als, tja, een ouderwetse koekoeksklok. Er fladderen volop vlinders en tientallen Zweefvliegjes bezoeken het bloeiende Fluitekruid. Zonnetje op je bol, het was zo'n 28 graden gisteren, en genieten van het groen. Alles is extra groen dit jaar. De bloeiende Vlieren ruiken zoet. De paadjes van en naar de camping groeien alweer dicht. Want er zijn geen gasten. Alles staat nog in winterstand. De hoezen nog over de tenten, het sanitairgebouw nog dicht. Als we nog wat overhebben aan gasten, en dat zijn er niet veel meer, dan is het afwachten of, wanneer en hoe, er een seizoen is. De Franse overheid komt niet eerder dan 15 juni met een beslissing. En bij die beslissing over het wel of niet open gaan voor Nederlandse en Belgische reizigers, hoort waarschijnlijk een stringent eisenpakket. We hebben al even geneusd in het sanitaire protocol dat opgesteld is door de Franse campingbond. Markeringen op de grond in openbare ruimtes, zeer regelmatige desinfectie van sanitair, speeltuin, en andere openbare ruimtes, extra chloor in het zwembad, tijdsloten en online afspraken voor het gebruik van het zwembad  èn sanitair. Het dragen van mondkapjes in de openbare ruimtes, en gastencontact zoveel mogelijk digitaal. Geen table d'hote, geen terras, geen wasservice, waarschijnlijk ook geen zwembad. Eigen beddengoed en hoofdkussens verplicht. Contact met gasten strikt via de app. Receptie gesloten. Dieren mogen, zolang er nog te weinig bekend is over de overdraagbaarheid van het virus van mens op dier en dier op mens, niet geaaid of gevoerd worden door gasten. Niets van de laagdrempeligheid en de gastvrijheid die we zo hoog in het vaandel hebben staan. We piekeren, door alle onzekerheid. Geen idee hebben van wat je te wachten staat. Wat er van je verwacht wordt. Natuurlijk willen we doen waar we goed in zijn, mensen een fijne vakantie bezorgen. Maar hoe kun je de veiligheid van je gasten garanderen als dit zo besmettelijke virus nog steeds rondwaart? Hoe kun je jezelf beschermen, met mondkapje en vizier? Het is twijfelachtig of alle maatregelen echt afdoende zijn. Zeker als je dan weer een onderzoeksrapport leest wat aantoont dat virusdruppeltjes zo'n 14 minuten in de lucht kunnen blijven hangen. Waar veel mensen bij elkaar zijn, loop je risico. Is dat verantwoord? Veel mensen, veel vragen, wij dito, maar vooralsnog kan niemand er antwoord op geven. Eén ding is zeker: vakantie gaat dit jaar niet worden zoals het voorheen was. Het is afwachten.....

www.lacharviere.nl

donderdag 21 mei 2020

Overal eieren behalve in de koelkast.....

lente

In mei leggen alle vogels een ei. Het is een waarheid als een koe. Nadat mevrouw Pauw een tweede poging opstartte en nu zit te broeden op vijf eieren, ontdekten we gisteren dat één van haar dochters van vorig jaar een nest in de kruidentuin heeft gemaakt. Onder de Artisjok en de Borage en tussen het gras (dat ik nog weg moest halen, maar nu voorlopig even niet) zit ze op vier eieren. Geen handige plek. In het kippenhok achter zit een Cochinkriel al een week of twee te broeden, en in het andere hok zijn er twee allerschattigste zwarte Cochinkrielkuikens geboren. Nou ja, het waren er eigenlijk vijf. Maar ééntje was aan het uitkomen en werd door mama in de steek gelaten waarna ik hem in de broedmachine bij Fazanteneieren schoof. Wonderwel kwam er een mooi zwart en levendig kuiken uit. Die de volgende dag gezelschap kreeg van een klein familiegenootje dat niet zo heel goed mee kon komen met de druk scharrelende mama. Een derde kuiken verdween spoorloos, we denken dat de dader een ekster was. Verder zijn bijna alle grote kippen broeds. In het nachthok is elk plekje bezet met in zichzelf gekeerde kip. Eieren liggen er niet onder, die hebben we weggehaald. Anders eindigen we met een ongewenste explosie van pluimvee. Maar de eierproductie ligt nu stil. We zijn gegaan naar dozen vol eieren per week naar een zielig doosje met een paar eitjes in de koelkast. Daar moeten we het voorlopig dan maar even mee doen. Verder doen de zeven Fazantenkuikens onder de lamp het prima, en ze zijn zo leuk dat ik nog een stuk of twintig eieren in de broedmachine heb gelegd. Ik doe gewoon mee met broeds zijn. Ach, die lente-energie hè, je ontkomt er niet aan.....

www.lacharviere.nl

woensdag 20 mei 2020

Exit Harry.....

pain de campagne

In eerste instantie kon ik niet aan roggemeel komen. En dus maakte ik mijn zuurdesemstarter met volkoren- en broodbloem. De resultaten waren prima, maar het brood was te netjes. Alles was gelijkmatig en het sprong nergens uit de band. Braaf brood! Een week of drie geleden kreeg ik eindelijk de kans om aan volkoren roggebloem te komen en ik maakte een tweede starter. Het viel me al direct op dat deze starter veel stabieler was. Hij nam wel meer tijd om goed op gang te komen, maar bleef veel langer actief. Tijd om een eerste brood te bakken. Omdat de eerste zak broodbloem bijna op was had ik bij een molen uit de Vendée 25 kilo blé bise besteld. Een tarwebloem die minder uitgemalen is dan witte bloem en veel mineralen bevat. Het resultaat viel niet tegen: een brood dat een stuk wilder oogde en ook nog eens beter smaakte. Omdat het onzin is om twee verschillende starters te onderhouden heb ik gisteren Harry aan de kant gezet. En dat voelt toch een beetje dubbel. Na me weken met zorg bekommerd te hebben om zijn gisten kwam er nu een cru afscheid. Ik heb Harry's leven niet helemaal beëindigd. Hij ligt nu, dun uitgesmeerd op een bakpapiertje, uit te drogen. De vlokken kan ik dan, in een afgesloten potje, jaren in de koelkast bewaren en indien nodig weer opstarten. Dus kan ik Harry altijd weer tot leven wekken. Voorlopig bakken we verder met Rogier, zoals de roggestarter door zoon is genoemd. Sorry Harry, het lag niet aan jou, het ligt aan mij.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 19 mei 2020

Een zwak excuus.....

Bloeiende Jasmijn

Gisteren zag ik vanuit mijn ooghoek iets wits bij de Jasmijnstruiken. De eerste bloemen in de Boerenjasmijn! Gauw een volle neus halen van die heerlijke geur! Daarna deed ik iets wat ik normaal eigenlijk niet doe; ik knipte een tak af om in een vaasje te zetten. In de loop van mijn tuiniercarrière ben ik anders tegen bloemen aan gaan kijken. Vroeger plukte ik graag mooie boeketten. Nu laat ik de bloemen met rust. Geïnspireerd door het antwoord dat Boeddha ooit gaf op de vraag: "What's the difference between I like you and I love you?" Zijn antwoord was:" When you like a flower, you just pluck it, when you love a flower, you water it daily." Ik realiseerde me dat mijn motief om een bloem te plukken een egoïstisch motief was. Een kinderlijke drive. Instant behoeftebevrediging.  Ik beëindigde de cyclus van bloem naar zaden, ontnam insecten een honing- en stuifmeelbron, alleen maar omdat ik die bloem zo mooi vond dat ik hem wilde hebben. Sindsdien laat ik de bloemen (meestal) waar ze zijn, op hun natuurlijke plek. En loop ik er gewoon even naar toe om van ze te genieten. Want ik hou van bloemen. Maar deze tak met geurige Jasmijn stak uit en zou de volgende snoeironde toch niet overleven. Een zwak excuus, ik weet het. Ik zal het niet meer doen. Over een paar dagen staat sowieso een paar vierkante meter van de Jasmijn in volle bloei en zal de geur van verre te ruiken zijn.....

www.lacharviere.nl

maandag 18 mei 2020

Houten hek.....

Haag bij zwembad

Weer een grote klus. We verzinnen ze waar je bij staat. De twee kolossale Coniferen die een poort vormden bij het zwembad hebben de droogte van afgelopen jaar niet overleefd. Zat er aanvankelijk nog wel wat groen aan, nu waren ze echt helemaal bruin en afgestorven. Zo ook de haag van Lonicera eronder. Er zat niets anders op dan de boel te rooien. Behoorlijk lastig, want het oude draadhek zat er natuurlijk helemaal ingegroeid. En die dode Coniferen geven een rotzooi! Dus nu opruimen en een mooi houten hek timmeren. Waar we dan meteen houten bankjes aan de zwembadzijde tegenaan maken. Handig voor handdoeken en schoenen. Ook de douche wordt vervangen door een actueler model. Eigenlijk stond het vervangen van de zwembadtegels ook nog op de planning, maar door de huidige situatie is het te lastig om aan materiaal te komen en ook op de forse investering zitten we nu even niet te wachten. Repareren en doorschuiven is het motto. Hoe dan ook, het is even wat werk, maar over een week ligt het er weer mooi bij. Het loopt dit jaar even allemaal wat anders en onvoorzien, maar we maken er het beste van.....

www.lacharviere.nl

zondag 17 mei 2020

Vrije geesten.....

varkenswei

Het weiland aan de voorkant waar de varkens stonden is leeg. De twee mannen, het vrouwtje en de twee biggen zijn verhuisd. De buurman heeft een dorp verderop een weiland voor ze geprepareerd. Daar mogen ze nu verder hun ding doen. Want hier ging het niet meer. Ontsnapten eerst alleen de twee biggen, de laatste twee weken gingen moeder èn biggen steeds aan de wandel. En ver weg, al kwamen ze altijd wel weer terug. Het leverde een boze (nieuwe) achterbuurman op, want de varkens hadden zijn honden laten schrikken. En ik trof ze een paar dagen geleden aan terwijl ze aan het kijken waren hoe ze het hek om de groentetuin konden saboteren. Toen dat niet lukte doken ze de wei van de twee grote Mangalitza-dames, de oma's van het stel, in, en volgde er een venijnige achtervolging want die waren daar niet van gediend. Ook ontdekten ze in de hooischuur een zak kippenvoer en dat werd een slagveld, en overal ploegden ze stukken om. Kortom, het was elke dag feest. We konden nog zoveel prik op het schrikdraad zetten, het waren vrije geesten geworden. Het schrikdraad maakte totaal geen indruk meer. We zijn opgelucht, nu ze naar de buurman zijn gegaan. Misschien dat hij ze op één plek weet te houden. Het waren sowieso geen "geplande"varkens, maar het resultaat van iemand die keer op keer beloofde 3 biggen op te halen maar nooit doorkwam. De lege wei wordt nu keurig omgefreesd, zodat er weer wat kan groeien. En dan kunnen in de zomer de twee dikke Mangadames, de oermoeders, weer naar voren. Naar hun zomerwei, zoals het bedoeld was. Voor de lekkere hapjes die onze gasten over hebben. Zij zijn gemoedelijk en gezellig en heel tevreden met hun plekkie. Want een beetje reuring is leuk, maar de hele dag achter ontsnapte varkens aan rennen niet. We gaan nu even voor rust op het erf.......

www.lacharviere.nl

zaterdag 16 mei 2020

Gezoem......

jonge bijen die invliegen

Als het mooi weer is, en het zonnetje lekker schijnt, komen er rond een uur of twee 's middags tientallen bijen uit de kast. Het zijn jonge bijen die mogen invliegen. Zich leren oriënteren. Ze vliegen enthousiast achtjes, met hun koppies naar de kast, en er wordt hard gezoemd. De twee nieuwe volken zijn lekker gegroeid, dus veel jonge bijtjes. Het is een mooi gezicht, al die dansende bijtjes voor de kast. En de door de wol geverfde haalbijen die ernaast als een soort tornado van bijen omhoog vliegen op zoek naar stuifmeel en honing. Soms gaan we er even lekker voor zitten. Maar zo net na de lunch, met het warme zonnetje op je hoofd en rug, verstopt tussen de hoge grassen en Boterbloemen, luisterend naar het monotone gezoem, maakt het heel slaperig.  En heb je eigenlijk geen zin meer om nog uit die stoel te komen. Instant zen, dat is het.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 15 mei 2020

Frustratie......

masque grand public

Soms haal ik me ook dingen op mijn hals..... De doos chirurgische maskers die we in januari aanschaften voor de zekerheid, bleek uiteindelijk een goede aankoop. Veel gaan we niet naar buiten maar soms moeten er diervoeder, medicijnen of boodschappen worden gehaald. Maar de doos is eindig, en het Coronavirus nog even niet. Dus moest er een andere oplossing komen. De masque grand public. Na veel uitpluizen van hoe of wat en wat het beste was qua materiaal, bestelde ik 20 doe-het-zelf-mondmasker-kits bij een klein Frans naaiatelier. Door de overheid goedgekeurde materialen (heel dicht geweven polyester) en patroon, en alles zat erbij. Wasbaar op 60 graden, maar omdat Noah er veel nodig gaat hebben als hij straks gaat studeren in Clermont-Ferrand, een ruime voorraad nodig. Toen de zakjes met stukken stof en meters elastisch biaisband binnen kwamen zakte de moed wel even in mijn schoenen. Waar ging ik de tijd vandaan halen? Gisteren toch maar begonnen. Naaimachine en fournituren uit de kast, poezen van tafel vegen, laptop aan de kant, rommel van zoon en ega opgehoopt aan de andere kant van de tafel en ik had een vierkante meter werkruimte. Oh ja, nieuwe naaimachine, hoe moest ik de draad er ook alweer inrijgen? En waarom zie ik het gaatje van de naald niet meer, wat een gepiel om de draad er dan doorheen te krijgen. En wat was het donker op mijn werkplek! De beschrijving was in het Frans, uiteraard, maar gelukkig stonden er duidelijke plaatjes bij. Wist ik veel dat de cheval het naaimachinevoetje is? En surjeter afwerken met zigzagsteken? Uiteindelijk was het eerste masker, met wat schoonheidsfoutjes, een feit. En een tweede. En toen was de tijd op. Naaispullen aan de kant, tafel dekken voor de lunch, eieren koken, Fazantenbaby's eten en drinken geven, hout op de kachel, de vaatwasser leegruimen en oh ja, er moest nog een was in de droger en Muffin wilde brokjes. Na de lunch naaimachine en fournituren weer op tafel, en toch nog weer een masker afgekregen. Al was net de laatste twee centimeter zigzag het spoeltje leeg. Draad eruit, opnieuw inrijgen, spoeltje vullen en plaatsen. Wat was het warm voor de kachel, hop raam open! Draad weer inrijgen waar was ik? Oh ja daar, en het laatste stiksel gemaakt.  En toen was het al half drie en was het tijd voor het namiddagrondje, dus alles maar weer opgeruimd. Dus drie gemaakt, nog 17 te gaan. Zucht......gedoe allemaal.....  Misschien had ik ze beter kant en klaar kunnen kopen, dat had me een hoop frustratie bespaard. Want ook nog even tussendoor werkt niet echt.....

www.lacharviere.nl

woensdag 13 mei 2020

Herkansing......

Alliums

Gelukkig leven dieren, veel meer dan wij, in het moment. En blijven ze nooit te lang in drama hangen. Zo heeft mevrouw Pauw, die een week of wat geleden op haar nest werd gegrepen door een vos maar wist te ontsnappen, wel haar staartveren en eieren verloren, maar niet haar spirit. Een weekje heeft ze rondgewandeld met haar ziel onder haar arm. Aangeslagen was ze. En wij ook. Maar ze herpakte zich snel en werd weer de pinnige handhaver in de achtertuin die ze daarvoor ook was. En nu zit ze weer te broeden. Een herkansing. Vijf grote glimmende eieren in een bosschage middenin de achtertuin. Op een meter of wat van het huis. Veel veiliger dan waar ze zat. Buiten dat heeft ons ontmoedigingsbeleid resultaat gehad. We hebben geen vossenactiviteit meer bemerkt. De drie ultrasone apparaten met bewegingsmelder en knipperlichten lijken vooralsnog afdoende te zijn. Maar toch, het is weer spannend. Ze is zo kwetsbaar met een nest zo op de grond in plaats van 's nachts veilig in een hoge boom. Duimen maar dat het deze keer allemaal goed gaat, want de natuur kun je toch niet tegenhouden.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 12 mei 2020

Bemoedigingsbeleid.....

Koningspage

Nu de Damastbloem (Hesperis) overal bloeit laten de Koningspages zich weer geregeld zien. Ik ben gek op deze kleurige, grote vlinders. Ons bemoedigingsbeleid werkt, want het worden er elk jaar meer. Net als de Damastbloemen, die zich spontaan overal uitzaaien. En de Daucus carota, ofwel Wilde peen, waar deze vlinder ook op afkomt. Ik moet er altijd even naar blijven kijken. Want zeg nou zelf; het is toch een cadeautje van Moeder natuur, zo'n prachtige Vlinder?

www.lacharviere.nl

maandag 11 mei 2020

Zintuigen.....

Mei

Het mooie weer is even op. Aankomende week een stukje kouder en regen. En dat is prima. Het is nu zo ontzettend groen allemaal. Zo groen is het in jaren niet meer geweest. Een malse mei-regen kan dus helemaal geen kwaad.  De Acacia's bloeien en zijn een, oh zo zoet geurende, zoemende berg boven je hoofd. (Goed zo bijtjes!) De weilanden zien geel van de Boterbloemen. Er bloeien al een aantal Rozen en de rest zit dik in de knop. En de Vlieren laten hun witte schermen zien. Zo wandel je van geur naar geur. Wat valt er weer veel te genieten met al je zintuigen! De kikkers kwaken volop, de vogels zingen om het hardst, en de Wielewaal en de Hop zijn overal te horen. De buurboer heeft de eerste rollen hooi op het veld staan. Hij had blijkbaar haast. Maaien en twee dagen later op de rol, net voor de regen binnen. De eerste zoete geur van hooi. Wat is mei toch een mooie maand.......

www.lacharviere.nl

zondag 10 mei 2020

Spieren.....

Meikever

Het wieden en onderhouden van de potager is een dagelijks terugkerende klus geworden. Alles (ik bedoel voornamelijk het onkruid) groeit tegen de klippen op. En dat trekt de aandacht van beestjes. De slakken in de kas zijn inmiddels gevangen door schaaltjes met bier te plaatsen, maar de zwarte luis in de tuinbonen is een dagelijkse uitdaging. En pas nu kwam ik erachter dat het de Meikevers zijn die die enorme happen uit de bladeren van de fruitbomen nemen. Tsss..... In de bietjes en de sla zit eindelijk groei en de kool groeit als eh, kool. Zo ook aardappelen en uien. De sperziebonen en de erwtjes willen nog niet erg. Sommige dingen hebben achterstand opgelopen of moest ik opnieuw zaaien. De eerste zakken aarde, waarmee we de bakken in de kas vulden, daar was iets mee. De zaailingen kwamen op, kregen de eerste twee blaadjes, maar kwamen niet verder dan dat stadium. Ze groeiden gewoon niet. Achteraf denk ik dat de zakken die ega had gekocht en ik niet heb gecheckt, een soort compost bevatten. En met groeiremmers behandeld waren of zo. Hoe dan ook, het was raar spul. Dus die aarde eruit, en nieuwe erin. De Rucola en pluksla heb ik opnieuw gezaaid. De Kervel heb ik afgeschreven. Ook de tomaten- en paprikaplanten hebben achterstand opgelopen en zijn nog maar klein. Succesjes zijn er ook, we hebben veel verse spinazie gegeten, de eerste radijzen kunnen geoogst worden, en elke dag pluk ik een schaaltje dieprode en zoete aardbeien voor in de yoghurt. Het is een beetje vallen en opstaan, die moestuin. Waar iedereen aankomt tijdens de quarantaineperiode, ben ik een paar kilo afgevallen. En heb ik spieren gekweekt met het bewerken van de zware klei. Geen sportschool nodig hier op het platteland. Wel geduld en een lange adem, dat wel.....

www.lacharviere.nl

zaterdag 9 mei 2020

Déconfinement.....

Slaapmutsjes

Het weer is ons, tijdens deze quarantaineperiode, bijzonder genadig geweest. Prachtige zomerse dagen hebben we gehad, veel zon en heerlijke temperaturen. Dus hebben we, door thuis te moeten blijven, niet veel gemist. Thuis is immers vijf hectare groot. Aanstaande maandag mogen we weer voorzichtig wat gaan bewegen buiten onze woonst. Winkels gaan open, maar veel hebben de mogelijkheid contactloos te shoppen geïmplementeerd. Niet verder dan 100 kilometer hemelsbreed van huis mogen we, zonder attestation, reizen. Wie verder wil dan dat moet een dringende en geldige reden hebben. Voor ons betekend dat dat we zo ongeveer een actieradius hebben van Nevers tot aan de Mont Dore in het vulkanengebied. Dus een uitstapje kan, en misschien doen we dat ook wel, met de auto naar een rustig plekje. Maar eerlijk gezegd hebben we er geen behoefte aan. We mijden de steden, winkels en drukke plekken nog maar even. We hebben het geluk dat we ons werk sowieso aan huis hebben en ook openbaar vervoer niet nodig hebben. En ook winkelen behoort niet tot ons favoriete tijdverdrijf. Noah's school blijft gesloten tot 4 juli, en dan begint de zomervakantie. Geen probleem, want het thuiswerken aan de opdrachten die hij krijgt bevalt hem prima. Hij focust zich op wat hij nodig heeft, en skipt de vakken die hij prima onder de knie heeft. De punten die hij nu haalt tellen niet meer mee voor zijn eindexamen. Alles bij elkaar hebben we als gezin prima onze draai gevonden. En het virus is niet weg, dus voorzichtigheid nog altijd geboden. Er liggen in Frankrijk nog altijd zo'n 24000 mensen met Covid-19 in de ziekenhuizen. Het déconfinement begint overmorgen. Stap voor stap en met beleid. Eind mei, begin juni wordt er weer geëvalueerd en besloten. Tot dan blijven wij nog even thuis, want dat bevalt eigenlijk prima......

www.lacharviere.nl

vrijdag 8 mei 2020

Schrobben.....

pluimvee

Omdat het nu steeds zulk heerlijk weer is, verplaatsen we onze "thee over half 3" en koffiemomentjes weer naar buiten. Maar daar viel nog wel een flinke horde te nemen. Het terras was in de winter overgenomen door pluimvee, die het, droog en in de luwte, tot hun hangplek hadden gemaakt. En dat had zijn sporen achter gelaten. Met name de Pauwen kunnen er wat van! Dus pluimvee weggejaagd, touwtje boven de balustrade gespannen zodat de Pauwen er niet meer op kunnen loungen, en de hogedrukreiniger uit de mottenballen gehaald. Met als resultaat een brandschoon terras. De tafel en stoelen ook nog even een flinke schrobbeurt gegeven en alles blinkt weer. Tijd voor een kop thee met een stroopwafel op het terras. De gevederde meute begint het door te hebben dat het terras een no go zone is geworden, ze worden stelselmatig weggejaagd. Vijf hectare ruimte om een ander plekje te zoeken zou ik zeggen. Vanaf nu is het terras weer voor ons.....

www.lacharviere.nl

donderdag 7 mei 2020

Verlies en winst.....

Paardenbloempluis

Het was weer zo'n typische dag op la Charvière gisteren. Een dag van verlies en winst. Van begin en einde. Van verdriet en blijdschap. Voor lieve ezel Barra kwam er helaas een einde aan zijn tocht. Om half vier 's middags heeft de dierenarts hem geëuthanaseerd. De ataxie werd niet minder. En dus kon hij niet meer zelfstandig staan of overeind komen. De aansturing van zijn hersenen naar de spieren van zijn achterbenen was definitief stuk. We zullen nooit weten wat de oorzaak is geweest, een val, artrose, en schop van een andere ezel? Een ezelwaardig bestaan was het niet meer. Een moeilijke beslissing, maar helaas onvermijdelijk. Verder moesten we 's avonds constateren dat er, nu de tweede al, weer een Loopeendpulletje was verdwenen. We hebben overal gezocht, maar niets gevonden. Verdwaald of een roofvogel misschien? Maar er waren ook succesjes: de broedmachine leverde afgelopen week zeven allerschattigste Fazantenkuikens op. Eén is iets zwakker, dus even kijken of hij de geest krijgt, maar de andere zes hyperactieve vogeltjes doet het goed. Daarnaast kregen we 's middags een telefoontje van de zoogdierenopvang. Of ze het egeltje konden terugbrengen? Het egeltje dat we een paar weken geleden hadden gevonden met twee geamputeerde onderbeentjes was prima hersteld. Ze hebben zijn pootjes verzorgd, hij is lekker aangekomen en hij loopt als een kievit. Zelfs zonder de helft van zijn voorpootjes. Natuurlijk wilden we hem graag terug! Hij moet wel eten aangeboden krijgen, en we beginnen in overleg met de opvang in eerste instantie met een afgezet eilandje bosschage. Met een eigen egelhuisje en elke dag vers water en eten. Als dat goed gaat mag hij op den duur weer zelf aan de scharrel. Het was een vermoeiende dag. Eén die even moet bezinken. Het is het leven. Maar nooit eerder dan op la Charvière hebben we van zo dicht bij gemaakt hoe leven en dood met elkaar verweven zijn...... Dag lieve Barra, we gaan je mooie kop over de staldeur en je enthousiaste begroeting missen.....

www.lacharviere.nl

woensdag 6 mei 2020

Lange termijn.....

bloementuintje

Ik heb wat bloemen gezaaid en geplant de afgelopen jaren. Soms lukte het, maar vaak ook niet. Of een late nachtvorst gooide roet in het eten, of het was kurkdroog waardoor de zaailingen jammerlijk ten onder gingen, maar vooral de overwoekering door gras en onkruid was een constante factor. Vorig jaar bombardeerde ik een klein stukje naast het grindpad en bij het hek nieuw geplaatste hek naar achter tot mijn privétuintje. Echt maar een klein stukje, zodat ik het makkelijk onderhouden kon. Althans, dat was het plan. Ik gooide er allerlei zaadjes neer, maar veel kwam niet op. Er bloeiden wat Gladiolen, die vervolgens door poezen geknakt werden, wat bolletjes die ik over had gingen er ook in. Ik plukte trouw Brandnetel en gras ertussen uit. Maar echt spectaculair werd het niet. Het kwam niet op of groeide niet. Totdat het een warme herfst werd, en ging regenen. Toen ontkiemden de zaadjes ineens wel. En ging alles groeien. Zo had ik bloeiende Goudsbloemen in december. Deze lente kwam er ineens van alles op. Dille, Lupines, Duizendschoon, Irisjes, Alliums, Korenbloemen en Klaprozen, en dat alles rondom de nog steeds bloeiende en alsmaar groter wordende Goudsbloemen. Zoveel kleur, ik geniet! Het heeft even geduurd, pak hem beet een jaar dus een echte diepte-investering, maar dan heb je ook wat. En wie weet wat er nog meer voor verrassingen opkomen in het lange termijntuintje.....

www.lacharviere.nl

dinsdag 5 mei 2020

Cadeautje.....

Pioenroos Bartzella

Soms vind je een prettige verrassing. Toen we besloten rondom de kruidentuin de boel te ontdoen van Brandnetel, Braam en ander onkruid om een Rozentuin aan te leggen, maakten we ook twee Pioenen vrij van overwoekering. Vaag had ik vanuit mijn ooghoeken wel eens wat kleurigs gezien onder alle onkruid, maar er nooit echt goed naar gekeken. Nu we de twee Pioenrozen weer de ruimte hadden gegeven plantte ik er nog twee nieuwe Pioenen bij. Die bloeien dit jaar naar alle waarschijnlijkheid niet, maar de vrijgemaakte Pioen beloont me nu ruimschoots met een paar enorme bloemen. Wow, wat een joekels! Het lijkt wel een Boompioen. Wetend dat het dat niet kon zijn, want die overleven ons klimaat niet, toch maar eens aan het Googelen geslagen. En voila, gevonden. Het is de Bartzella. En het is inderdaad een kruising tussen een Boompioen en een gewone vaste plant. En daarbij schijnt hij ook nog eens heel lekker te ruiken. Dat had ik nog niet gedaan, eraan gesnuffeld. Opdracht van vandaag: door de knieën om te ervaren hoe deze prachtige bloemen ruiken. Soms krijg je zo maar een cadeautje.....

www.lacharviere.nl

maandag 4 mei 2020

Aan de andere kant.....

Bantams

Tja, dat krijg je ervan, als je het tuinhek open laat staan. Dan lopen de achterkippies ineens voor. Die wilden natuurlijk eens kijken wat er aan de andere kant van het hek was. Ze hebben er geen idee van hoe groot de wereld is. En dat er aan de andere kant van het hek héle grote kippen en hanen wonen. Van vier keer hun formaat zeg maar. Ik heb ze dus maar voorzichtig terug geleid naar hun eigen veilige woonst. Voordat één van die grote hanen ze in het vizier kreeg. Volgende keer toch maar weer het tuinhek achter me dicht doen.....

www.lacharviere.nl

zondag 3 mei 2020

Regen.....


Het is klets- en kletsnat buiten. Het eerste dat ik gisteren hoorde toen ik wakker werd was regen. En het laatste. En vanmorgen nog steeds. Het is geen moment droog geweest en tussen de miezerbuien door goot het zo nu en dan. De mare, die alweer een stuk gezakt was door de droogte van afgelopen weken, is in 24 uur weer vol geregend. De groentetuin staat blank, het Rozenperk ook. Naar de sauna konden we gisterenavond alleen wadend door het water. Arme Pauwen, die hebben al twee nachten in de stromende regen in de boom geslapen. Buiten viel er gisteren niets te doen, dus hebben we de doorgeschoten spinazie in de kas geruimd en de komkommer- en meloenplanten een plekje gegeven. Toch nog iets gedaan! En het getik van de druppels op de ruiten van de warme kas was wel gezellig. Ergens vandaag houdt het hopelijk op met al dat water. Morgen wordt het 26 graden met zon. Ik hoop dat dat zonnetje dat alles snel weer een beetje opdroogt......

www.lacharviere.nl

zaterdag 2 mei 2020

Tijd en aandacht.....

Pain de campagne

Ik kan inmiddels wel stellen dat ik het bakken met zuurdesem in de vingers begin te krijgen. Dit was de pain de campagne van gisteren. Het is een arbeidsintensief proces, een goed brood maken kost tijd. Een proces dat 's avonds begint met het voeden van de starter, het maken van de levain de volgende morgen, het mengen, rijzen, vouwen en vormen gedurende de middag, waarna het brood de koelkast in gaat om verder te rijpen. Pas de morgen erna wordt het dan afgebakken. Het vraagt om geduld, aandacht, mindfullness. Het moment waarop je de oven open doet, de deksel van de gietijzeren pan haalt en het uur der waarheid is aangebroken: heb je die mooie ovenrijs bereikt en heeft het een mooie tekening en vorm? Het geurige afbakken erna tot de juiste kleur, het aansnijden (als het een paar uur de tijd heeft gekregen om af te koelen) zodat je kunt kijken hoe de kruim is. Het is spannend. Elke keer weer. En elke keer is anders. Elke stap in het proces is elke keer anders. Je moet het deeg "lezen". Maar ik kan niet anders zeggen dan dat het verslavend werkt. Bevredigend als je met een mooi en geurig brood word beloond voor de moeite, motiverend als er verbeterpunten zijn en je alweer de volgende poging aan het plannen bent. En dat je dan, na al die tijd en het werk dat je erin gestopt hebt, het brood 's avonds in plakken snijd en er bruschetta van maakt die de heren bij een soepje in een kwartiertje wegwerken. Eigenlijk haast zonde. Maar het is wat het is. Het is brood. Zoals goed brood moet zijn. En daar gaat het om.....

www.lacharviere.nl

vrijdag 1 mei 2020

Update Barra.....

La Charvière

Na een aantal dagen niets gemeld te hebben over ezel Barratin (er viel ook niets te melden), even een update. Er zit geen progressie in. Aan het begin van de week wel wat, maar nu niet meer. Hij staat op 4 benen, maar kan dat niet zelfstandig. Zodra we de takels laten vieren valt hij bij het minst geringste om en kan niet zelf opstaan. Ondanks de medicatie, massages en tijd zagen we hierin geen vooruitgang meer. Toen gisteren de hoefsmid kwam, en hij meldde dat hij geen enkele aanwijzing zag voor hoefbevangenheid, bevestigde dat wat ik dacht. Eigenlijk al vanaf het begin had ik het gevoel dat het iets neurologisch was en leek hoefbevangenheid me niet logisch. Maar ja, wie ben ik? De hoefsmid gaf me de naam en een telefoonnummer van een dierenarts gespecialiseerd in paarden. Maar wel helemaal in Riom, bij Clermont Ferrand. Ik heb gebeld, en de assistente zou zorgen dat ze me terug belde, maar ik heb nog niets van haar gehoord. En even bij haar langs gaan met ezel en al kunnen we niet. Toch weer Googelen op symptomen en daar vond ik het: Barra heeft ataxie. Ataxie, een storing in het coördineren van bewegingen. En dat is ook wat we zien; hij krijgt zijn achterbenen niet naar behoren aangestuurd. Het is geen verlamming, het is een aansturingsprobleem. Dat kan verschillende oorzaken hebben, een virus, een trombose, een trauma of ontsteking in rug of hals, artrose of beklemming in rug of hals, maar het kan ook vanuit de hersenen komen. Oorzaak onbekend, en een ezel haal je net zo maar even door de scanner. Dus toch nog maar weer de lokale dierenarts gebeld, en gevraagd om iemand met ervaring met paarden. Lastig hier, want tja, eigenlijk alleen maar koeien. Maar Evert kwam, en nam bloed af. Kijken of daar iets uit komt. Verder kreeg hij een flinke spuit steroïden. Als het een gevolg is van trauma of ontsteking is dat de weg om te gaan en hopen we iets van verbetering te zien zodat we weten dat we op het goede pad zijn. Dus hebben we afgesproken dat we het deze week nog even afwachten. Moeilijk, want wat doe je het dier aan? We hebben een volle week waarin hij in de takels hangt verloren door een verkeerde diagnose. Als er aankomende week geen verbetering komt moeten we Barra helaas laten inslapen. We doen ons best, maar het is een hele lastige.....

www.lacharviere.nl